Στρατιωτικές βάσεις στη Μεσόγειο

Τοποθέτηση της Συνέλευσης Χανίων του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ στο Μεσογειακό Φόρουμ (Ιούνιος 2005)
Στρατιωτικές βάσεις στη Μεσόγειο
Εργαλείο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ

Το ΝΑΤΟ του 21ου αιώνα
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όταν δημιουργήθηκε το ΝΑΤΟ για να αντιμετωπίσει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», και στη Μεσόγειο στήθηκαν μια σειρά αμερικανικές βάσεις πολλά έχουν αλλάξει. Το 1991 «πέφτουν τα τείχη» και το ΝΑΤΟ απλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1999 -ο πρώτος πόλεμος της Συμμαχίας έξω από τα όρια δράσης της- σηματοδοτεί μια «Νέα Στρατηγική Αντίληψη», την αναγόρευση των ΗΠΑ σε παγκόσμιο χωροφύλακα. Το διεθνές δίκαιο ανατρέπεται και αρχές όπως η μη επέμβαση και ο σεβασμός των συνόρων χάνουν την έστω και προσχηματική αξία τους. Το ΝΑΤΟ μπορεί να επεμβαίνει οπουδήποτε χωρίς νομιμοποίηση από τον ΟΗΕ, με πρόσχημα την υπεράσπιση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων». Την ίδια χρονιά μπαίνουν στο ΝΑΤΟ οι πρώτες πρώην «Ανατολικές» χώρες, η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχία, και οι δυσκίνητες ΝΑΤΟϊκές μονάδες που ήταν στραμμένες προς την EΣΣΔ μετατρέπονται σε ευέλικτες δυνάμεις δράσης.

Μετά τις 11 Σεπτέμβρη οι ΗΠΑ ξεκινούν μια πολεμική κούρσα, καθώς νιώθουν στρατιωτικά ισχυρότερες από τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές. Το δόγμα του «προληπτικού πολέμου», οδηγεί το ΝΑΤΟ σε νέες δράσεις και περιοχές. Εφορμά ενάντια σε «παγκόσμιες» απειλές, από κράτη-«ταραξίες» ως λαϊκά και απελευθερωτικά κινήματα για να υπερασπίσει τα αμερικάνικα συμφέροντα. Μ’ αυτό το δόγμα έγιναν την τελευταία τετραετία οι επιθέσεις στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και εξαπολύονται απειλές ενάντια στην Συρία, τη Κορέα και το Ιράν.

Στην Πράγα το 2002 συγκροτείται η Δύναμη Ταχείας Επέμβασης –με δράση εκτός γεωγραφικών περιορισμών- και το ΝΑΤΟ διευρύνεται με 7 πρώην Ανατολικές χώρες. Περικυκλώνεται έτσι η Ρωσία με πολλαπλά οφέλη: τον έλεγχο ενός εν δυνάμει αντιπάλου, την μεγάλη ανατολική αγορά, αλλά και τα κέρδη από τον στρατιωτικό εξοπλισμό των νέων μελών. Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ σημειώνουν άλλη μια νίκη. Ενισχύουν το ρόλο του ΝΑΤΟ προς όφελός τους, αντιδρώντας στις τάσεις ανεξαρτοποίησης της ΕΕ. Αυτό δε σημαίνει ότι η στρατιωτική ανεξαρτησία της ΕΕ θα ήταν θετική εξέλιξη. Ο Ευρωστρατός, οι βάσεις και οι ΝΑΤΟϊκές στρατιές, δεν είναι παρά κομμάτι της ίδιας «ένοπλης παγκοσμιοποίησης». Το Ευρωσύνταγμα πέρα από τα άλλα, προωθεί την δυνατότητα και στρατιωτικής επιβολής, σε κρίσιμες περιοχές που οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να τις χαρίσουν στις ΗΠΑ. Οι λαοί δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τις ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες, που θα οξύνονται, ή θα αμβλύνονται ανάλογα με τους συσχετισμούς, ειδικά μετά τη διεύρυνση της ΕΕ με μια σειρά χώρες στις οποίες είναι έντονη η αμερικανική επιρροή.

