Μύνημα αλληλεγγύης στη Vicenza

Στην Ελλάδα, στην Ιταλία, σ’ όλο τον κόσμο

Για ένα μέλλον χωρίς στρατιωτικές βάσεις και πόλεμο

Από τα Χανιά της Κρήτης όπου βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις στη Μεσόγειο χαιρετίζουμε τον παλλαϊκό αγώνα των κατοίκων της Vicenza, αλλά και όλης της Ιταλίας, ενάντια στην εγκατάσταση μιας ακόμα αμερικάνικης βάσης στη χώρα σας.
Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες πολίτες που με τις μαζικές τους διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις των τελευταίων 8 μηνών παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, ένα μέλλον χωρίς στρατιωτικές βάσεις και πόλεμο.

Η σκέψη των κατοίκων των Χανίων σήμερα που ο αγώνας σας κορυφώνεται μ’ αυτό το μεγάλο πανεθνικό συλλαλητήριο (αλλά και για όσο χρειαστεί μέχρι να φτάσετε στη νίκη) βρίσκεται στους δρόμους μαζί σας. Ο αγώνας μας είναι κοινός. Στα Χανιά και στη Vicenza, μέσα στις στρατιωτικές βάσεις κρύβεται ο πόλεμος, κρύβεται ο θάνατος!

Και στα Χανιά η αμερικανοΝΑΤΟϊκή βάση της Σούδας είναι εδώ και πολλά χρόνια στο στόχαστρο των λαϊκών αγώνων. Όπως η δική σας κυβέρνηση έτσι και όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 50 χρόνων -παρά την καθολική αντίθεση του ελληνικού λαού - ανανεώνουν την παρουσία της βάσης, παραχωρόντας γη και ύδωρ στους δολοφόνους των λαών, επιτρέποντάς τους να εξορμούν από την Κρήτη εναντίον των λαών της περιοχής βομβαρδίζοντας και δολοφονώντας αθώους αμάχους.
Και πέρα από τη στρατιωτική της χρήση, οι επιπτώσεις στο περιβάλλον, οι συχνές επιθέσεις μεθυσμένων ΝΑΤΟϊκών στρατιωτών σε πολίτες, η αλλοίωση του πολιτιστικού τοπίου της περιοχής μας, είναι ζητήματα που βρίσκονται στο στόχαστρο και του δικού μας αγώνα.

Η μαζική κινητοποίηση, ο διαρκής ενωτικός αγώνας, οι διαδικασίες συμμετοχής του πλατιού κόσμου μπορούν να φέρουν τη νίκη.
Ο αγώνας ενάντια στις βάσεις, είναι αγώνας ειρήνης, αγώνας αξιοπρέπειας, αγώνας ζωής!

Η πάλη των λαών για να διώξουν από τις χώρες τους τις βάσεις των ΗΠΑ σήμερα μετά τις επιθέσεις στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και με ανοιχτό το ενδεχόμενο επίθεσης στο Ιράν, έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία.
Στη Vicenza, στη Σούδα, σ’ ολόκληρο τον κόσμο οι λαοί ενωμένοι ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στους εξοπλισμούς, ενάντια στη στρατιωτικοποίηση, ενάντια στα δολοφονικά σχέδια του Μπους και των συμμάχων του μπορούν να νικήσουν!

• ΟΧΙ στον πόλεμο!
• ΟΧΙ στις στρατιωτικές βάσεις!
• Να γυρίσουν αμέσως στις χώρες του όλοι οι Ιταλοί και Έλληνες στρατιώτες που βρίσκονται σε Αφγανιστάν και Ιράκ!

Το μέλλον είναι στα χέρια μας!
Venceremos

Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ (Συνέλευση Χανίων)

3 ποιήματα του Μπέρτολντ Μπρεχτ

Μεταφρασμένα από το πρωτότυπο
Αφιερωμένα στη μεγάλη προσπάθεια για την οριστική αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος
Δελτίο Α/συνέχεια Νο 48 (9/10/1995)

Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη

Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη
κι αφήνει άλλους να αγωνίζονται για τη δική του υπόθεση
αυτός πρέπει να προσέχει: διότι
όποιος δεν μοιράστηκε την πάλη
θα μοιραστεί την ήττα.
Ούτε καν την ήττα αποφεύγει
όποιος θέλει να αποφύγει την πάλη: διότι
παλεύει για την υπόθεση του εχθρού
εκείνος που δεν πάλεψε για τη δική του υπόθεση

Ενάντια στους αντικειμενικούς

Όταν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο Άδικο
δείχνουν τα πληγωμένα τους πρόσωπα
είναι η ανυπομονησία εκείνων που ήταν ασφαλείς
μεγάλη.

Γιατί παραπονιέστε, ρωτάνε
παλέψατε το άδικο! τώρα
αυτό σας νίκησε: σωπάστε λοιπόν!

Όποιος αγωνίζετε, λένε, πρέπει να ξέρει να χάνει
Όποιος ψάχνει τον καυγά, μπαίνει σε κίνδυνο.
Όποιος συμπεριφέρεται βίαια
δεν μπορεί να κατηγορεί τη βία.

Αχ, φίλοι, που είστε ασφαλείς
γιατί τόσο εχθρικοί; Εμείς είμαστε
οι εχθροί σας, που είμαστε οι εχθροί του Άδικου;
Αν οι αγωνιστές εναντίον στο Άδικο νικηθούν
το άδικο πράγματι δεν έχει δίκαιο!

Οι ήττες μας δεν αποδυκνείουν
τίποτα παραπάνω από το ότι
είμαστε λίγοι
αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
και από τους θεατές περιμένουμε
τουλάχιστον να ντρέπονται.

Ύμνος της διαλεχτικής

Το άδικο βαδίζει σήμερα με σταθερό βήμα.
Οι καταπιεστές προετοιμάζουν τα επόμενα δέκα χιλιάδες χρόνια.
Η βία διαβεβαιώνει: έτσι όπως είναι η κατάσταση, έτσι θα μείνει.
Καμιά φωνή δεν ακούγεται, πέρα από τη φωνή του εξουσιαστή.
Και στις αγορές φωνάζει η εκμετάλλευση: τώρα μόλις αρχίζω.

Αλλά πολλοί από τους καταπιεζόμενους λένε τώρα:
Αυτό που εμείς θέλουμε δεν θα γίνει ποτέ.

Εσύ που ακόμα ζεις, μην πεις: ποτέ!
Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
Έτσι όπως είναι η κατάσταση δεν θα μείνει.
Αν μιλήσουν οι εξουσιαστές
θα μιλήσουν οι εξουσιαζόμενοι.
Ποιος τολμά να πει: ποτέ;
Από ποιόν εξαρτάται αν η καταπίεση μένει; Από εμάς.
Από ποιόν εξαρτάται αν θα τσακιστεί; Επίσης από εμάς.
Εκείνος που έπεσε, στέκεται πάλι όρθιος.
Εκείνος που έχασε, παλεύει!
Εκείνος που συνειδητοποίησε τη θέση του, πως τον κρατάς τώρα;

Επειδή οι σημερινοί νικημένοι είναι οι αυριανοί νικητές
Και από το πότε θα γίνει: Σήμερα κιόλας!

Γράμμα στην Τσιανγκ Τσινγκ (Μάο Τσε Τουνγκ)

(8 ιούλη 1966)