Στο κέντρο του ενδιαφέροντος η Μεσόγειος
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Το ενδιαφέρον του NATO και των ΗΠΑ στην Ευρώπη εστιάζεται στις βάσεις στην Αγγλία, όπου εντείνεται το διαστημικό πρόγραμμα εξοπλισμών, και στον έλεγχο της Μεσογείου. Πέρα από τις ενεργές εστίες (Αφγανιστάν, Ιράκ) κι αυτές που πάντα βρίσκονται σε επικαιρότητα (Βαλκάνια, Μ. Ανατολή) στο στόχαστρο μπαίνει η Μεσόγειος, περιοχή γεωστρατηγικά και ενεργειακά κρίσιμη. Οι ΗΠΑ αναζητούν το στρατιωτικό πλεονέκτημα στην περιοχή καθώς τα πετρέλαια της Μ. Ανατολής και το φυσικό αέριο και τα πετρέλαια της Ευρασίας ενδιαφέρουν άμεσα και τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Το 2004 στην Κωνσταντινούπολη πέρα από την ενίσχυση της παρουσίας στο Αφγανιστάν και την ενεργή εμπλοκή στο Ιράκ –όπου δυναμώνει η Ιρακινή αντίσταση- συζητήθηκε η σύνδεση με το ΝΑΤΟ, της Αλβανίας, της Κροατίας και της ΠΓΔΜ με ορίζοντα την ένταξη όλης της Βαλκανικής. Αυτό όμως που κυριάρχησε στην ατζέντα, ήταν το σχέδιο για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» και η ενίσχυση του «Μεσογειακού διαλόγου». Ο «Μεσογειακός διάλογος» ξεκίνησε το 1995, όταν Αίγυπτος, Ισραήλ, Μαυριτανία, Μαρόκο και Τυνησία, και στη συνέχεια Ιορδανία και Αλγερία, κλήθηκαν να συνδεθούν με το ΝΑΤΟ, με ανοιχτή τη συμμετοχή της Λιβύης, του Λίβανου και της Συρίας. Οι Ευρωπαίοι αντέδρασαν άμεσα με την Διάσκεψη της Βαρκελώνης, όμως οι Αραβικές χώρες στάθηκαν διστακτικές και στις δύο πρωτοβουλίες καθώς οι πιέσεις να συνυπάρξουν με το Ισραήλ, είναι κάτι που όσο κι αν το θέλουν οι φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις τους, οι λαοί δεν είναι έτοιμοι να το δεχτούν.

Το σχέδιο των ΗΠΑ για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» κρύβει νέες επεμβάσεις, διχαστικές πολιτικές και αξιοποίηση των εστιών έντασης, που το ΝΑΤΟ γνωρίζει καλά από τα Βαλκάνια. Η Ουάσιγκτον φιλοδοξεί να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη, από το Μαρόκο και την Τυνησία, μέχρι το Αφγανιστάν και το Ιράν, ακόμα και μέχρι τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Βασικά σημεία του σχεδίου είναι ο «εκδημοκρατισμός», δηλαδή πολιτικές «μεταρρυθμίσεις» και θεσμοί δυτικού τύπου, και η «φιλελευθεροποίηση των οικονομιών» δηλαδή ιδιωτικοποιήσεις και ζώνες ελεύθερου εμπορίου. Μια σημαντική πλευρά της προσπάθειας είναι ο έλεγχος της κοινής γνώμης. Οι ΗΠΑ βλέπουν τα φιλικά αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής ανίκανα να ελέγξουν τον έντονο αντιαμερικανισμό των λαών της περιοχής. Προσπαθούν έτσι να ενισχύσουν νέες ελίτ, με στόχο την αντικατάστασή τους από νέα -προφανώς πιο αυταρχικά- που θα εξυπηρετούν καλύτερα τα αμερικανικά συμφέροντα. Στην συνέχεια θα έρθει το ΝΑΤΟ, εγγυητής της «ειρήνης» και της «δημοκρατίας», να χτίσει προγεφυρώματα για να συνεχιστεί η έφοδος στην καρδιά της Αφρικής καθώς το αφρικανικό πετρέλαιο που αγγίζει το 10% των παγκόσμιων αποθεμάτων ενδιαφέρει όλο και περισσότερο τις ΗΠΑ. Βλέπουν πως η Δυτική Αφρική θα μπορούσε να γίνει μια πολύ καλή ενεργειακή πηγή για τις ΗΠΑ. Καθώς αυξάνεται η σημασία της Δυτικής Αφρικής, η αμερικάνικη κυβέρνηση επιζητά μια εντονότερη παρουσία στην περιοχή, κι αυτό σημαίνει και την ανάπτυξη ενός συστήματος αμερικανικών βάσεων στη Δυτική Αφρική.