Τσαγκ Τσιγκ:
Έλαβα το γράμμα σου της 29ης Ιουνίου, είναι καλύτερα να μείνεις μερικές μέρες ακόμα εκεί, όπως πρότειναν οι σύντροφοι Βέι Βεν – Πο (1) και Τσεν Πι – Χσιέν (2). Αυτό το μήνα πρέπει να δεχτών δυο φορές ξένους επισκέπτες, μετά τις υποδοχές θα σου πω για τον υπόλοιπο προγραμματισμό του ταξιδιού μου. Από τότε που έφυγα από το Βουλίν στις 15 Ιουνίου, έμεινα εδώ στη Δύση δέκα μέρες μέσα σε μια σπηλιά. Έτσι δεν είμαι και πολύ καλά ενημερωμένος. Είμαι ήδη δέκα μέρες, από τις 28 Ιουνίου στο Παϊγύνχουαγκχό, κάθε μέρα διαβάζω το υλικό μου, είναι πραγματικά εξαιρετικά ενδιαφέρον. Σε εφτά, οχτώ χρόνια «ένα μεγάλο χάος στο βασίλειο» θα μεταβληθεί ξανά σε «μεγάλη τάξη στο βασίλειο». Ύστερα «οι διάβολοι των βοδιών και τα πνεύματα των φιδιών» θα ξαναξεπηδήσουν από μόνα τους. Καθορίζονται από τον ίδιο τους τον ταξικό χαρακτήρα και δεν μπορούν παρά να ξεπηδήσουν. Το κέντρο με πιέζει επειδή θέλει να δημοσιεύσει εκείνο το λόγο του φίλου μου του Λιν, θα δώσω την έγκρισή μου να κυκλοφορήσει κάτω. Μιλάει ειδικά για το πρόβλημα της ανατροπής, δεν έχει ξαναγίνει μια τέτοια ανάλυση. Ως προς ορισμένες αντιλήψεις του έχω ένα αίσθημα αβεβαιότητας. Ποτέ δεν πίστεψα ότι σ’ αυτά τα λίγα βιβλιαράκια μου περιέχεται μια τόσο μεγάλη πνευματική δύναμη. Αφού λοιπόν αυτός τα υψώνει τώρα έτσι στον ουρανό, πολύ γρήγορα θα τα υψώσει στον ουρανό ολόκληρη η χώρα. Αυτό είναι υπερβολικό ακριβώς όπως «η Βαγκ Πο που προσφέρει πεπόνια που η ίδια τα πουλάει και η ίδια τα εξυμνεί». Όλοι τους με έσπρωξαν «στο όρος Λιαγκ, στους αντάρτες, φαίνεται πως δεν γίνεται να τους αρνηθώ την έγκριση. Για πρώτη μου φορά σ’ όλη μου τη ζωή μου συμβαίνει να πρέπει να συμφωνήσω με άλλους ενάντια στη δική μου πεποίθηση σ’ ένα ζήτημα βαρύτατης σημασίας, αυτό σημαίνει ότι κινούμε ενάντια στην ίδια μου τη θέληση. Ο Γουάν Τσι (3) της δυναστείας Τσιν ήταν ενάντιος στον Λιού Παγκ (4). Όταν ο Γουάν πήγε από το Λογιάγκ στο Τσενκάο παρατήρησε: «Επειδή στον κόσμο δεν υπάρχουν πια εξαιρετικοί άνθρωποι, γι’ αυτό μπορεί να αποκτά όνομα ένας κοινός άνθρωπος σαν κι αυτόν». Ο Λου Χσυν (5) ξαναδιόρθωσε κάποτε τα ίδια του τα δοκίμια. Τα εσωτερικά μου αισθήματα μοιάζουνε με του Λου Χσυν. Με χαροποιεί η ευθύτητά του. Λέει: «Όταν ανατέμνω τον εαυτό μου είμαι πάντα αυστηρότερος απ’ όσο όταν ανατέμνω άλλους». Κι εγώ ο ίδιος αφού σκόνταψα κάμποσες φορές, άρχισα να συμπεριφέρομαι πάντα έτσι. Όμως οι σύντροφοι δεν το πιστεύουν ποτέ αυτό. Έχω αυτοπεποίθηση, έχω όμως και μερικές αμφιβολίες. Όταν ήμουν νέος είπα κάποτε: «Πιστεύω σταθερά ότι θα ζήσω διακόσια χρόνια και θα ξεχυθώ τρεις χιλιάδες μίλια σαν το ποτάμι». Αυτό ήταν πραγματικά μια κάπως υπερβολική αυτοπεποίθηση. Κι όμως πάντα υπήρχαν μέσα μου και αμφιβολίες. Πάντα είχα την άποψη ότι ο πίθηκος αυτοανακηρύσσεται αυτοκράτορας όταν στα βουνά δεν υπάρχουν τίγρεις. Ένας τέτοιος αυτοκράτορας έχω γίνει και εγώ. Όμως από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει συμβιβασμός, έχω και κάτι από την τίγρη μέσα μου, κι αυτό επικρατεί. Έχω βέβαια και κάτι από τον πίθηκο, όμως αυτό είναι δευτερεύον. Παλιότερα ανάφερα μερικές φράσεις από το γράμμα του Λιν Κου της δυναστείας Χαν προς τον Χουάγκ Σιούγκ (6): «Αυτό προεξέχει ψηλά, τσακίζει εύκολα, αυτό που λάμπει πολύ λερώνεται εύκολα. Όλο και πιο λίγο μπορεί κανείς να μοιάσει με το άσπρο χιόνι την άνοιξη, κάτω από το βάρος ενός διάσημου ονόματος είναι δύσκολη η αντίστοιχη δράση». Αυτές οι τελευταίες δύο φράσεις μου ταιριάζουν απόλυτα, διάβασα αυτές τις φράσεις σε μια συνεδρίαση της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ. Είναι πολύτιμο για τον άνθρωπο να διαθέτει τη σαφήνεια της αυτογνωσίας. Φέτος τον Απρίλιο έκανα λόγο στη σύσκεψη του Χαγκτσού (7) για το ότι οι διατυπώσεις του φίλου μου δεν είχαν την έγκρισή μου, όμως τι αποτέλεσμα μπορούσε να φέρει αυτό; Το Μάιο στη σύσκεψη του Πεκίνου εκφράστηκε ακριβώς έτσι, σε εφημερίδες και περιοδικά αυτά δημοσιεύονται με μεγαλύτερη ακόμα ένταση, πραγματικά με υψώνουν στον ουρανό σαν θαύμα πάνω απ’ όλα τα θαύματα, δεν μου απόμεινε τίποτα άλλο παρά «να πάω αντάρτης στο όρος Λιαγκ». Μαντεύω την πρόθεσή τους: για να χτυπήσουν τους διαβόλους θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη βοήθεια του εξορκιστή Κουγκ Κουέι. Έχω γίνει ο Κουγκ Κουέι (8) του Κομμουνιστικού Κόμματος τη δεκαετία του ’60 του εικοστού αιώνα. Όμως τα πράγματα μεταστρέφονται κατά κανόνα στο αντίθετό τους, όσο πιο ψηλά στον ουρανό πετάει κανείς τόσο πιο βαριά σκάει στο χώμα. Υπολογίζω ότι πέφτοντας θα θρυμματιστώ σώμα και κόκαλα. Δεν ήταν και τόσο σημαντικό, η ύλη δεν διαλύεται, απλώς θρυμματίζεται. Σ’ όλο τον κόσμο υπάρχουν πάνω από εκατό κόμματα, ο μεγαλύτερος αριθμός των κομμάτων αυτών δεν πιστεύουν πια στο μαρξισμό-λενινισμό. Αφού ο Μαρξ και ο Λένιν έγιναν σκόνη απ’ αυτά, πόσο μάλλον εμείς; Νομίζω ότι κι εσύ θα πρέπει να δώσεις προσοχή σ’ αυτό το ζήτημα και να μην αφήσεις τη νίκη να σου χτυπήσει στο κεφάλι. Θα πρέπει να συλλογιέσαι συχνά τις δικές σου αδυναμίες, ελλείψεις και λάθη. Αυτό το σημείο σου το υπαινίχθηκα αμέτρητες φορές, τον Απρίλιο στη Σαγγάη στο είπα κιόλας. Αυτά που γράφω πιο πάνω μοιάζουν πάρα πολύ με ζωγραφική σε μαύρο, μήπως τα αντικομματικά στοιχεία δεν είπαν τα ίδια; Βρίσκω ότι μερικές διατυπώσεις δεν είναι ικανοποιητικές, εννοώ όσον αφορά την ωφέλεια που αποφέρουν όλα’ αυτά σε μένα. Εκείνοι θέλουν να τσακίσουν το Κόμμα κι εμένα προσωπικά, αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μένα και στη Μαύρη Κλίκα. Αυτά τα λόγια δεν πρέπει να δημοσιευτούν τώρα. Τώρα όλοι οι αριστεροί εκφράζονται έτσι. Αν δημοσιεύονταν αυτά θα ήταν γι’ αυτούς ψυχρολουσία, θα ήταν υποστήριξη των δεξιών. Το τωρινό μας καθήκον είναι να τσακίσουμε μερικά (ολοκληρωτικά είναι αδύνατο) τους δεξιούς στο Κόμμα και σ’ ολόκληρη τη χώρα, μετά από άλλα εφτά ή οχτώ χρόνια μπορούμε ξανά να κάνουμε μια εκστρατεία και θα σαρώσουμε τους νέους διαβόλους των βοδιών και τα πνεύματα των φιδιών, αργότερα πρέπει να πραγματοποιηθεί πολλές φορές κάτι τέτοιο. Πότε μπορούν να δημοσιευτούν τούτα τα λόγια, δεν μπορώ να το καθορίσω ακόμα, γιατί η Αριστερά και οι πλατιές μάζες δεν θα χαρούν και πολύ για τα λόγια μου. Ίσως έρθει η κατάλληλη στιγμή μετά το θάνατό μου, αν οι δεξιοί θα έχουν πάρει την εξουσία. Τότε ας τα δημοσιεύσουν αν θέλουν! Οι δεξιοί θα μεταχειριστούν τούτα τα λόγια μου για να υψώσουν για πάντα τη μαύρη σημαία, όμως αν κάνουν έτσι δεν θα τους κάνει και πολύ καλό. Από το 1911 που τσακίστηκε στην Κίνα η αυτοκρατορία, η αντίδραση δεν μπόρεσε να κρατηθεί για πολύ στην εξουσία. Ο Τασγκ Κάι - Σεκ κρατήθηκε κάμποσες δεκαετίες, όμως μόλις ξεσηκώθηκε ο λαός, ανατράπηκε. Ο Τσγκ Κάι – Σεκ επωφελήθηκε από την εμπιστοσύνη που του είχε ο Σουν Γιατ – Σεν, άνοιξε και μια στρατιωτική ακαδημία στο Βαμπόα και μάζεψε γύρω του έναν τεράστιο αριθμό αντιδραστικών. Η τάξη των γαιοκτημόνων και των κομπραδόρων τον υποστήριξε και μαζί πρόβαλαν αντίσταση στις επαναστατικές εμπειρίες του Κομμουνιστικού Κόμματος. Έτσι για ένα διάστημα μπόρεσε να κρατηθεί στην εξουσία ευτυχής. Έγινε ο πόλεμος ανάμεσα στα δύο Κόμματα, το ΚΚΚ και την Κουομιντάγκ, ο πόλεμος ανάμεσα στην Κουομιντάγκ και τους στρατιωτικούς αρχηγούς όλων των σχηματισμών, ο κινεζο-ιαπωνικός πόλεμος και στο τέλος τέσσερα χρόνια τεράστιου εμφύλιου πολέμου και τότε εκείνος το έσκασε σε μια συστάδα νησιών. Αν η Κίνα αιφνιδιαστεί από κανένα αντικομμουνιστικό πραξικόπημα των δεξιών, μπορώ να προβλέπω με βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να τους αφήσουν σε ησυχία. Το πιθανότερο είναι ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα έχει πολύ σύντομη ζωή, γιατί δεν θα το επέτρεπαν οι επαναστάτες που υποστηρίζουν το καλό των 95% και περισσότερο του λαού. Εκείνη τη στιγμή οι δεξιοί θα μπορούσαν να μεταχειριστούν τα λόγια μου για να φτάσουν στην εξουσία. Η αριστερά θα μεταχειριστεί τότε κάποια άλλα λόγια μου για να οργανωθεί και θα τσακίσει τη δεξιά. Η σημερινή Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση είναι ένας γνήσιος μεγάλος ελιγμός. Σε μερικές περιοχές (όπως στην πόλη του Πεκίνου) οι επαναστάτες επικράτησαν μέσα σε μια νύχτα. Σε πολλά κρίσιμα σημεία (όπως το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου και το Πανεπιστήμιο Τσιγκχουά) αποσπάστηκαν αμέσως «οι μπλεγμένες ρίζες και τα μπερδεμένα κλαδιά». Όσο πιο αλαζονική είναι γενιά η δεξιά σε ορισμένα πράγματα, τόσο πιο άγρια ηττάται, τόσο πιο ζωηρή γίνεται η αριστερά. Αυτός είναι ένας ελιγμός σε εθνικό επίπεδο. Όλοι, η αριστερά, η δεξιά και το ασταθές, ταλαντευόμενο κέντρο θα βγάλουν χρήσιμα διδάγματα. Το αποτέλεσμα είναι: «Το μέλλον είναι λαμπρό, αλλά ο δρόμος γεμάτος περιπλοκές – αυτές οι δύο φράσεις ισχύουν πάντα.
Μάο Τσε – Τουγκ
8 Ιουλίου 1966

Σημειώσεις
(1)Βέι Βεν – Πο: Γραμματέας της Επιτροπής Πόλης της Σαγγάης
(2)Τσεν Πι – Χσιέν: Πρώτος Γραμματέας της Επιτροπής Πόλης και πρώτος πολιτικός αντιπρόσωπος της φρουράς της Σαγγάης. Και οι δύο καθαιρέθηκαν με τη «Θύελλα του Γενάρη» του 1967.
(3)Γουάν Τσι: Λογοτέχνης της δυναστείας των Χαν
(4)Λιού Παγκ: Πρώτος αυτοκράτορας της δυναστείας Χαν
(5)Λου Χσυν: Ο μεγαλύτερος Κινέζος ποιητής και σατιρικός της σύγχρονης εποχής. Πέθανε το 1936.
(6)Λι Κου, Χουάγκ Σιούγκ: Πολιτικοί του 2ου μ.χ. αιώνα
(7)Σύσκεψη του Χαγκτσού: Έγινε τον Απρίλιο – Μάιο του 1966 με πρόεδρο το Μάο και μετά την μεταφορά της στην πρωτεύουσα με πρόεδρο τον Λιν Πιάο.
(8)Κουγκ Κουέι: Μυθολογικό πρόσωπο, εξορκιστής κακών πνευμάτων

Από το Πολιτικό Δελτίο Α/συνέχεια τ. 35 (25/9/1993).
Αναδημοσίευση από το "Μάο Τσε Τουνγκ - Άγνωστα Κείμενα"
εκδόσεις Νέα Σύνορα

Δεύτερη Γραμμή ή Μέτωπο (Μάο Τσε Τουνγκ)

(Ομιλία στην ΚΕ, 24 Οχτώβρη 1966)

Πρέπει να πάρω την ευθύνη για τη διαίρεση στην Πρώτη και τη Δεύτερη Γραμμή. Γιατί λοιπόν έγινε η διαίρεση στην Πρώτη και στη Δεύτερη Γραμμή; Απ’ τη μια η υγεία μου δεν πήγαινε καλά, από την άλλη είχαμε το δίδαγμα της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Μαλένκωφ δεν ήταν ώριμος πριν από τον θάνατο του Στάλιν δεν είχε καμιά εξουσία, ήξερε μόνο να καυχιέται και να κορδώνεται όταν έκανε προπόσεις. Εγώ έχω την πρόθεση να οικοδομήσω το κύρος σας πριν από τον θάνατό μου, δεν φανταζόμουνα ότι η πρόθεσή μου αυτή θα μπορούσε να εκφυλιστεί προς την αντίθετη κατεύθυνση (Ταό Τσου: Η μεγάλη εξουσία ξεγλίστρησε από τα χέρια σου).
Τη μεγάλη εξουσία επίτηδες την άφησα να μου ξεγλιστρήσει. Όμως εσείς αντίθετα φτιάξατε «ανεξάρτητα βασίλεια» και δε συζητάτε πια μαζί μου για ένα μεγάλο αριθμό υποθέσεων

* * *

Μια υπόθεση δεν ξεκαθαρίστηκε κατά τη γνώμη μου πολύ πετυχημένα τα τελευταία 17 χρόνια, κι αυτή ήταν η δημιουργία της Πρώτης και της Δεύτερης Γραμμής. Αρχικά θέλαμε να προσέξουμε την κρατική ασφάλεια. Έχοντας στο νου μας τα διδάγματα της ΕΣΣΔ και του Στάλιν, καθιερώσαμε την Πρώτη και τη Δεύτερη Γραμμή. Εγώ βρισκόμουν στη Δεύτερη Γραμμή, άλλοι σύντροφοι στην Πρώτη. Από τη σημερινή σκοπιά αυτό δεν είχε σπουδαία επιτυχία, το αποτέλεσμα ήταν ένας μεγάλος κατακερματισμός. Μόλις φτάσαμε στις πόλεις δεν μπορούσε πια να επιτευχθεί καμιά συγκέντρωση δυνάμεων, υπήρχαν πάρα πολλά «ανεξάρτητα βασίλεια» γι’ αυτό στην Ενδέκατη Ολομέλεια προκαλέσαμε μια αλλαγή, αυτή είναι η μία υπόθεση. Εγώ βρισκόμουν στη Δεύτερη Γραμμή και δεν καθοδηγούσα την καθημερινή δουλειά, άφησα άλλους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν έναν μεγάλο αριθμό πραγμάτων, οικοδομούσα το κύρος άλλων ανθρώπων, ώστε όταν κάποτε παρουσιαστώ μπροστά στα μάτια του θεού να μην προκληθούν στο κράτος μας μεγάλοι κλονισμοί. Όλοι συμφώνησαν μ’ αυτήν την άποψη, αργότερα όμως οι σύντροφοι που βρέθηκαν στην Πρώτη Γραμμή δεν αντιμετώπισαν πολύ πετυχημένα ορισμένες περιπτώσεις. Ύστερα, ορισμένες περιπτώσεις που θα έπρεπε να τις είχα αναλάβει εγώ δεν τις αντιμετώπισα, γι’ αυτό φέρω εγώ την ευθύνη, δεν μπορούμε να τα φορτώνουμε όλα σ’ αυτούς.
Γιατί λέω ότι είχα κι εγώ την ευθύνη; ... Εγώ πρότεινα να χωριστεί σε μια Πρώτη και σε μια Δεύτερη Γραμμή η Μόνιμη Επιτροπή του Πολιτικού Γραφείου και όλοι συμφώνησαν σ’ αυτό. Επιπλέον έδειξα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη σε άλλους ανθρώπους. Αυτή η υπόθεση μ’ έκανε προσεκτικό, ήταν η εποχή που καθορίζονταν ακόμα τα «Εικοσιτρία Σημεία». Στο Πεκίνο δε γινόταν τίποτε, και στην Κεντρική Επιτροπή επίσης δεν γινόταν τίποτε. Αν είχα εκδηλωθεί για όλα αυτά τον περασμένο Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο. Αν έλεγα ότι στην Κεντρική Επιτροπή διαδιδόταν ο ρεβιζιονισμός, τότε τι θα γινόταν στο τοπικό επίπεδο; Είχα ξαφνικά την αίσθηση ότι οι απόψεις μου δεν μπορούσαν να πραγματωθούν στο Πεκίνο. Γιατί η κριτική ενάντια στον Βου Χαν (1) δεν έγινε στο Πεκίνο αλλά εκπορεύτηκε από τη Σαγγάη; Επειδή στο Πεκίνο δεν υπήρχε κανείς που θα έκανε κάτι τέτοιο. Το πρόβλημα του Πεκίνου είχε τώρα λυθεί....

Σημειώσεις
(1)Ο Βου Χαν είναι συγγραφέας, ιστορικός και ήταν αναπληρωτής δήμαρχος Πεκίνου. Η επίθεση ενάντια στο θεατρικό έργο του «Ο Χατ Γούι απολύεται από την τάξη των δημοσίων υπαλλήλων» αποτέλεσε το έναυσμα της Πολιτιστικής Επανάστασης

Συνεχιζόμενη ταξική πάλη ή ρεβιζιονισμός; (Μάο Τσε Τουνγκ)

(Ομιλία στην ΚΕ, 24 Σεπτέμβρη 1962)

Η ώρα είναι δέκα, αρχίζει η συνεδρίαση.

Ο ολομέλεια της ΚΕ έλυσε τούτη τη φορά αρκετά προβλήματα. Έλυσε το σημαντικό πρόβλημα της αγροτικής οικονομίας και το σημαντικό πρόβλημα του εμπορίου. Αυτά είναι δύο σημαντικά προβλήματα. Εκτός απ’ αυτά υπάρχει ακόμα το πρόβλημα της βιομηχανίας και του προγραμματισμού, αυτά είναι προβλήματα δεύτερης κατηγορίας.
Αν συγκαλέσουμε τώρα μια πλατειά σύσκεψη, αυτή δεν θα μας πάρει πολύ καιρό. Φθάνουν τρεις ως πέντε μέρες περίπου. Αν δεν τελειώσουμε μέχρι τις 27, θα συνεδριάσουμε μέχρι τις 27, θα συνεδριάσουμε μέχρι τις 28. Το αργότερο στις 28 πρέπει να έχουμε τελειώσει.
Στο Παϊταχό έθιξα τρία προβλήματα: τις τάξεις, την κατάσταση και τις αντιφάσεις ...
Υπάρχουν λοιπόν τάξεις στα σοσιαλιστικά κράτη; Και υπάρχει ακόμα ταξική πάλη; Σήμερα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε. Στα σοσιαλιστικά κράτη εξακολουθούν να υπάρχουν τάξεις, εξακολουθεί να υπάρχει ταξική πάλη. Ο Λένιν είχε πει κάποτε: «Επειδή μετά τη νίκη της επανάστασης διεθνώς εξακολουθεί να υπάρχει η αστική τάξη, και στο εσωτερικό της χώρας μας υπάρχουν ακόμα υπολείμματα της αστικής τάξης, επειδή η συνέχιση της ύπαρξης των μικροαστών παράγει διαρκώς μια νέα αστική τάξη, γι’ αυτό η ανατραπείσα τάξη της χώρας μας, η ανατραπείσα αστική τάξη, θα εξακολουθήσει να υπάρχει για πολύν καιρό ακόμα, και μάλιστα θα επιδιώκει και την παλινόρθωσή της». Μετά τις αστικές επαναστάσεις στην Ευρώπη, στην Αγγλία και στη Γαλλία π.χ., πολλές φορές αναβίωσε η φεουδαρχία. Παρ’ όλο που ανατράπηκε η φεουδαρχία, σε πολλά μέρη παλινορθώθηκε, πολλές φορές αναβίωσε.
Δεν αποκλείεται και σοσιαλιστικές χώρες να κάνουν μια τέτοια στροφή, όπως η Γιουγκοσλαβία, που έχει μεταβληθεί στον πυρήνα της. Αυτό είναι ρεβιζιονισμός. Από χώρα των εργατών και των αγροτών έχει μετατραπεί σ’ ένα κράτος όπου εξουσιάζουν οι αντιδραστικοί εθνικιστές. Το δικό μας κράτος πρέπει να αναγνωρίσει όσο το δυνατόν καλύτερα αυτό το πρόβλημα, να το ερευνήσει και να καταπιαστεί μ’ αυτό. Πρέπει να κατανοήσουμε τη μακροπρόθεσμη συνέχιση της ύπαρξης των τάξεων, των τάξεων και της ταξικής πάλης. Δεν αποκλείεται οι αντιδραστικές τάξεις να επιχειρήσουν να παλινορθωθούν, γι’ αυτό πρέπει να αυξήσουμε την επαγρύπνηση.
Πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τους νέους, να διαπαιδαγωγήσουμε τα στελέχη, να διαπαιδαγωγήσουμε τις μάζες, να διαπαιδαγωγήσουμε τα μεσαία στελέχη και τα στελέχη της βάσης. Πρέπει ακόμα να σκεφτούμε και τα παλιά στελέχη μας και να τα διαπαιδαγωγήσουμε κι αυτά. Αλλιώς η χώρα μας θα μπορούσε να πάρει αντίθετη κατεύθυνση. Ακόμα όμως κι αν έπαιρνε αντίθετη κατεύθυνση αυτό δεν θα ήταν και τόσο τρομερό. Το επακόλουθο θα ήταν μια άρνηση της άρνησης, κι ύστερα η χώρα θα ξανάπαιρνε πάλι την αντίθετη κατεύθυνση. Αν η γενιά των παιδιών μας γίνει ρεβιζιονιστική και πάρει αντίθετη κατεύθυνση, ακόμα κι αν αυτό γινόταν δήθεν εν ονόματι του σοσιαλισμού, στην πραγματικότητα θα είναι καπιταλισμός. Τότε ασφαλώς τα εγγόνια μας θα ξεσηκώνονταν σε επανάσταση και θα ανέτρεπαν τους γέρους τους, γιατί οι μάζες δεν θα ήταν ευχαριστημένες. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει στο εξής να μιλάμε για τούτο το ζήτημα χρόνο με το χρόνο, να μιλάμε γι’ αυτό μήνα με το μήνα και μέρα με μέρα, πρέπει να κάνουμε μεγάλες συγκεντρώσεις και να μιλάμε γι’ αυτό, να συγκαλούμε κομματικά συνέδρια και ολομέλειες και να μιλάμε γι’ αυτό. Σε κάθε κομματική σύσκεψη πρέπει να μιλάμε γι’ αυτό, έτσι ώστε ως προς αυτό το ζήτημα να ακολουθήσουμε μια κάπως σαφή μαρξιστική – λενινιστική γραμμή.
Η εσωτερική μας κατάσταση δεν ήταν και τόσο καλή τα περασμένα χρόνια, τώρα όμως έχει αρχίσει μια στροφή προς το καλύτερο. Το 1959 και το 1960 ορισμένα πράγματα έγιναν λαθεμένα, αυτό οφειλόταν βασικά στο πρόβλημα των ελλειπών γνώσεων, οι περισσότεροι από μας δεν είχαν καμία πείρα. Αιτία ήταν κυρίως οι ψηλές κρατικές αγορές προϊόντων, δεν υπήρχε αρκετό στάρι, το ότι υποστηρίζαμε πεισματικά ό,τι υπήρχε αρκετό, δεν ήταν παρά τυφλός λεονταρισμός. Τέτοιοι τυφλοί λεονταρισμοί παρουσιάστηκαν και στην αγροτική οικονομία και στη βιομηχανία. Εκτός απ’ αυτό κάναμε ορισμένα λάθη στην «εκτέλεση σε μεγάλη έκταση». Το δεύτερο εξάμηνο του 1960 αρχίσαμε να κάνουμε μερικές διορθώσεις. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τότε όλα αυτά ήταν ακόμα πολύ πρόωρα, ήδη τον Οκτώβριο του 1958 στην πρώτη διάσκεψη του Τσεγκτσού είχαμε στρέψει την προσοχή μας σε τέτοιες διορθώσεις, όπως κι αργότερα στη διάσκεψη του Βουχάγκ το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο, αλλά και το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1959 στην Τρίτη διάσκεψη του Τσεγκτσού, κι ύστερα στη διάκεψη της Σαγγάης τον Απρίλιο.
Ενδιάμεσα, το 1960, υπήρξε μια περίοδος που δεν μιλούσαμε αρκετά γι’ αυτά τα προβλήματα. Επειδή ο ρεβιζιονισμός άρχιζε να ασκεί πίεση πάνω μας, είχαμε συγκεντρώσει την προσοχή μας στην αντίσταση ενάντια στον Χρουτσώφ. Από την αρχή του δεύτερου εξαμήνου του 1958 ο κύριος αυτός είχε την πρόθεση να αποκλείει τις ακτές της Κίνας, ήθελε να φτιάξουμε μαζί έναν κοινό στόλο για να ελέγχει εκείνος τις ακτές μας και να μας επιβάλει αποκλεισμό. Ακριβώς γι’ αυτό το ζήτημα ήρθε στη χώρα μας ο μίστερ Χ. Σα να μην έφταναν αυτά, το Σεπτέμβριο του 1959, όταν δημιουργήθηκε το κινεζοϊνδικό συνοριακό πρόβλημα ο μίστερ Χ. υποστήριξε την επίθεση του Νεχρού εναντίον μας και το ΤΑΣΣ μετάδινε την δήλωσή του (1). Αργότερα όταν ο μίστερ Χ ήρθε στη χώρα μας ήρθε στη χώρα μας τον Οχτώβρη, για τη γιορτή της δέκατης επετείου, την εθνική γιορτή της χώρας μας, μας έκανε επίθεση από το ίδιο μας το βήμα. Ύστερα, το 1960, στη Συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου προσπάθησε να υποκινήσει εναντίον μας μια «εκστρατεία περικύκλωσης» (2). Η κατοπινή διαβούλευση των δύο Κομμάτων, η επιτροπή Προγραμματισμού των 26 χωρών, η Συνδιάσκεψη της Μόσχας των 81 χωρών, ακόμα και η συνάντηση της Βαρσοβίας, όλα αυτά ήταν μια διαμάχη ανάμεσα στο μαρξισμό-λενινισμό και το ρεβιζιονισμό. Όλο το 1960 αγωνιζόμασταν ενάντια στον Χρουτσώφ. Βλέπετε λοιπόν, για να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα τέτοιο πρόβλημα μέσα σε μια σοσιαλιστική χώρα, μέσα στο μαρξισμό-λενινισμό, θα πρέπει οι ρίζες να έφταναν πολύ πίσω, η υπόθεση αυτή να είχε αρχίσει να διαμορφώνεται από πολύ νωρίς. Δεν εννοούσαν να επιτρέψουν στην Κίνα να κάνει την επανάστασή της.
Όλα άρχισαν το 1945, τότε είχε βάλει εμπόδιο στο δρόμο της Κινέζικης Επανάστασης ο Στάλιν, ήταν της γνώμης ότι δεν έπρεπε να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, ότι έπρεπε να συνεργαστούμε με τον Τσανγκ Κάϊ – Σεκ, γιατί αλλιώς θα διαλυόταν το κινέζικο έθνος. Δεν υπακούσαμε και η επανάσταση νίκησε. Μετά τη νίκη της επανάστασης ο Στάλιν γκρίνιαζε πάλι ότι η Κίνα θα μπορούσε να γίνει σαν τη Γιουγκοσλαβία, κι εγώ να μεταβληθώ σε έναν νέο Τίτο. Όταν αργότερα πήγα στη Μόσχα για να κλέισω την κινεζοσοβιετική σύμβαση για αμοιβαία συνεργασία, χρειάστηκε πριν από την υπογραφή της να κάνω ολόκληρο αγώνα. Ο Στάλιν δεν ήθελε να υπογράψει, τελικά υπογράψανε μόνο μετά από διαπραγματεύσεις δυο ολόκληρων μηνών. Από πότε λοιπόν άρχισε να μην μας έχει εμπιστοσύνη ο Στάλιν; Μόνο μετά το κίνημα «αντίσταση ενάντια στην Αμερική και βοήθεια για την Κορέα», μόνο από το χειμώνα του 1950 πίστεψε ότι δεν ήμασταν ούτε Τίτο ούτε Γιουγκοσλαβία. Τώρα όμως ξαναγίναμε «αριστεροί οππορτουνιστές», «εθνικιστές», «δογματικοί», «σεκταριστές» ενώ αντίθετα η Γιουγκοσλαβία έγινε τώρα «μαρξιστική – λενινιστική». Τώρα η Γιουγκοσλαβία είναι ξανά εξαιρετικά αγαπητή, τα πάνε μια χαρά μαζί. Ακούω πως η χώρα αυτή στράφηκε ξανά προς το «σοσιαλισμό». Λοιπόν μέσα στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο παρουσιάζονται περιπλοκές, από την άλλη μεριά όμως τα πράγματα είναι απλά στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια θεμελιακή αρχή, για το ζήτημα της πάλης των τάξεων, για το πρόβλημα της πάλης ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, για το θέμα της πάλης ανάμεσα στο μαρξισμό-λενινισμό και στον αντι – μαρξισμό-λενινισμό, για την πάλη ανάμεσα στο μαρξισμό-λενινισμό και το ρεβιζιονισμό.
Οι λεγόμενες αντιφάσεις είναι η αντίφαση ανάμεσα σε μας και τον ιμπεριαλισμό, είναι αντιφάσεις ανάμεσα στους λαούς όλου του κόσμου και στον ιμπεριαλισμό, αυτές είναι οι κύριες αντιφάσεις. Οι λαοί όλου του κόσμου ξεσηκώνονται ενάντια στην αντιδραστική αστική τάξη, ξεσηκώνονται ενάντια στον αντιδραστικό εθνικισμό. Υπάρχουν επίσης οι αντιφάσεις ανάμεσα στους λαούς όλου του κόσμου και το ρεβιζιονισμό ... Νομίζω ότι ο κινέζικος δεξιός οππορτουνισμός θα πρέπει ν’ αλλάξει όνομα και να ονομαστεί κινέζικος ρεφορμισμός.