Πέρα από τις χώρες του Μεσογειακού διαλόγου, η Πρωτοβουλία Συνεργασίας της Κωνσταντινούπολης (Istanbul Cooperation Initiative) περιλαμβάνει έξη μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου: Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία και ανάμεσα στους τομείς «συνεργασίας» περιλαμβάνει τη δυνατότητα των Μεσογειακών κρατών να συμμετέχουν σε ασκήσεις και να συνεισφέρουν σε ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις. Ήδη το Μαρόκο, έχει στρατεύματα στη Βοσνία -Ερζεγοβίνη και στο Κοσσυφοπέδιο, ενώ η Αίγυπτος, η Ιορδανία και τα Αραβικά Εμιράτα, συνεισέφεραν κατά το παρελθόν δυνάμεις στις ίδιες περιοχές. Επιπλέον, τα κράτη μπορούν να συμμετέχουν στην Επιχείρηση Active Endeavour με νηοψίες στη Μεσόγειο για τον έλεγχο της «τρομοκρατίας». Είναι άραγε τυχαίο ότι το Ισραήλ -ο χωροφύλακας των ΗΠΑ στην περιοχή- πρόσφατα ζήτησε αυξημένη στρατηγική συνεργασία, με το ΝΑΤΟ και φαίνεται πως θα είναι η πρώτη χώρα που θα κάνει χρήση των δυνατοτήτων που δόθηκαν με την πρωτοβουλία της Κωνσταντινούπολης;

Πέρα όλων των άλλων σημαντικά είναι τα κέρδη που προκύπτουν από τον «Μεσογειακό διάλογο» για την αμερικανική αμυντική βιομηχανία. Οι –φίλοι του Μπους- βιομήχανοι όπλων, μέσα από τη διεύρυνση των δραστηριοτήτων του ΝΑΤΟ και τον πολλαπλασιασμό των «συνεταίρων», πολλαπλασιάζουν άμεσα τα κέρδη τους. Η μεταφορά όπλων προς αυτές τις χώρες και η πώληση τεχνολογίας και λογιστικής υποστήριξη, εκτός του ότι καθιστά τις Ένοπλες Δυνάμεις τους υποχείριες των ΗΠΑ, ανοίγει νέες δουλειές για τις αμερικανικές εταιρίες, σε μια περιοχή όπου οι αμυντικές δαπάνες είναι τεράστιες. Οι έξι αραβικές χώρες και το Iσραήλ, που βρίσκονται προ των πυλών του ΝΑΤΟ, ξοδεύουν περί τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την άμυνά τους.

Το δίκτυο στρατιωτικών βάσεων προσαρμόζεται στο «νέο» ΝΑΤΟ
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Μετά τις 11 Σεπτέμβρη- οι ΗΠΑ επεκτείνονται σε στρατηγικά σημεία στήνοντας ένα παγκόσμιο δίκτυο απαραίτητο για την εμπέδωση της κυριαρχίας τους. Στην προσπάθεια αυτή σημαντικό ρόλο παίζουν οι στρατιωτικές βάσεις. Μετά το 2001, οι αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις απλώθηκαν από τα Βαλκάνια έως τα Κινέζικα σύνορα, τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Ινδική χερσόνησο. Δεκατρείς μόνο, είναι οι νέες βάσεις που περικυκλώνουν το Αφγανιστάν! Το σχέδιο είναι τεράστιο: Θαλάσσια περάσματα και ενεργειακές πηγές αποτελούν σημαντικούς στόχους. Ειρηνικός, Μεσόγειος, Μ. Ανατολή, Σουέζ, Παναμάς, Θάλασσα Κίνας είναι σημεία στα οποία εστιάζουν την προσοχή τους. Στην Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία εγκαθιστούν βάσεις και προκεχωρημένα φυλάκια. Στην Κρήτη επεκτείνουν τη βάση της Σούδας. Στις Φιλιππίνες ζητάνε να επιστρέψουν στις βάσεις που εγκατέλειψαν με την πτώση του καθεστώτος Μάρκος και στην Αφρική εγκαθιστούν σημεία ελέγχου. Στον Περσικό και την Αραβική Θάλασσα έχουν επεκτείνει την παρουσία τους με νέες βάσεις στο Κατάρ, την Υεμένη, τα Αραβικά Εμιράτα, και στη Μαύρη Θάλασσα εγκαθιστούν ναυτικά αγκυροβόλια.