Ως προς το πρόβλημα πως πρέπει να καταπολεμηθεί ο ρεβιζιονισμός μέσα στο Κόμμα, στο Κράτος και στο Κόμμα, ως προς το ζήτημα της αστικής τάξης, νομίζω ότι θα πρέπει να κρατήσουμε αμετάλλακτη την πορεία που ακολουθήσαμε από την αρχή. Αδιάφορο ποια λάθη έχει τυχόν κάνει κάποιος σύντροφος, η γραμμή μας είναι οπωσδήποτε η ίδια που ακολουθήσαμε στην εκστρατεία Ευθυγράμμισης των χρόνων 1942 ως 1945. Όταν κάποιος αλλάξει πραγματικά, όλοι πρέπει να τον καλωσορίζουν, σ’ αυτήν την περίπτωση μπορούμε να είμαστε ξανά αλληλέγγυοι μαζί του. Πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι, «να πολεμάμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο, να διδασκόμαστε από τα παλιότερα λάθη για ν’ αποφύγουμε τα μελλοντικά», πρέπει να επιμείνουμε στο «συσπείρωση – κριτική – συσπείρωση». Πρέπει όμως και να ξεχωρίζουμε σαφώς το σωστό από το λάθος, δεν πρέπει να μασάμε τα λόγια μας, να λέμε δυο κουβέντες εδώ και τρεις εκεί, δεν πρέπει να κρατάμε μια τέτοια επιφυλακτική στάση. Γιατί οι καλόγεροι όταν διαβάζουν τις Σούτρες χτυπούν το ρυθμό πάνω σ’ ένα ξύλινο ψάρι; Στο μυθιστόρημα «Το ταξίδι προς τη Δύση» διαβάζουμε ότι ένας διάβολος –μαύρο ψάρι κατάπιε τις Σούτρες καθώς μεταφέρονταν στην Κίνα. Όταν κάποιος χτυπούσε το διάβολο – μαύρο ψάρι, εκείνο έφτυνε από κάθε φορά ένα ιδεόγραμμα. Να τι φταίει. Η στάση μας δεν πρέπει να είναι σαν του διαβόλου – μαύρου ψαριού, πρέπει να χρησιμοποιούμε όσο καλύτερα μπορούμε τη σκέψη μας. Όταν οι σύντροφοι που έχουν κάνει λάθη αναγνωρίσουν τα λάθη τους και ξαναβρούν το δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού, εμείς θα συσπειρωθούμε ξανά μαζί τους. Καλωσορίζω όλους τους παριστάμενους συντρόφους, δεν θα ήθελα σε καμιά περίπτωση κάποιοι απ’ αυτούς να έχουν την αίσθηση ότι δεν μπορούν πια να παρουσιαστούν μπροστά στα μάτια των άλλων. Εμείς επιτρέπουμε να γίνονται λάθη, κι όταν έχεις πέσει σε κάποιο λάθος σου επιτρέπουμε να το επανορθώσεις. Δεν μπορούμε να απαγορέψουμε να γίνονται λάθη και να επανορθώνονται σφάλματα.
Πολλοί σύντροφοι τα κατάφεραν θαυμάσια μ’ αυτήν την αλλαγή. Όταν κάποιος σύντροφος αλλάζει σωστά, τότε όλα είναι πάλι εντάξει. Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα μιας τέτοιας αλλαγής ήταν η ομιλία του συντρόφου Λι Βάι – Χαν (3). Ο σύντροφος Λι Βάι – Χαν επανόρθωσε τα λάθη του, ας του ξαναδώσουμε λοιπόν την εμπιστοσύνη μας! «Πρώτα γίνεται η διάγνωση, ύστερα δίνεται η βοήθεια», οπωσδήποτε έτσι πρέπει να ενεργούμε. Όλα αυτά αφορούν επίσης και πολλούς άλλους συντρόφους. Κι εγώ ο ίδιος έκανα λάθη. Είχα μιλήσει και πέρσι γι’ αυτό το ζήτημα, πρέπει να μου επιτρέψετε και μένα να κάνω λάθη και να επανορθώσω τα λάθη μου. Όταν τα λάθη διορθώνονται, πρέπει να χαιρετίζουμε το γεγονός. Πέρσι έκανα λόγο για το ότι πρέπει να τηρούμε μια ερευνητική στάση απέναντι σ’ όλους, ο άνθρωπος δεν μπορεί να μην κάνει λάθη. Οι λεγόμενοι «αγνοί», ή ο ισχυρισμός ότι ένας «αγνός» δεν κάνει λάθη, είναι άποψη της μεταφυσικής κι όχι του μαρξισμού-λενινισμού, ή του διαλεκτικού υλισμού. Τα πάντα μπορούν να αναλυθούν. Θα ήθελα να συμβουλεύσω τους συντρόφους: Ακόμα κι αν διατηρούσαν ανεπίτρεπτες σχέσεις με το εξωτερικό, ακόμα κι αν δούλεψαν σε οποιαδήποτε αντικομματική κλίκα, στο βαθμό που θα μας εκθέτουν διεξοδικά αυτές τις υποθέσεις και στο βαθμό που θα αποκαλύπτουν την πραγματική κατάσταση πραγμάτων, εμείς θα χαιρετίζουμε το γεγονός. Θα εξακολουθήσουμε να τους δίνουμε δουλειά και σε καμιά περίπτωση δεν θα τους εγκαταλείψουμε στην τύχη τους. Ούτε πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε τη μέθοδο να τους κάνουμε κατά ένα κεφάλι κοντύτερους. Πρέπει να διατηρηθεί η απαγόρευση των εκτελέσεων, τελικά δεν εκτελέσαμε μια ολόκληρη σειρά αντεπαναστατών. Δεν είναι αντεπαναστάσης ο αυτοκράτορας Χουάν – Τουγκ; Μήπως τον εκτελέσαμε; Υπάρχουν ακόμα αιχμάλωτοι πολέμου, όπως ο Βαγκ Γιάο – Βου, ο Καγκ – Τσε, ο Του Γυ – Μιγκ και ο Γιαγκ Κουάγκ, δεν εκτελέσαμε ένα σημαντικό μέρος αυτών των ανθρώπων. Συγχωρέσαμε όλους όσοι διόρθωσαν τα λάθη τους! Δεν τους εκτελέσαμε! Αποκαταστήσαμε τους συντρόφους δεξιών αποκλίσεων που άλλαξαν πραγματικά. Ωστόσο δεν είναι σωστό και το κύμα των αποκαταστάσεων που παρατηρείται τελευταία. Μπορεί να αποκατασταθεί κάποιος μόνο όταν έχει κάνει πραγματικά λάθη, δεν μπορούμε να αποκαθιστούμε εκείνους που ενέργησαν σωστά! Μόνο όταν υπάρχουν πραγματικά λάθη πρέπει να γίνονται αποκαταστάσεις: όποιος λάθεψε ολοκληρωτικά πρέπει ν’ αποκαθίσταται ολοκληρωτικά, όποιος έχει κάνει μερικά λάθη πρέπει ν’ αποκαθίσταται γι’ αυτόν τον μερικό τομέα. Εκεί που δεν υπάρχουν καθόλου λάθη δεν πρέπει να υπάρχει και αποκατάσταση. Δεν μπορούμε ν’ αποκαθιστούμε αδιαχώριστα όλον τον κόσμο.
Θα ήθελα ακόμα να παρακαλέσω τους συντρόφους να κατευθύνουν την προσοχή τους στις μεθόδους της δουλειάς. Η ταξική πάλη δεν πρέπει να βλάπτει τη δουλειά μας. Στην πρώτη σύσκεψη του Λουσάν, το 1959, θέλαμε αρχικά να τελειώσουμε τη δουλειά μας, αργότερα όμως παρουσιάστηκε ο Πεγκ Τε – Χουάι και άρχισε να βρίζει: «Εδώ και σαράντα μέρες μου μαδάς τη μάνα μου, μπορώ λοιπόν κι εγώ τώρα να μαδήσω σαράντα μέρες τη δική σου;» Μόλις έγινε λόγος για μάθημα όλοι βρέθηκαν σε αναταραχή και η δουλειά μας ζημιώθηκε. Ούτε είκοσι μέρες δεν ήταν αρκετές, χάλασε η δουλειά μας. Τούτη τη φορά αυτό δεν πρέπει να συμβεί σε καμιά περίπτωση, τούτη τη στιγμή πρέπει απαραίτητα να προσέξουμε αληθινά. Όλες οι περιοχές κι όλοι οι τομείς πρέπει πραγματικά να βάλουν σε πρώτη θέση τη δουλειά μας, η δουλειά κι η ταξική πάλη πρέπει να διεξάγονται παράλληλα, η ταξική πάλη δεν πρέπει να τοποθετείται σε πολύ εξέχουσα θέση. Τώρα έχουν κιόλας σχηματιστεί δυό ειδικές επιτροπές έρευνας, αυτές θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, θα αποσαφηνίσουν τα προβλήματα, πρέπει να πείθουμε τους άλλους. Η ταξική πάλη πρέπει να γίνεται, όμως αυτή τη δουλειά πρέπει να την κάνουν ειδικά επιλεγμένοι άνθρωποι, οι αρχές της Δημόσιας Ασφάλειας, ασχολούνται ειδικά με την ταξική πάλη. Ο Παν Χαν – Νιέν ήταν βέβαια αντεπαναστάτης! Ο Χου – Φεγκ και ο Γιάο Σου – Σιν ήταν επίσης αντεπαναστάτες! Κι όμως κανέναν τους δεν σκοτώσαμε! Δεν πρέπει ν’ αφήνουμε την ταξική πάλη να παραβλάπτει τη δουλειά μας. Στην επόμενη ή την μεθεπόμενη ολομέλεια μπορούμε να τα ξεκαθαρίσουμε όλα οριστικά. Το κύριο καθήκον της ταξικής πάλης είναι η αντιμετώπιση του σαμποτάζ του εχθρού. Σε μερικές περιπτώσεις, όταν άνθρωποι σαμποτάρουν τη δουλειά μας, μπορούμε να άρουμε την απαγόρευση των εκτελέσεων, όμως αυτό ισχύει μόνο για κείνους που καταστρέφουν εργοστάσια και γέφυρες, που προκαλούν εκρήξεις κοντά στα σύνορα της Καντόνας, που διαπράττουν φόνους ή βάζουν φωτιές. Η δουλειά της ασφάλειας είναι να εξασφαλίζει τη δραστηριότητά μας, τα εργοστάσια, τα κτήματα, τα κοινόβια, τις ταξιαρχίες παραγωγής, τα σχολεία, την κυβέρνηση, το στρατό, το Κόμμα, τις μαζικές οργανώσεις, κι επί πλέον τα πολιτιστικά όργανα, συμπεριλαμβανομένων των εφημερίδων, των περιοδικών και των πρακτορείων ειδήσεων πρέπει να προστατεύει το εποικοδόμημα.
Τώρα, δεν είναι μήπως πολύ μοντέρνο να γράφει κανείς μυθιστορήματα; Το να γράφει κάποιος μυθιστορήματα και να τα χρησιμοποιεί για να προωθεί αντικομματικές δραστηριότητες είναι μια μεγάλη εφεύρεση. Όποιος αποσκοπεί να ανατρέψει μια κυβέρνηση, πρέπει πρώτα να κουρδίσει ανάλογα την κοινή γνώμη, πρέπει να επιβληθεί στον τομέα της ιδεολογίας και του εποικοδομήματος. Αυτό ισχύει τόσο για την επανάσταση, όσο και για την αντεπανάσταση. Η δική μας ιδεολογία είναι να υπερασπιζόμαστε την επαναστατική διδασκαλία του Μαρξ και του Λένιν, να πραγματοποιούμε τη συγχώνευση των γενικών αληθειών του μαρξισμού-λενινισμού μέσα στη συγκεκριμένη πράξη της Κινέζικης Επανάστασης. Αν πετύχει αυτή η συγχώνευση τότε τα προβλήματα θα λύνονται πολύ καλύτερα, αν δεν πετύχει τόσο καλά, θα υποστούμε ήττες και αναγκαστικά θα έχουμε πισωδρομίσματα. Μια που μιλάω για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, αυτή δεν είναι παρά η συγχώνευση της γενικής αλήθειας στις απαιτήσεις της οικοδόμησης. Έχει πετύχει αυτή η οικοδόμηση ή όχι; Ακριβώς γι’ αυτό παλεύουμε εμείς. Δουλεύουμε για την επίλυση αυτού ακριβώς του προβλήματος. Για την οικοδόμηση του στρατιωτικού τομέα ισχύει το ίδιο, πάρτε παράδειγμα τη διαφορά ανάμεσα στη στρατιωτική μας γραμμή των περασμένων χρόνων και τη στρατιωτική γραμμή τούτων των χρόνων. Ο σύντροφος Πεγκ Τσιεν – Γιγκ (4) έγραψε εδώ ένα έργο που είναι πολύ διορατικό, το γενικό διάγραμμά του δεν είναι καθόλου μπερδεμένο. Πάντα σε κριτικάριζα ότι δεν είχες διορατικότητα, τούτη τη φορά όμως κατάφερες να φτιάξεις κάτι πολύ διορατικό. Σου έστειλα δυο αράδες: «Ο Τσου – Κο Λιάγκ ήταν σ’ όλη του τη ζωή προσεχτικός. Ο Λυ Τουάν τελικά έβαζε στην άκρη τη σύγχυση του στα σημαντικά πράγματα (5).
Παρακαλώ το σύντροφο Χ να ανακοινώσει ποιος δεν θα λάβει μέρος στην Ολομέλεια, η Μόνιμη Επιτροπή του Πολιτικού γραφείου αποφάσισε να μη λάβουν μέρος πέντε άτομα.
(Ο σύντροφος Χ απαντάει: Η Μόνιμη Επιτροπή αποφάσισε ότι πέντε σύντροφοι δεν θα λάβουν μέρος στην ολομέλεια, ο Πεγκ, ο Χσι, ο Τσαγκ, ο Χουάγκ κι ο Τσου είναι τα κεντρικά πρόσωπα της διεξαγόμενης έρευνας, στο διάστημα της έρευνας δεν έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν σε συσκέψεις).
Επειδή τα εγκλήματα τους είναι αληθινά πολύ μεγάλα, δεν έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν σε συσκέψεις –ιδιαίτερα σε σημαντικές συσκέψεις- πριν η έρευνα αποδώσει μια αποσαφήνιση, και δεν θέλω να παρουσιαστούν στο βήμα του Τιενανμέν. Πρέπει να γίνεται ένας διαχωρισμός ανάμεσα στα κεντρικά πρόσωπα και στα δευτερεύοντα πρόσωπα. Τα δευτερεύοντα πρόσωπα συμμετέχουν σήμερα στη σύσκεψη. Όταν τα δευτερεύοντα πρόσωπα θα έχουν επανορθώσει πλήρως τα λάθη τους πρέπει να τους δώσουμε δουλειά. Κι όταν τα κύρια πρόσωπα θα έχουν επανορθώσει πλήρως τα λάθη τους πρέπει και σ’ αυτά επίσης να υποδειχτεί δουλειά. Επανατοποθετούμε ιδιαίτερα τις ελπίδες μας στο ότι τα δευτερεύοντα πρόσωπα μπορούν να ξυπνήσουν, φυσικά ελπίζουμε επίσης ότι και τα κύρια πρόσωπα θα ξυπνήσουν.