Μέσα από αυτό το δίκτυο περνάει η προσπάθεια απόλυτης κυριαρχίας των ΗΠΑ στον πλανήτη. Υπάρχουν όμως ακόμα μια σειρά άμεσων και έμμεσων τρόπων ελέγχου και εξάρτησης. Σε 141 χώρες η παρουσία των ΗΠΑ είτε αυτόνομα, είτε μέσω του ΝΑΤΟ είναι ισχυρή με μια σειρά τέτοιους τρόπους. Από την πλήρη κατοχή στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και την απειλή για νέους πολέμους, μέχρι την στήριξη του σιωνιστικού καθεστώτος του Ισραήλ σαν χωροφύλακα στην περιοχή. Από την εγκατάσταση βάσεων, μέχρι τον έλεγχο κυβερνήσεων με οικονομικά ανταλλάγματα και εκβιασμούς, ώστε να εξασφαλίζεται ο πλήρης έλεγχος. Ήδη σε πολλές χώρες των Βαλκανίων και των πρώην Ανατολικών κρατών στα υπουργεία Άμυνας υπάρχουν επιτελεία Αμερικάνων συμβούλων.

Από το 2003 οι ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει μια τεράστια αναδιάταξη των στρατιωτικών τους δυνάμεων. Για την Ευρώπη προχωράνε σε περικοπή κονδυλίων από τα προγράμματα κατασκευών και συντήρησης σε διάφορες παλιές βάσεις και τα διαθέτουν στην εγκατάσταση νέων. Το σχέδιο προβλέπει περιορισμό των μεγάλων βάσεων (Γερμανία, Ιταλία, Τουρκία) και δημιουργία μικρότερων και πιο ευέλικτων σε πιο κρίσιμες περιοχές κύρια στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες (Ρουμανία , Βουλγαρία, Πολωνία κλπ). Ήδη στις χώρες αυτές πηγαινοέρχονται διπλωμάτες, στρατιωτικοί αξιωματούχοι και οικονομικοί παράγοντες ασκώντας πιέσεις και τάζοντας ανταλλάγματα για την εγκατάσταση βάσεων. «Οι δυνάμεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη θα μεταφερθούν σε κοντινότερες προς την Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη χώρες, με σκοπό την πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στις περιοχές αυτές» ανακοίνωσε ο διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη πριν δυό μήνες. Ήδη έχει συμφωνηθεί η δημιουργία βάσεων και σε χώρες της Νότιας Μεσογείου όπως η Αλγερία, το Μαρόκο και η Τυνησία. «Αν και θα επιστρέψουν πολλοί στρατιώτες από την Ευρώπη και την Ασία στις ΗΠΑ, όπλα προηγμένης τεχνολογίας, όπως μαχητικά αεροσκάφη, θα σταλούν σε υπερατλαντικές βάσεις για την ενίσχυση των μικρότερων δυνάμεων που θα παραμείνουν εκεί» τονίζουν αμερικανοί αξιωματούχοι, διαλύοντας και την τελευταία ελπίδα ότι ο περιορισμός των μεγάλων βάσεων μπορεί να κρύβει έστω και κάτι θετικό.

Η περίπτωση της Ελλάδας
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Η πολιτική των ΗΠΑ στη Μεσόγειο, αφορά άμεσα την Ελλάδα σαν βασικό ορμητήριο για πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή. «Σας θεωρώ στρατηγικούς εταίρους», δήλωσε πρόσφατα ο Μπους στον Έλληνα πρωθυπουργό. Και είναι αλήθεια πως η Ελλάδα έκανε ότι μπορούσε για να κερδίσει αυτόν το χαρακτηρισμό, διαπραγματευόμενη τα πάντα. Από το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, μέχρι το αγκάθι του ονόματος της ΠΓΔΜ και από την πρόταση για «διαβαλκανικό κέντρο αντιτρομοκρατικής εκπαίδευσης», ως την επέκταση της Σούδας. Στα άμεσα ελληνικά κέρδη, από τις επισκέψεις στις ΗΠΑ, καταγράφονται η ανάληψη της εργοστασιακής υποστήριξης των οχημάτων του αμερικανικού στρατού που επιχειρούν στο Ιράκ, και η μεταφορά, με ελληνόκτητα πλοία, υλικού και στρατιωτικού προσωπικού στην περιοχή του Περσικού.

Σύμφωνα με παλιότερες δηλώσεις, η Ελληνική προσφορά στην εισβολή στο Ιράκ, ήταν η σημαντικότερη μετά της Βρετανίας και της Ισπανίας. Η Ελλάδα δεν πρόσφερε -ως τώρα- στρατεύματα, αλλά τη βάση της Σούδας, μία από τις πέντε μεγαλύτερες βάσεις των ΗΠΑ. Η βάση της Σούδας αποτελεί κλειδί για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής καθώς συνδέεται επιχειρησιακά με τις Αγγλικές βάσεις στην Κύπρο, τη βάση στο Ινσιρλίκ της Τουρκίας και τις βάσεις στη Γερμανία. Χρησιμοποιήθηκε δε, σ’ όλες τις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες των τελευταίων δεκαετιών, από τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο μέχρι την «Καταιγίδα της ερήμου», και από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και την επίθεση στο Αφγανιστάν, μέχρι τον πρόσφατο πόλεμο στο Ιράκ. Από δω εξορμούν οι αμερικανικοί για να βομβαρδίσουν αμάχους, κι εδώ επιστρέφουν μετά, αναστατώνοντας την πόλη με προκλήσεις και επιθέσεις εναντίον πολιτών.

Η ιστορία των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα ξεκινά το 1953. 50 χρόνια τώρα οι Ελληνικές κυβερνήσεις, παρά την λαϊκή οργή παραχωρούν στους αμερικάνους τα πάντα. Όχι μόνο τις αμερικανικές βάσεις, αλλά και ένα στρατιωτικό σύμπλεγμα στην περιοχή των Χανίων, που περιλαμβάνει το ΝΑΤΟϊκό Πεδίο Βολής και εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων και πυρομαχικών –ίσως και πυρηνικών. Προσφέρουν έτσι στις ΗΠΑ μια σειρά σημαντικές επιχειρησιακές δυνατότητες: Πτήσεις, συντήρηση και υποστήριξη αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας, αλλά και ηλεκτρονικών κατασκοπευτικών αεροσκαφών. Βάση για αεροσκάφη τάνκερ για ανεφοδιασμό των αεροσκαφών του 6ου στόλου, αποθήκευση, ναρκών και συμβατικών πυρομαχικών, καθώς και επικοινωνίες. Το νατοϊκό Πεδίο Βολής προσφέρει χώρο εκτόξευσης, θάλαμο επιχειρήσεων, αποθήκες πυραύλων και βλημάτων και ένα ισχυρό πλέγμα ραντάρ. Επί 36 χρόνια, λειτουργεί αδιάκοπα μολύνοντας την περιοχή, καθώς σπέρνει εκατοντάδες βλήματα με ολέθριες συνέπειες για την υγεία των κατοίκων, όπως την αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου. Το συγκρότημα Σούδας (Suda Bay complex–Crete) τέλος, περιλαμβάνει αποθήκες πυρομαχικών, καυσίμων, βάση ανεφοδιασμού πλοίων και ειδική προβλήτα για εκφόρτωση και αποθήκευση πολεμικού υλικού, από την οποία συχνά περνούν πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα που αφήνουν στη θάλασσα τα απόβλητα τους.

Στα πλαίσια της νέας πιο «ευέλικτης» δομής του ΝΑΤΟ που προωθούν οι ΗΠΑ και της αναβάθμισης της παρουσίας τους στη Μεσόγειο, η Ελλάδα χάνει το υποστρατηγείο του Τίρναβου, αλλά διατηρεί το Κέντρο Συνδυασμένων Αεροπορικών Επιχειρήσεων (CAOC) της Λάρισας, που σηματοδοτεί εκτός άλλων και την αμερικάνικη επικυριαρχία στο Αιγαίο. Με τα μέχρι τώρα ισχύοντα το στρατηγείο της Λάρισας -απαραίτητο ορμητήριο για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια- μετατρέπεται ουσιαστικά σε υποστρατηγείο που θα υπάγεται στο ΝΑΤΟϊκό αεροπορικό στρατηγείο που μεταφέρεται από τη Νάπολη στη Σμύρνη. Βασικό ρόλο στη νέα δομή διατηρεί η Ιταλία, στην οποία παραμένει το κεντρικό στρατηγείο (Νάπολη) και το ναυτικό στρατηγείο, ενώ αναβαθμίζονται η Τουρκία, που αναλαμβάνει το αεροπορικό στρατηγείο που θα ελέγχει από τη Σμύρνη ολόκληρη τη Νότια Πτέρυγα του ΝΑΤΟ, αλλά υπό Αμερικανό διοικητή, και η Ισπανία, που θα έχει το στρατηγείο στρατού ξηράς.