Σημειώσεις
(1)Ως προς το ζήτημα των κινεζο-ινδικών συνόρων η ΕΣΣΔ δήλωσε επίσημα στις 9-9-59 ότι τηρεί ουδέτερη στάση.
(2)Η έκφραση «εκστρατεία περικύκλωσης» είναι απόηχος των επιχειρήσεων του Τσαγκ Κάϊ – Σεκ ενάντια στους κομμουνιστές τη δεκαετία του ’30.
(3)Ο Λι Βάι – Χαν ήταν διευθυντής του τμήματος Ενιαίου Μετώπου του Κόμματος το 1944-64.
(4)Ο στρατάρχης Πεγκ Τσιέν – Γιγκ σπούδασε στρατιωτικές επιστήμες στη Μόσχα το 1929-32 και στον εμφύλιο πόλεμο ήταν αναπληρωτής αρχηγός του Γενικού Επιτελείου. Το 1973 έγινε μέλος της μόνιμης επιτροπής του ΠΓ κι έγινε ένας από τους αναπληρωτές Προέδρους του Κόμματος.
(5)Ο Τσου-Κο Κιάγκ (181-234) ήταν καγκελάριος των Σου-Χαν και πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος «Τα τρία βασίλεια». Ο Λυ-Τσουάν ήταν υπουργός του αυτοκράτορα Ταϊτσούγκ (976-998) της δυναστείας Σουγκ

Από το πολιτικό Δελτίο Α/συνέχεια Νο 53(25/9/93)
Αναδημοσίευση από το "Μάο Τσε Τουνγκ - άγνωστα κείμενα"
(Εκδόσεις Νέα Σύνορα)

Επίμονη αντίσταση της Ιταλικής Κοινωνίας

Για ένα μέλλον χωρίς στρατιωτικές βάσεις και πόλεμο

Μεγάλες διαστάσεις παίρνει η αντίθεση της πλειοψηφίας των κατοίκων της ευρύτερης περιοχή της Βιτσένζα στα σχέδια για δημιουργία νέας στρατιωτικής βάσης των ΗΠΑ. Η αντιπαράθεση μεταξύ, από τη μια, των ΗΠΑ και της κεντροαριστερής κυβέρνησης, που έχει ενδώσει στο αίτημα για νέα βάση, και από την άλλη της πλειοψηφίας των κατοίκων της περιοχής συγκλονίζει την Ιταλία και ταρακουνά τον εύθραυστο κυβερνητικό συνασπισμό του Πρόντι.
Μια πλειάδα οργανώσεων πολιτών, σε συντονισμό με αντιπολεμικές κινήσεις, οικολόγους και αριστερές οργανώσεις, εντείνει τις κινητοποιήσεις ενάντια στην αμερικάνικη βάση και στριμώχνει την ιταλική κυβέρνηση. Η κρίση επιτείνεται από το γεγονός ότι η Κομμουνιστική Επανίδρυση, ένας από τους σημαντικότερους ετέρους του Πρόντι (που έχει ως τώρα επανειλημμένα συμβιβαστεί μαζί του σε μια σειρά θέματα «χάριν της κυβερνητικής σταθερότητας»), αυτή τη φορά, κάτω από τη λαϊκή πίεση, αντιτίθεται στη δημιουργία της νέας αμερικάνικης βάσης.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα γκάλοπ, το 63% των κατοίκων αντιτίθεται στα σχέδια ΗΠΑ – Πρόντι, γεγονός που δείχνει ότι το μπλοκ του «Όχι» διαπερνά την εκλογική βάση όχι μόνο του κυβερνητικού συνασπισμού αλλά ακόμη και της κεντροδεξιάς. Εξάλλου το 85% των πολιτών συμφωνεί με την πρόταση του αντιπολεμικού κινήματος, να γίνει λαϊκό δημοψήφισμα που θα αποφασίσει για το ζήτημα.
Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν εδώ και 8 μήνες, όταν αποκαλύφθηκε ότι οι «τοπικοί άρχοντες», σε μυστική συνεννόηση με την κυβέρνηση, είχαν δώσει εν κρυπτώ τη συγκατάθεσή τους για τη δημιουργία της νέας στρατιωτικής βάσης των ΗΠΑ, σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης! Σύμφωνα μάλιστα με μεταγενέστερες αποκαλύψεις, αυτή η βάση σχεδιάζεται να είναι η μεγαλύτερη σε ολόκληρη την Ιταλία. Την αντίθεση της πλειοψηφίας των κατοίκων επέτεινε το γεγονός ότι η σχεδιαζόμενη βάση θα προκαλέσει σημαντικά περιβαλλοντικά προβλήματα, ενώ οι «υποσχέσεις» για περισσότερες θέσεις εργασίας κάθε άλλο παρά κατάφεραν να ξεγελάσουν τον κόσμο.
Μέσα σε λίγες βδομάδες εκδηλώθηκαν οι πρώτες οργανωμένες αντιδράσεις από πολλές συλλογικότητες, που στόχευαν καταρχήν να αποκαλύψουν τα σχέδια των ΗΠΑ και της ιταλικής κυβέρνησης, ενημερώνοντας τον πληθυσμό της περιοχής για τους πολλαπλούς κινδύνους που θα εγκυμονούσε η υλοποίησή τους. Σύντομα συγκροτήθηκε συντονιστικό όργανο όλων των δυνάμεων που αντιτίθενται στη νέα αμερικάνικη βάση και σε εθνικό επίπεδο. Ο κόσμος άρχισε να κινητοποιείται όλο και περισσότερο, με τη συμμετοχή των μαθητικών και φοιτητικών συλλόγων, των συνδικάτων βάσης και οργανώσεων των Πράσινων και της Αριστεράς, καθώς και αντιπολεμικών κινήσεων. Πραγματοποιήθηκαν πολλές πορείες, αλλά και καταλήψεις δημόσιων χώρων, του σιδηροδρομικού σταθμού, αυτοκινητόδρομων κλπ, πάντα με μεγάλη λαϊκή συμμετοχή.
Στις αρχές Δεκέμβρη, έλαβε χώρα μια από τις μεγαλύτερες πορείες που έγιναν ποτέ στη Βιτσένζα, με τη συμμετοχή 30.000 ανθρώπων, που βάδισαν από την παλιά αμερικάνικη βάση του Καμπ Έντερλε προς το τοπικό αεροδρόμιο Νταλ Μολίν, που προορίζεται από τις ιταλικές αρχές να υποδεχθεί τη νέα βάση. Έτσι η δήλωση Πρόντι, που ήρθε μετά από τεράστιες πιέσεις των αμερικανών, ότι «η κυβέρνηση δεν αντιτίθεται στη νέα βάση των ΗΠΑ» προκάλεσε σεισμό όχι μόνο στους κατοίκους της περιοχής, που ήδη είναι πεπεισμένοι ότι δεν επιθυμούν τη δημιουργία της, αλλά και σε ολόκληρο τον κυβερνητικό συνασπισμό της κεντροδεξιάς.
Ο κόσμος άρχισε να κατεβαίνει μαζικά στις διαδηλώσεις με συνθήματα ενάντια στη συμπαιγνία κυβέρνησης – ΗΠΑ και με πανό που γράφουν «Δεν σας εκλέξαμε γι’ αυτό» και «Πρόντι, ξανασκέψου το». Δύο μόλις ώρες μετά την κατάπτυστη υπόκλιση του Πρόντι στις απαιτήσεις των αμερικανών, χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους και κατέλαβαν το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης.
Η κοινοβουλευτική Αριστερά που συμμετέχει στην κυβέρνηση, αναγκάστηκε να πάρει ξεκάθαρη θέση ενάντια στη βάση. Δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, αφού έτσι κι αλλιώς οι τοπικές οργανώσεις της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης και του Κόμματος των Ιταλών Κομμουνιστών συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα. Το ενωτικό κίνημα που αναπτύχθηκε εμπνέεται φανερά από τις νίκες των κατοίκων σε άλλες περιοχές μετά από αποφασιστικές και επίμονες κινητοποιήσεις, όπως στο Σκαντσάνο ενάντια στην εναπόθεση τοξικών αποβλήτων και στη Βαλ ντι Σούζα ενάντια στο καταστροφικό για το περιβάλλον «τρένο υψηλής ταχύτητας». Μάλιστα έχει ξεκινήσει ήδη ο συντονισμός με άλλες λαϊκές πρωτοβουλίες σε όλη την Ιταλία που αντιτίθεται στην παρουσία στρατιωτικών βάσεων αλλά και σε κυβερνητικά σχέδια που πλήττουν το περιβάλλον.
Το συντονιστικό όργανο αυτού του αυθεντικού μαζικού κινήματος των κατοίκων της περιοχής, που έχει ήδη κερδίσει την αλληλεγγύη της πλειοψηφίας του ιταλικού λαού (φάνηκε με τη διοργάνωση κινητοποιήσεων συμπαράστασης σε πολλές άλλες πόλεις), τώρα καλεί σε πανιταλική διαδήλωση στη Βιτσένζα το επόμενο Σάββατο 17 Φεβρουαρίου.
Στη διακήρυξη υπό τον τίτλο «Το μέλλον μας ανήκει: Υπερασπίζουμε τη γη, για ένα αύριο χωρίς στρατιωτικές βάσεις και πολέμους», το συντονιστικό όργανο καλεί τους πάντες σε συστράτευση για να αποτραπεί η κατασκευή της βάσης. Χαρακτηριστικό των πνευμάτων που επικρατούν στην περιοχή είναι η πρόσκληση στα στελέχη της τοπικής και εθνικής κεντροαριστερής κυβέρνησης να συμμετάσχουν στην κινητοποίηση «χωρίς τα κομματικά τους εμβλήματα, σε ένδειξη σεβασμού προς τις χιλιάδες οπαδούς τους που σήμερα νιώθουν προδομένοι από τα κόμματά τους».
Εξάλλου σε άλλη ανακοίνωση το συντονιστικό όργανο απαντά με έντονο τρόπο στην απαράδεκτη παρέμβαση του πρεσβευτή των ΗΠΑ, που προσπάθησε να διασπάσει τον πληθυσμό υποσχόμενος νέες θέσεις εργασίας και κατηγορώντας το κίνημα ότι στρέφεται ενάντια στους εργαζόμενους στην παλιά αμερικάνικη βάση.
Η κινητοποίηση της 17ης Φεβρουαρίου αναμένεται να πάρει παλλαϊκό χαρακτήρα, ενώ η επιμονή και η αγωνιστικότητα των κατοίκων δημιουργεί σοβαρούς τριγμούς στην κεντροαριστερή κυβέρνηση του Πρόντι, που βέβαια σ’ αυτό το ζήτημα υποστηρίζεται από ... σύμπασα την «κεντροδεξιά» αντιπολίτευση, των φασιστών περιλαμβανομένων.

Εφημερίδα Αριστερά! φ. 212

Ανάλυση των τάξεων της κινέζικης κοινωνίας (Μάο Τσε Τουνγκ)

Το άρθρο ατό γράφτηκε από το σύντροφο Μάο Τσε – τουνγκ (το Μάρτη του 1926) για να πολεμήσει τις δύο παρεκκλίσεις που υπήρχανε τότε στο κόμμα – τον δεξιό οπορτουνισμό που εκπροσωπούνταν από τον Τσεν Του – σιέου και τον «αριστερό» οπορτουνισμό που εκπροσωπούνταν από τον Τσανγκ Κούο – τάο. Οι οπαδοί της πρώτης παρέκκλισης πρόσεχαν μόνο τη συνεργασία με το Κουόμιτανγκ και αδιαφορούσαν για το εργατικό κίνημα και ξεχνούσαν την αγροτιά. Οι οπαδοί της δεύτερης παρέκκλισης έστρεφαν την προσοχή τους και ενδιαφέρονταν μόνο για το εργατικό κίνημα, ξεχνώντας κι αυτοί την αγροτιά. Οι οπαδοί και των δύο αυτών παρεκκλίσεων, αντιλαμβάνονταν ότι η επανάσταση είχε λίγες δυνάμεις στον αγώνα της, αλλά δεν ήξεραν που να στραφούν για να βρουν πραγματικές δυνάμεις και τον πραγματικό μαζικό σύμμαχο. Ο σύντροφος Μάο Τσε – τουνγκ έδειξε πως ο πιο πιστός σύμμαχος του κινέζικου προλεταριάτου ήταν η αγροτιά και έτσι έλυσε το πρωταρχικό πρόβλημα της κινέζικης επανάστασης, το πρόβλημα των συμμάχων της επανάστασης. Ακόμα πρόβλεψε πως μέσα στους κόλπους της εθνικής αστικής τάξης, που ήταν μια τάξη ασταθής και διστακτική, η επίδραση της ορμής της επανάστασης θα προκαλούσε σχίσμα και η δεξιά της πτέρυγα θα προσχωρούσε στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Τα γεγονότα του 1927 επαλήθευσαν την πρόβλεψη αυτή.

Ποιοι είναι οι εχθροί μας; Ποιοι είναι οι φίλοι μας; Αυτό το ζήτημα είναι ένα ζήτημα πρωταρχικής σημασίας για την επανάσταση. Στην Κίνα, όλοι οι επαναστατικοί αγώνες του παρελθόντος κατέληξαν σε ασήμαντα αποτελέσματα, γιατί οι επαναστάτες δεν μπόρεσαν βασικά να συσπειρώσουν γύρω τους τους πραγματικούς τους φίλους και να χτυπήσουν τους πραγματικούς τους εχθρούς. Το επαναστατικό κόμμα είναι ο καθοδηγητής των μαζών και δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση που να μη νικήθηκε η επανάσταση όταν το επαναστατικό κόμμα την οδήγησε σ’ ένα δρόμο που δεν ήταν σωστός. Για να είμαστε σίγουροι πως θα μπάσουμε την επανάσταση στο σωστό δρόμο και πως θα την οδηγήσουμε αναπόφευκτα στη νίκη, οφείλουμε να συσπειρώσουμε γύρω μας τους πραγματικούς μας φίλους και να καταφέρουμε χτυπήματα στους πραγματικούς μας εχθρούς. Και για να ξεχωρίσουμε τους πραγματικούς μας φίλους από τους πραγματικούς μας εχθρούς, οφείλουμε να κάνουμε μια γενική ανάλυση της οικονομικής κατάστασης των διαφόρων τάξεων της κινέζικης κοινωνίας και της στάσης τους απέναντι στην επανάσταση.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των διαφόρων τάξεων της κινέζικης κοινωνίας;

Η τάξη των γαιοκτημόνων και η κομπραδόρικη(1) αστική τάξη.
Στην οικονομικά καθυστερημένη και μισοαποικιακή Κίνα οι γαιοκτήμονες και οι κομπραδόροι είναι ολοκληρωτικά υποτελείς στη διεθνή αστική τάξη, η ύπαρξη και η ανάπτυξή τους εξαρτάται από τον ιμπεριαλισμό. Οι τάξεις αυτές εκπροσωπούν τις πιο καθυστερημένες και τις πιο αντιδραστικές παραγωγικές σχέσεις και παρεμποδίζουν την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην Κίνα. Η ύπαρξή τους είναι ασυμβίβαστη με τους σκοπούς της κινέζικης επανάστασης. Αυτό ισχύει περισσότερο ειδικά για τους μεγαλογαιοκτήμονες, που είναι πάντοτε στο πλευρό του ιμπεριαλισμού και αποτελούν την άκρα αντεπαναστατική δύναμη. Εκπροσωπούνται πολιτικά από το Κρατικό Κόμμα (2) και από τη δεξιά πτέρυγα του Κουόμιτανγκ.

Η μεσαία αστική τάξη: Η τάξη αυτή εκπροσωπεί στην Κίνα τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις στην πόλη και στην ύπαιθρο. Η μεσαία τάξη, με την οποία εννοούμε κυρίως την εθνική αστική τάξη (3), είναι αντιφατική στη στάση της απέναντι στην κινέζικη επανάσταση: όταν υποφέρει από τα χτυπήματα του ξένου κεφάλαιου και από την καταπίεση των μιλιταριστών αισθάνεται την ανάγκη της επανάστασης και ευνοεί το επαναστατικό κίνημα εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μιλιταριστών. Αλλά όταν το προλεταριάτο συμμετέχει με μαχητικό τρόπο στην επανάσταση και από τη στιγμή που παίρνει ενεργητική υποστήριξη από το διεθνές προλεταριάτο και όταν αρχίζει να νιώθει πως η πραγματοποίηση του πιο αγαπημένου της πόθου, της ανύψωσής της στο επίπεδο της μεγαλοαστικής τάξης, κινδυνεύει, αρχίζει να την κυριεύει ο σκεπτικισμός σχετικά με την επανάσταση. Πολιτικά, αποβλέπει στην εγκαθίδρυση ενός κράτους, που σ’ αυτό να κυριαρχεί μια μόνο τάξη, η εθνική αστική τάξη. Ένας αυτοαποκαλούμενος «αληθινός μαχητής» του Τάϊ Τσι – τάο (4) δήλωσε στην εφημερίδα «Τσεν Πάο» (5) του Πεκίνου: «Θα σηκώσουμε το αριστερό χέρι για να συντρίψουμε τον ιμπεριαλισμό και το δεξί χέρι για να συντρίψουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα». Η δήλωση αυτή εκφράζει την αντιφατικότητα και την ταλάντευση αυτής της τάξης. Η τάξη αυτή αντιτάσσεται στην ερμηνεία της Αρχής του Λαού του Κουόμιτανγκ –της αρχής της εθνικής ευημερίας- σύμφωνα με τη θεωρία της ταξικής πάλης, εναντίον της πραγματοποίησης από μέρος του Κουόμιτανγκ της πολιτικής της συνεργασίας με τη Ρωσία και εναντίον της εισδοχής των κομμουνιστών (6) και των αριστερών στοιχείων στο Κουόμιτανγκ. Αλλά ο σκοπός της εγκαθίδρυσης ενός κράτους που θα κυριαρχούσε αυτή είναι ανεδαφικός, γιατί η παρούσα διεθνής κατάσταση κυριαρχείται από τη σύγκρουση δυό ισχυρών δυνάμεων, της επανάστασης και της αντεπανάστασης. Οι δύο γιγάντιες αυτές δυνάμεις έχουν υψώσει δυό σημαίες: Τη μία, την κόκκινη σημαία της επανάστασης, την ύψωσε τη Τρίτη Διεθνής, που καλεί τις καταπιεζόμενες τάξεις του κόσμου να συγκεντρωθούν γύρω από αυτήν. Η άλλη, η λευκή σημαία της αντεπανάστασης, υψώθηκε από την Κοινωνία των Εθνών, που καλεί όλα τα αντεπαναστατικά στοιχεία του κόσμου να συγκεντρωθούν γύρω από το σύμβολό της. Οι ενδιάμεσες δυνάμεις πολύ σύντομα θα αντιμετωπίσουν αναπόφευκτα τη διάσπαση: Άλλες θα τραβήξουν προς τα αριστερά, στην επανάσταση, κι άλλες προς τα δεξιά στην αντεπανάσταση. Θα αποκλεισθεί γι’ αυτές η δυνατότητα της τήρησης μιας «ανεξάρτητης» στάσης. Να γιατί η ιδέα της κινέζικης αστικής τάξης που ονειρεύεται μια «ανεξάρτητη» επανάσταση, όπου αυτή θα διαδραμάτιζε τον ηγετικό ρόλο, είναι καθαρή αυταπάτη.