ΝΑΤΟϊκό “Τρομοκρατικό” κέντρο η Σούδα
Σαν μεγάλη νίκη για την Ελλάδα παρουσιάζεται η απόφαση του ΝΑΤΟ το 2003 για τη δημιουργία ενός νέου «Κέντρου Εκπαίδευσης και Επιχειρήσεων Ναυτικής Αποτροπής» (Maritime Interdiction Operations Training Center – MIOTC) στη Σούδα. Πρόκειται για μια μονάδα που δημιουργείται για να «αντιμετωπιστούν οι νέες προκλήσεις ασφαλείας», όπως δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας. Στην πραγματικότητα έχει να κάνει με την ιδιαίτερη σημασία για τις ΗΠΑ των θαλασσίων οδών. Η αύξηση των μηχανισμών ελέγχου των εμπορικών πλοίων και λιμανιών κατά τα πρότυπα των αεροπορικών μεταφορών, η δημιουργία πολυεθνικών δυνάμεων, για την επιτήρηση των θαλασσίων οδών, και η εντατικοποίηση της συνεργασίας Πολεμικών Ναυτικών και Λιμενικών – Ακτοφυλακών, είναι οι τάσεις που διαμορφώνονται παγκόσμια ως προς τη χρήση της ναυτικής ισχύος μετά τις 11 Σεπτέμβρη.

Πρόκειται για ένα μη καθορισμένο «κέντρο ναυτικής αποτροπής» που θα είναι υπεύθυνο για την διεξαγωγή επιχειρήσεων σε όλη τη Μεσόγειο, σε ότι αφορά την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και των άλλων «απειλών» με νηοψίες και με όλα τα μέσα που συνδέονται με τις επιχειρήσεις του Ναυτικού. Μια «αντιτρομοκρατική» μονάδα του ΝΑΤΟ θα εγκατασταθεί δίπλα στην αμερικανική σούπερ-βάση της Σούδας κι αυτό σύμφωνα με τον Έλληνα υπουργό Άμυνας, συνιστά επιτυχία καθώς «ήταν μια δύσκολη διαπραγμάτευση αφού η αρχική ανακατανομή εξαιρούσε πλήρως την Ελλάδα. Τελικά η συμφωνία ικανοποιεί πλήρως τα εθνικά συμφέροντα» Με τέτοιου τύπου δηλώσεις η κυβέρνηση προσπάθησε να παρουσιάσει την επέκταση της ξένης στρατιωτικής πολεμικής μηχανής στη χώρα μας σαν επιτυχία της «ισχυρής Ελλάδας» και νίκη για τα εθνικά μας συμφέροντα ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για βάθεμα της εξάρτησης και μεγαλύτερη εμπλοκή στις επικίνδυνες πολεμικές περιπέτειες των ιμπεριαλιστών και στον αμερικάνικο «αντιτρομοκρατικό» πόλεμο.

Από πλευράς διοίκησης το Κέντρο δεν θα ελέγχεται από τη Διοίκηση της Νάπολης, ούτε από το Ναυτικό στρατηγείο ή κάποια άλλη ευρωπαϊκή δομή του ΝΑΤΟ. Θα υπάγεται απευθείας στη συμμαχική διοίκηση μετατροπής (ACT), με στρατηγείο στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, που σύμφωνα με τη «νέα δομή» αποτελεί τυπικά ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο, αλλά ουσιαστικά αυτονομείται, αφού ανώτατος διοικητής της είναι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ. Δεν είναι σύμπτωση ότι και οι υπόλοιπες ΝΑΤΟϊκές μονάδες που θα εδρεύουν στην Ευρώπη και θα δίνουν απευθείας αναφορά στη Βιρτζίνια, βρίσκονται στο Βέλγιο τη Νορβηγία, την Πολωνία και την Πορτογαλία, χώρες παραδοσιακά φιλοαμερικανικές και εξαρτώμενες, ιδιαίτερα στο στρατιωτικό τομέα. Τελικά το Κέντρο της Σούδας θα ανήκει «στην Ελλάδα», όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση ή στο Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ; Και με ποιο δικαίωμα η κυβέρνηση μετατρέπει ελληνικό έδαφος σε «αντι-τρομοκρατική» βάση του αμερικανικού στρατού, όταν το ACT χαρακτηρίζεται επίσημα ως στρατηγείο «για την ασφάλεια των ΗΠΑ»;