Η μικροαστική τάξη: Στη μικροαστική τάξη ανήκουν οι παρακάτω κατηγορίες: Αγρότες – ιδιοκτήτες (7), ιδιοκτήτες των βιοτεχνικών επιχειρήσεων, μικροί διανοούμενοι – σπουδαστές, το διδακτικό προσωπικό της κατώτερης και μέσης εκπαίδευσης, οι κατώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, οι μικροί δικηγόροι, οι μικροέμποροι. Και από την άποψη του αριθμού της και απ’ την άποψη της ταξικής της φύσης, η μικροαστική τάξη πρέπει να προσεχθεί σοβαρά. Οι αγρότες – ιδιοκτήτες όπως και οι ιδιοκτήτες βιοτεχνικών επιχειρήσεων ανήκουν στην κατώτερη παραγωγική βαθμίδα. Αν και τα διάφορα στρώματα της τάξης αυτής βρίσκονται στο ίδιο μικροαστικό οικονομικό επίπεδο, εν τούτοις μπορούν να διαιρεθούν σε τρεις διαφορετικές ομάδες.
Η πρώτη ομάδα αποτελείται από εκείνους που έχουν ένα οικονομικό επίπεδο που τους εξασφαλίζει μια κάποια άνεση. Δηλαδή ικανοποιούν τις προσωπικές τους ανάγκες και τους μένει κάποιο πλεόνασμα από το εισόδημα της χειρωνακτικής ή πνευματικής εργασίας τους. Αυτοί οι άνθρωποι κυριαρχούνται από την επιθυμία του πλουτισμού και υποκλίνονται με μεγάλη ευλάβεια μπροστά στον «εκλαμπρότατο» Τσάο (8). Χωρίς να ονειρεύονται τον πολύ μεγάλο πλούτο, ποθούν ωστόσο να ανέβουν στο επίπεδο της μεσαίας αστικής τάξης. Συχνά τρέχουν τα σάλα τους από τη ζήλια, βλέποντας τους πλούσιους ανθρώπους που έχουν δικαιώματα σε αξιώματα και τιμές. Είναι δειλοί, φοβούνται την κυβερνητική εξουσία αλλά τους εμπνέει το φόβο και η επανάσταση. Επειδή η οικονομική τους κατάσταση πλησιάζει σε εκείνη της μεσαίας αστικής τάξης, επηρεάζονται από την προπαγάνδα της και υιοθετούν μια σκεπτικιστική στάση απέναντι στην επανάσταση. Η ομάδα αυτή εκπροσωπεί μια μικρή μειοψηφία της μικροαστικής τάξης και αποτελεί τη δεξιά της πτέρυγα.
Η δεύτερη ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που η οικονομική τους κατάσταση τους επιτρέπει να ικανοποιούν τις βασικές τους ανάγκες. Οι άνθρωποι αυτοί διαφέρουν σημαντικά από τους ανθρώπους της πρώτης ομάδας παρά το γεγονός ότι κι αυτοί ονειρεύονται να πλουτίσουν –πράγμα που ο «εκλαμπρότατος» Τσάο δεν τους το επιτρέπει καθόλου- γιατί η καταπίεση και η εκμετάλλευση από τους ιμπεριαλιστές, τους μιλιταριστές, τους γαιοκτήμονες και τη μεγάλη κομπραδόρικη αστική τάξη, τους αναγκάζει να αντιληφθούν πως τα πράγματα άλλαξαν στον κόσμο. Βλέπουν πως κι αν δουλεύουν όπως δούλευαν και πριν, κινδυνεύουν να μη μπορούν να εξασφαλίσουν τις βασικές ανάγκες της ζωής. Για να μπορέσουν να διατηρήσουν το σημερινό επίπεδο της ζωής τους παρατείνουν την εργάσιμη ημέρα τους, σκοτώνονται στη δουλειά από τα χαράματα μέχρι το σούρουπο και διπλασιάζουν τις προσπάθειές τους. Και αρχίζουν να ξεσπάνε σε βρισιές, αποκαλούν τους ξένους, «ξένους διάβολους», τους μιλιταριστές «εκβιαστές» και τους τοπικούς τυράννους και τους σενσί «γδάρτες». Αμφιβάλουν για τις επιτυχίες του κινήματος εναντίον των ιμπεριαλιστών και των μιλιταριστών (ο λόγος είναι γιατί οι ξένοι και οι μιλιταριστές έχουν την κρατική εξουσία πίσω τους) και επειδή δεν τολμούν να ριψοκινδυνεύσουν και να συμμετάσχουν στο κίνημα αυτό, υιοθετούν μια ουδέτερη στάση, αλλά δεν αντιτάσσονται στην επανάσταση. Αυτή η ομάδα είναι πάρα πολύ μεγάλη, περιλαμβάνει περίπου τη μισή μικροαστική τάξη.
Η τρίτη ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που οι συνθήκες της ζωής τους χειροτερεύουν από μέρα σε μέρα. Πολλοί απ’ αυτούς στο παρελθόν είχαν μια ορισμένη εξασφάλιση στη ζωή τους, αποτελούσαν τις αποκαλούμενες καλοστεκούμενες οικογένειες, μα σιγά-σιγά, κάθε μέρα και περισσότερο, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις βασικές ανάγκες της ζωής, η κατάστασή τους χειροτερεύει συνεχώς. Στο τέλος κάθε χρόνου, όταν κάνουν τους λογαριασμούς τους, βάζουν τρομαγμένοι τις φωνές: «Ελλείμματα! Κι άλλα ελλείμματα!»
Και επειδή άλλοτε ζούσαν πολύ καλά, βλέποντας την κατάστασή τους να χειροτερεύει χρόνο το χρόνο, να φουσκώνουν τα χρέη τους και τελευταία μάλιστα να ζουν μια άθλια ζωή που δεν προμηνύει τίποτα το καλύτερο για το μέλλον, «αναστατώνονται». Υποφέρουν πολύ περισσότερο ηθικά, όσο διατηρούν πολύ ζωντανή την ανάμνηση των καλύτερων ημερών που ήταν πολύ διαφορετικές από τους σημερινούς καιρούς. Πολλοί απ’ αυτούς συμμετέχουν στο επαναστατικό κίνημα, και συνιστούν ένα σημαντικό παράγοντα όταν λάβουμε υπόψη μας ότι είναι πάρα πολλοί. Αποτελούν την αριστερά πτέρυγα της μικροαστικής τάξης.
Σε καιρό ειρήνης, η στάση των τριών αυτών ομάδων που αναφέραμε απέναντι στην επανάσταση είναι διαφορετική. Αλλά σε καιρό πολέμου, στην περίοδο μάλιστα της επαναστατικής ανάπτυξης που αρχίζει να φαίνεται η νίκη στον ορίζοντα, όχι μόνο η αριστερή πτέρυγα της μικροαστικής τάξης, αλλά και η πτέρυγα που κρατάει μια ενδιάμεση, συμμετέχουν στην επανάσταση – ακόμα και η δεξιά πτέρυγα παρασυρμένη από τη μεγάλη επαναστατική ορμή του προλεταριάτου και της αριστερής πτέρυγας της μικροαστικής τάξης δεν μπορεί να αποφύγει να ταχθεί με το μέρος της επανάστασης. Η πείρα του κινήματος της 30 Μάη του 1925 (9) και του αγροτικού κινήματος στις διάφορες περιοχές μας επιτρέπει να επιβεβαιώσουμε την ορθότητα αυτής της θέσης.

Το μισοπολεταριάτο: Αυτό που ονομάζουμε μισοπρολεταριάτο αποτελείται από πέντε κατηγορίες: 1) Τη συντριπτική πλειοψηφία των μισοενοικιαστών αγροτών (10). 2) Τους φτωχούς αγρότες. 3) Τους μικροβιοτέχνες. 4) Τους εμποροϋπάλληλους (11) και 5) Τους πλανόδιους μικροέμπορους. Η συντριπτική πλειοψηφία των ενοικιαστών αγροτών μαζί και οι φτωχοί αγρότες αποτελούν μια τεράστια μάζα στην ύπαιθρο. Αυτό που ονομάζουμε «αγροτικό πρόβλημα» είναι ουσιαστικά το πρόβλημα που σχετίζεται μ’ αυτούς. Η οικονομική δραστηριότητα των αγροτών μισοενοικιαστών, των φτωχών αγροτών και των μικροβιοτεχνών χαρακτηρίζεται από μια πιο περιορισμένη παραγωγή σε σχέση με εκείνους του κατώτερου τμήματος της μικροαστικής τάξης. Αν και η συντριπτική πλειοψηφία των μισοενοικιαστών αγροτών καθώς και των φτωχών αγροτών ανήκει στο μισοπρολεταριάτο, εντούτοις από άποψη οικονομικών όρων μπορούν να διαιρεθούν πιο πέρα σε τρεις βαθμίδες –στην ανώτερη, μέση και κατώτερη.
Η ζωή των μισοενοικιαστών αγροτών είναι σκληρότερη από τη ζωή των ιδιοκτητών – αγροτών γιατί η παραγωγή τους δεν τους φτάνει συνήθως για να περάσουν πάνω από έξι μήνες και για να συμπληρώσουν τα μέσα που χρειάζονται για τη ζωή τους, αναγκάζονται να μισθώνουν ξένα χωράφια ή να πουλάνε για ένα διάστημα την εργατική τους δύναμη, ή ακόμα να κάνούν μικροεμπόριο. Μεταξύ της άνοιξης και του καλοκαιριού όταν η σοδειά της χρονιάς που πέρασε πλησιάζει να τελειώσει και η ερχόμενη σοδειά είναι ακόμα χορτάρι, είναι αναγκασμένοι να δανείζονται λεφτά με τοκογλυφικό τόκο και να αγοράζουν τρόφιμα σε πολύ υψηλή τιμή. Το τμήμα λοιπόν αυτό της αγροτιάς είναι φυσικό να ζει μια ζωή πιο σκληρή από τη ζωή των ιδιοκτητών αγροτών, που δεν εξαρτώνται από κανέναν, όμως οι αγρότες αυτοί με τον ανεπαρκή κλήρο, έχουν πιο εξασφαλισμένη τη ζωή σε σύγκριση με τους φτωχούς αγρότες. Οι τελευταίοι στερούνται καθολοκληρίαν γης και αναγκάζονται να καλλιεργούν τα χωράφια των άλλων, παίρνοντας στην καλύτερη περίπτωση για τη δουλειά τους τη μισή εσοδεία, και συχνά πιο λιγότερο από τη μισή. Τη μισή εσοδεία βέβαια παίρνουν και οι ιδιοκτήτες – αγρότες από την εσοδεία των χωραφιών που μισθώνουν, έχουν όμως και ολόκληρη την εσοδεία από τη δική τους γη. Να γιατί οι μισοενοικιαστές αγρότες έχουν περισσότερη επαναστατικότητα από τους αγρότες – ιδιοκτήτες και λιγότερη από τη φτωχή αγροτιά.
Οι φτωχοί αγρότες είναι μισθωτοί αγρότες στην ύπαιθρο, που τους εκμεταλλεύονται οι γαιοκτήμονες. Σύμφωνα με την οικονομική τους κατάσταση μπορούμε να τους χωρίσουμε σε δύο τμήματα. Το ένα τμήμα των φτωχών αγροτών διαθέτει ορισμένο αγροτικό εξοπλισμό και ορισμένα οικονομικά μέσα. Πολλοί αγρότες μπορούν να παίρνουν από την παραγωγή ένα μέρος που φτάνει συχνά το μισό απ’ αυτό που παρήγαγαν απ’ τη δουλειά τους. Αυτό που τους λείπει το συμπληρώνουν είτε με υποβοηθιτικές καλλιέργειες, είτε ψαρεύοντας είτε τρέφοντας γουρούνια και πουλερικά, είτε πουλώντας την εργατική τους δύναμη. Έτσι καταφέρνουν να εξασφαλίσουν τη ζωή τους. Οι δύσκολες υλικές συνθήκες τους κάνουν να απασχολούνται μόνο με ένα πράγμα: πως θα φτάσουν ως την ερχόμενη εσοδεία. Η ζωή τους είναι σκληρότερη από τη ζωή των αγροτών – ενοικιαστών, είναι όμως πιο εύκολη από τη ζωή των φτωχών αγροτών του δεύτερου τμήματος. Έχουν μεγαλύτερη επαναστατικότητα από τους αγρότες του πρώτου τμήματος, αλλά λιγότερη από τους φτωχούς αγρότες του δεύτερου τμήματος. Οι τελευταίοι αυτοί δεν έχουν ούτε αγροτικό εξοπλισμό, ούτε οικονομικά μέσα. Δεν έχουν λιπάσματα και η εσοδεία τους είναι ελάχιστη. Μόλις πληρώσουν το νοίκι τους δεν τους μένει σχεδόν τίποτα. Γι’ αυτό αναγκάζονται να πουλάνε την εργατική τους δύναμη. Στα χρόνια του λιμού, στις δύσκολες εποχές ζητάνε από συγγενείς και φίλους, λίγες λίτρες καρπό, με την υποχρέωση να τους τις ξαναδώσουν, για να ζήσουν ακόμα και έστω τέσσερις – πέντε μέρες. Τα χρέη τους μεγαλώνουν και γίνονται αβάσταχτο βάρος. Η κατηγορία αυτών των φτωχών αγροτών αντιπροσωπεύει το πιο εξαθλιωμένο τμήμα της αγροτιάς, και είναι πολύ πρόσφορο για την επαναστατική προπαγάνδα.
Στο μισοπρολεταριάτο ανήκουν και οι μικροβιοτέχνες γιατί αν και διαθέτουν πρωτόγονα μέσα παραγωγής και θεωρούνται ελεύθεροι επαγγελματίες, αναγκάζονται να πουλάνε την εργατική τους δύναμη και επομένως η οικονομική τους κατάσταση έχει αισθητές αναλογίες με την οικονομική κατάσταση των φτωχών αγροτών. Τα βαριά οικογενειακά έξοδα, η διαφορά ανάμεσα στο εισόδημα και στο χαμηλό βιοτικό επίπεδο, οι συνεχείς στερήσεις, ο φόβος να μη μείνουν χωρίς δουλειά, όλα αυτά τους εξομοιώνουν με τους φτωχούς αγρότες.
Οι εμποροϋπάλληλοι είναι οι μισθωτοί εργάτες των εμπορικών επιχειρήσεων. Έχουν να ζήσουν την οικογένειά τους με ένα μέτριο μισθό. Ενώ οι τιμές των ειδών ανεβαίνουν από χρόνο σε χρόνο, αυξήσεις μισθών γίνονται κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια. Επομένως η κατάστασή τους γίνεται όλο και πιο απελπιστική. Η κατάστασή τους δεν διαφέρει από κείνη των φτωχών αγροτών και των μικροβιοτεχνών και προσφέρονται στην επαναστατική προπαγάνδα.
Οι πλανόδιοι μικροέμποροι, πουλάνε τα εμπορεύματά τους γυρίζοντας πότε εδώ και πότε εκεί, ακόμα και με το καλάθι στο χέρι. Έχουν ένα ασήμαντο κεφάλαιο και τα ελάχιστα που κερδίζουν δεν τους φτάνουν για να ζήσουν. Φαίνεται καθαρά πως βρίσκονται στην ίδια οικονομική κατάσταση με τους φτωχούς αγρότες και είναι ευνοϊκά διατεθειμένοι απέναντι στην επανάσταση, που θα αλλάξει τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων.