Πριν δύο χρόνια οι Υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ, δήλωσαν ότι «πρέπει να αντιδρούμε γρήγορα και αποτελεσματικά, όπου η Συμμαχία θα αποφασίζει, στις προκλήσεις για την ασφάλειά μας απ’ όπου και αν προέρχονται, συμπεριλαμβανομένων των κινδύνων που προσθέτει η τρομοκρατία». Στα πλαίσια αυτά έγινε αναφορά στην «αντιτρομοκρατική δράση στη Μεσόγειο, που είναι γεμάτη κινδύνους και ασύμμετρες απειλές». Με ειδική παράγραφο στην «Active Endeavour», την ναυτική επιχείρηση της Συμμαχίας για τον εντοπισμό, την αποτροπή και την αποδιοργάνωση τρομοκρατικής δραστηριότητας στη Μεσόγειο, τονίζεται η «σημαντική συνεισφορά της Σούδας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας», και η ανάγκη να «αναβαθμιστεί» με το νέο ΝΑΤΟϊκό κέντρο. Δεν πάει πολύς καιρός που ο απερχόμενος γγ του ΝΑΤΟ δήλωνε «Σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συνθήκης της Ουάσιγκτον, από την 11η Σεπτεμβρίου οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο, οι οποίες περιλαμβάνουν και ελληνικές ναυτικές δυνάμεις, ελέγχουν τις θάλασσες. Και μέχρι σήμερα, πάνω από 35.000 πλοία ελέγχθηκαν στη Μεσόγειο, όπου υπάρχει πάντα τρομοκρατική απειλή. Χάρη σ’ αυτή την εκτεταμένη δραστηριότητα διακόπηκαν πολλές οδοί, οι οποίες σχετίζονταν με την παγκόσμια τρομοκρατία. Η νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ είναι αυτή τη στιγμή η πρώτη γραμμή του αγώνα μας και εδώ διαδραματίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο η Ελλάδα». Με άλλα λόγια Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το ΝΑΤΟ και βέβαια την Ελλάδα για να μετατρέψουν τη Μεσόγειο σε αμερικανική λίμνη, αναβαθμίζοντας τις επιχειρησιακές του δυνατότητες και ακουμπώντας στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Τέλος ακόμα και στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας γίνονται αλλαγές στα πλαίσια των αμερικανονατοϊκών απαιτήσεων για ευέλικτες ταχυκίνητες δυνάμεις. Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσε πρόσφατα τη νέα Δομή των Ενόπλων Δυνάμεων. Η υπεράσπιση των συνόρων και της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας, αντικαθίσταται από το ΝΑΤΟϊκό δόγμα, ενισχύεται η ελληνική στρατιωτική παρουσία στις ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις –το ΝΑΤΟ ζητά για τις αποστολές του το 8% των Eνόπλων Δυνάμεων κάθε χώρας μέλους -και οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μπαίνουν ολοκληρωτικά στη διάθεση του ΝΑΤΟ για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών νεοταξικών σχεδιασμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε σχετική ελληνική ανακοίνωση αναφέρεται καθαρά ότι «Εξασφαλίζονται οι απαραίτητες Δυνάμεις, Στρατηγεία και Μείζονες Σχηματισμοί, για την κάλυψη των υφιστάμενων απαιτήσεων προς εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας. Αποτέλεσμα τούτου είναι να καθίσταται ενεργότερη η συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων στις πολυεθνικές επιχειρήσεις, γεγονός που αντανακλά στην ουσιαστική συμμετοχή της χώρας μας στις διαδικασίες και μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, τόσο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, όσο και στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Έκφραση των συνεπειών της νέας στρατηγικής του ΝΑΤΟ είναι και η έξαρση των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Το τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας μας δεν έχει καμία σχέση με την άμυνα της. Οι προβλεπόμενες παραγγελίες που είναι καθορισμένες από τις ανάγκες του ΝΑΤΟ φέρνουν την Ελλάδα να κατέχει μια από τις υψηλότερες θέσεις στον κόσμο σε δαπάνες εξοπλισμού. Το ίδιο φυσικά παιχνίδι παίζει το ΝΑΤΟ και οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες με τη γειτονική Τουρκία.

Να ενωθούμε σε έναν κοινό αγώνα
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Η προσπάθεια μας ξεκίνησε πριν δύο χρόνια στην Κρήτη, όπου βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αμερικάνικες βάσεις, πατάει όμως σε μια μακριά παράδοση αγώνων του λαού μας. Ξεκινήσαμε στα πλαίσια της αντίδρασης για τη χρήση της βάσης της Σούδας κατά την αμερικανοβρετανική επίθεση στο Ιράκ, συνεχίσαμε στην Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 2003 και στις διαδικασίες του κινήματος τα επόμενα χρόνια (Παρίσι, Βομβάη, Λονδίνο), συναντηθήκαμε με το δίκτυο NO US BASES, που οργανώνει την επικοινωνία ανάμεσα σε αντιπολεμικά και αντιβασικά κινήματα από 41 χώρες του κόσμου. Η προσπάθειά μας δεν είναι εύκολη. Μπορεί να πατάει στα γνήσια φιλειρηνικά αισθήματα του λαού μας και να συναντιέται με την λαϊκή αγανάκτηση, αλλά έχει να αντιμετωπίσει την έλλειψη σταθερής συμμετοχής στο αντιβασικό κίνημα, και κυρίως την πολυδιάσπαση του αριστερού κινήματος στη χώρα μας, και τη σεχταριστική λογική κάποιων μερίδων του

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Ζούμε στην εποχή της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, του ιμπεριαλισμού και της Νέας Τάξης. Η βαθιά κρίση του καπιταλισμού θα οδηγεί όλο και συχνότερα στον πόλεμο. Στρατιωτικές βάσεις, υπερεξοπλισμοί και πυρηνικά, νέα κύματα απειλών από τις ΗΠΑ, ενάντια σε χώρες και λαούς, κατοχή στο Ιράκ, σφαγή στην Παλαιστίνη, εντάσεις σε Βαλκάνια, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, οξύνσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, αποτυπώνουν τους κινδύνους. Η προσπάθεια στρατιωτικοποίησης του κόσμου από τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, του Πενταγώνου και των Υπουργών Άμυνας της Ε.Ε. πρέπει να ανακοπεί. Οι λαοί είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αντισταθεί στα σχέδια τους. Οι μαζικοί λαϊκοί αγώνες μπορούν να κηρύξουν το δικό τους προληπτικό πόλεμο απέναντι σ’ αυτό το σύστημα, που τυλίγει με τα στρατιωτικά του δίκτυα όλο τον πλανήτη.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Οι αμερικανονατοϊκές βάσεις αποτελούν τεράστιο κίνδυνο για την ειρήνη και την ασφάλεια. Αποτελούν ορμητήρια πολέμου, όργανα κατάλυσης της ανεξαρτησίας κρατών, πηγές θανάτου και περιβαντολογικών κίνδυνων. Δεν έχουμε άλλο δρόμο παρά τον ανυποχώρητο, μαζικό, λαϊκό αγώνα για να φύγουν όλοι οι ξένοι στρατοί, να σταματήσει η κούρσα των εξοπλισμών και να απεμπλακούν οι χώρες μας από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Είναι επιτακτικό να απλώσουμε τον αντιβασικό αγώνα στις χώρες μας και να μπολιάσουμε με τα αιτήματά του το αντιπολεμικό κίνημα.

Στη σημερινή συνάντηση μας, ελπίζουμε, πιστεύουμε και αισιοδοξούμε για την τεράστια δυναμική που μπορεί να αναπτυχθεί από το συντονισμό της δράσης μας. Μια Μεσόγειος, θάλασσα της ειρήνης και των δικαιωμάτων, δεν μπορεί παρά να είναι μια Μεσόγειος χωρίς ξένες βάσεις και στρατούς, χωρίς επεμβάσεις και εξοπλισμούς.