Το προλεταριάτο: Το βιομηχανικό προλεταριάτο στην Κίνα αριθμεί δυο εκατομμύρια άτομα. Ο περιορισμένος αριθμός του οφείλεται στην οικονομική καθυστέρηση της χώρας. Η συντριπτική πλειοψηφία των δυο εκατομμυρίων εργατών απασχολείται σε πέντε τομείς. Στους σιδηροδρόμους, στα ορυχεία, στις θαλάσσιες μεταφορές, στην υφαντουργική βιομηχανία και στα ναυπηγεία – ένα μεγάλο μέρος βρίσκεται κάτω από τον ζυγό των διευθυντών των επιχειρήσεων του ξένου κεφαλαίου. Παρά το γεγονός ότι το βιομηχανικό προλεταριάτο είναι ολιγάριθμο, εντούτοις εκπροσωπεί στην Κίνα τις νέες παραγωγικές δυνάμεις και αποτελεί την πιο προοδευτική τάξη της κινέζικης κοινωνίας. Είναι η καθοδηγητική δύναμη του επαναστατικού κινήματος.
Αν μελετήσουμε το ισχυρό απεργιακό κίνημα που εκδηλώθηκε στα τελευταία τέσσερα χρόνια, όπως την απεργία των ναυτεργατών(12), των σιδηροδρομικών (13), των ανθρακωρύχων του Καϊλάν και του Τσιάο Τσο (14), την απεργία του Σαμίν (15) και τις γενικές απεργίες της Σαγκάης και του Χονγκ Κονγκ ύστερα από τα γεγονότα της 30 Μάη 1925 (16), θα μπορέσουμε να πειστούμε για το σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει το βιομηχανικό προλεταριάτο στην κινέζικη επανάσταση. Ο ρόλος αυτός προσδιορίζεται πρώτα-πρώτα από τη συγκέντρωσή του. Κανένα άλλο τμήμα του λαού δεν είναι τόσο συγκεντρωμένο. Ο δεύτερος λόγος βρίσκεται στην οικονομική του κατάσταση. Δεν έχουν καμιά ελπίδα να πλουτίσουν, γιατί δεν διαθέτουν μέσα παραγωγής και δεν διαθέτουν τίποτα άλλο έξω από τα χέρια τους. Είναι υποταγμένοι στην πιο άγρια μεταχείριση από μέρους των ιμπεριαλιστών, των μιλιταριστών και της αστικής τάξης και γι’ αυτό είναι διατεθειμένοι για αγώνα. Αξίζει επίσης να προσέξουμε σοβαρά τους κούληδες των πόλεων. Στην κατηγορία αυτή, η πλειοψηφία αποτελείται από τους εκφορτωτές και από κείνους που σέρνουν τα ιδιότυπα καροτσάκια. Περιλαμβάνονται επίσης οι εκκενωτές βόθρων και οι οδοκαθαριστές. Οι άνθρωποι που ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία δεν διαθέτουν κι αυτοί τίποτα άλλο από τα μπράτσα τους και από οικονομική άποψη εξομοιώνονται με τους βιομηχανικούς εργάτες και υστερούν σε σχέση μ’ αυτούς μόνο από άποψη βαθμού συγκέντρωσης και από άποψης σημασίας ρόλου στην παραγωγή. Η σύγχρονη καπιταλιστική γεωργία είναι ακόμα ελάχιστα ανεπτυγμένη στην Κίνα. Αυτό που λέμε αγροτικό προλεταριάτο αποτελείται από τους εργάτες γης που εργάζονται με το μήνα ή και με την ημέρα. Οι εργάτες αυτοί δεν έχουν ούτε γη, ούτε αγροτικά εργαλεία, ούτε και οικονομικά μέσα και δεν μπορούν να ζήσουν παρά μονάχα πουλώντας την εργατική τους δύναμη. Σε σύγκριση με άλλους εργάτες, από άποψη ωρών εργασίας, από άποψη πληρωμής και συνθηκών εργασίας και με την έλλειψη κάθε σιγουριάς για το αν θα έχουν πάντα δουλειά, η θέση τους είναι πολύ πιο χειρότερη. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν με τις πιο βαριές στερήσεις και η θέση τους στο αγροτικό κίνημα είναι τόσο σημαντική όσο και η θέση των φτωχών εργατών.
Υπάρχει ακόμα μια άλλη κατηγορία πολυάριθμη, του λούμπεν προλεταριάτου. Είναι οι αγρότες που έχασαν τη γη τους και οι βιοτέχνες που δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Αυτοί ανήκουν στα ασταθέστερα στοιχεία της κοινωνίας. Έχουν συγκροτήσει μυστικές οργανώσεις σε διάφορα μέρη –όπως την «Τριαδική» στο Φουκιέν και στο Κουαντούνγκ, την Εταιρία των αδελφών του Χουάν, του Χοπέϊ, του Κουϊτσόου και του Σετσουάν, την Εταιρία των μεγάλων μαχαιριών στο Ανχουέϊ, στο Χουάν και στο Σαντούνγκ, την Εταιρία της Λογικής Ζωής στο Τσίλι και στις τρεις βορειοανατολικές επαρχίες (17) και τη Γαλάζια Συμμορία στη Σαγκάη και σ’ άλλες περιοχές (18). Όλες αυτές αποτελούν οργανώσεις αλληλοβοήθειας στον πολιτικό και οικονομικό τομέα.
Η στάση απέναντι στους ανθρώπους αυτούς είναι ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα που υπάρχουν στην Κίνα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν με το μεγαλύτερο θάρρος, παρασυρόμενοι σε καταστρεπτικές ενέργειες. Αν όμως καθοδηγηθούν ορθά μπορούν να γίνουν μια επαναστατική δύναμη.
Από όσα αναφέρθηκαν βγαίνει το συμπέρασμα πως μαζί με τον ιμπεριαλισμό – οι μιλιταριστές, οι γραφειοκράτες, οι κομπραδόροι, οι μεγαλογαιοκτήμονες και το αντιδραστικό τμήμα της διανόησης, που εξαρτάται απ’ αυτούς, είναι οι εχθροί μας. Όλα τα τμήματα του μισοπρολεταριάτου και η μικροαστική τάξη είναι οι πιο κοντινοί φίλοι μας. Και σε ό,τι αφορά τη μεσαία αστική τάξη, που συνεχώς ταλαντεύεται, η δεξιά της πτέρυγα μπορεί να είναι εχθρός μας και η αριστερή πτέρυγα μπορεί να είναι φίλος μας. Πρέπει όμως να βρισκόμαστε πάντα σε επιφυλακή και να μην επιτρέψουμε στην τελευταία να δημιουργήσει σύγχυση στο μέτωπο μας.

Σ η μ ε ι ώ σ ε ι ς

(1)Από την ισπανική λέξη comprador (αγοραστής). Κομπραντόρ είναι ο μεσάζων, που στην Κίνα χρησιμοποιούσαν σαν ενδιάμεσο πρόσωπο στις συναλλαγές τους οι ξένοι (στο εμπόριο και μετά στα προξενεία και στις πρεσβείες). Απ’ αυτούς πήρε το όνομα και το τμήμα εκείνο της αστικής τάξης που αναπτύχθηκε σαν παρασιτική τάξη, κάνοντας τον πράκτορα στους ξένους ιμπεριαλιστές.

(2) Μια ομάδα διεφθαρμένων φιλοφασιστών πολιτικάντηδων που είχαν οργανώσει την Κρατιστική Ένωση Νεολαίας που μετονομάστηκε αργότερα σε Κόμμα της Κινέζικης Νεολαίας. Επιχορηγούμενοι από τους ιμπεριαλιστές και τις αντιδραστικές κλίκες που βρίσκονταν στην εξουσία, είχαν σαν στόχο τους τη Σοβιετική Ένωση και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας. Το Κρατικιστική (Etatiste) το χρησιμοποιούσαν για να ξεχωρίζουν από το Κουόμιτανγκ που χρησιμοποιούσε το Εθνικιστικό (Nationalist) Κόμμα. Μ’ αυτά οι κινέζοι κρατικιστές (Etatistes) ήθελαν να δείξουν την προσήλωσή τους στην «ιδέα του Κράτους».

(3) Σε ότι αφορά το ρόλο της εθνικής αστικής τάξης βλ. «Η κινέζικη επανάσταση και το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας», κεφάλαιο ΙΙ, Εκλογή Έργων, τόμος ΙΙ.

(4) Ντάϊ Τσι – τάο: Από τα παλιότερα μέλη του Κουόμιτανγκ. Μαζί με τον Τσανγκ Κάϊ – σεκ ανακατεύθηκε σε χρηματιστικές κερδοσκοπίες. Μετά το θάνατο του Σουν Γιατ – σεν οργάνωσε εκστρατεία διωγμών κατά του ΚΚ Κίνας, προετοιμάζοντας έτσι το αντεπαναστατικό πραξικόπημα του Τσανγκ Κάϊ – σεκ, του 1927. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν το πιστό σκυλί του Τσανγκ Κάϊ – σεκ, ο συνένοχός του στην αντεπαναστατική δραστηριότητα. Το Φεβρουάριο του 1949, βλέποντας πως το καθεστώς του Τσανγκ Κάϊ – σεκ θα κατέρρεε αναπόφευκτα και πως ο ίδιος βρισκόταν σε αδιέξοδο, ο Ντάϊ Τσι – ταο αυτοκτόνησε.

(5) Εφημερίδα που κυκλοφορούσε στο Πεκίνο, όργανο της κλίκας των «Πολιτικών Επιστημών». Υποστήριζε την κλίκα των μιλιταριστών του Πεϊγιάνγκ (Βορρά).


(6) Το 1923, με τη βοήθεια του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, ο Δρ. Σουν Γιατ – σεν αποφάσισε την αναδιοργάνωση του Κουόμιτανγκ, τη συνεργασία του με το Κομμουνιστικό Κόμμα και εισδοχή των κομμουνιστών στοςυ κόλπους του Κουόμιτανγκ και τον Ιανουάριο του 1924, το 1ο συνέδριο του Κουόμιτανγκ, διατύπωσε τις «Τρεις θεμελιώδεις πολιτικές θέσεις» του: τη συμμαχία με τη Ρωσία, τη συμμαχία με το Κομμουνιστικό Κόμμα και την υποστήριξη στους εργάτες και αγρότες.
Στις εργασίες του συνεδρίου πήραν μέρος οι σύντροφοι Μάο Τσε – τουνγκ, Λι Ντα – τζάο, Λιν Πο – τσουν και Τσούϊ Τσιου – πο. Η συμμετοχή τους στο συνέδριο είχε πολύ μεγάλη σημασία, γιατί βοήθησε το Κουόμιτανγκ, στη περίοδο αυτή να βρει το σωστό δρόμο. Και ακριβώς τότε οι σύντροφοι αυτοί εκλέχτηκαν μέλη της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του Κουόμιτανγκ.

(7) Ο σύντροφος Μάο Τσε – τουνγκ εννοεί εδώ τους μεσαίους αγρότες.

(8) Ο στρατηγός Τσάο (Τσάο Κούγκ – μινγκ) είναι ο θεός του πλούτου στη λαϊκή κινέζικη εικονογραφία.

(9) Πρόκειται για το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα διαμαρτυρίας που εξαπολύθηκε σε όλη τη χώρα ενάντια στην άγρια σφαγή του κινεζικού πληθυσμού, ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που αγκάλιασε ολόκληρη τη χώρα. Προηγούμενα σε αρκετά γιαπωνέζικα εργοστάσια υφαντουργίας, που είχαν ιδρυθεί στη Σαγκάη και στο Τσινγκτάο είχε ξεσπάσει ένα απεργιακό κίνημα που πήρε γιγάντιες διαστάσεις. Το κίνημα αυτό συντρίφτηκε από τους γιαπωνέζους μιλιταριστές και τους πράκτορές τους, τους μιλιταριστές του Πεϊγιάνγκ. Στις 15 Μάη σκοτώθηκε ο εργάτης Κου Τσένγκ – χούνγκ και τραυματίστηκαν πάνω από δέκα. Στις 28 Μάη εκτελέστηκαν στο Τσινγκτάο οχτώ εργάτες, ώσπου, στις 30 Μάη στην περιοχή των ξένων ζωνών, πάνω από 2.000 σπουδαστές της Σαγκάης συγκρότησαν διαδηλώσεις σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους απεργούς εργάτες και υπέρ της επιστροφής στην Κίνα των ζωνών που είχαν παραχωρηθεί στους ξένους. Σε συνέχεια, 10.000 κάτοικοι της Σαγκάης συγκεντρώθηκαν μπροστά στη διεύθυνση της αγγλικής αστυνομίας της διεθνούς ζώνης. Οι διαδηλωτές φώναζαν: «Κάτω ο ιμπεριαλισμός», «Κινέζικε λαέ ενώσου» κλπ. Η αγγλική αστυνομία πυροβόλησε και σκότωσε, και τραυμάτισε πολλούς σπουδαστές. Αυτά είναι τα περίφημα γεγονότα που ονομάστηκαν «Αιματηρά γεγονότα της 30 Μάη». Αυτό το αιματοκύλισμα ξεσήκωσε την οργή του κινέζικου λαού. Κύμα ολόκληρο από διαδηλώσεις, απεργίες εργατών, σπουδαστών και εμπόρων, σάρωσε τη χώρα και κορυφώθηκε σ’ ένα τεράστιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.

(10) Ο σύντροφος Μάο Τσε – τουνγκ εννοεί εδώ τους αγρότες που μη έχοντας αρκετή δική τους γη, βρίσκονταν στην ανάγκη να ενοικιάζουν ξένη γη.

(11) Στην παλιά Κίνα υπήρχαν πολλές κατηγορίες υπαλλήλων. Ο σύντροφος Μάο Τσε – τουνγκ αναφέρεται εδώ στην πλειοψηφία τους. Σε ότι αφορά την κατώτερη κατηγορία, βρίσκονται στην ίδια κατάσταση από υλική άποψη με τους προλετάριους.

(12) Στις αρχές του 1922 οι ναυτεργάτες του Χονγκ Κονγκ και οι λιμενεργάτες του Γιανγκτσέ κατέβηκαν σε απεργία. Πρώτοι κατέβηκαν οι ναυτεργάτες του Χονγκ Κονγκ που η απεργία τους κράτησε οχτώ βδομάδες. Ύστερα από σκληρό, αιματηρό αγώνα οι ιμπεριαλιστικές αρχές αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να δεχθούν τα αιτήματα της απεργίας, που ήταν: αύξηση μισθών, αναγνώριση των συνδικάτων, απελευθέρωση των εργατών που είχαν συλληφθεί και συντάξεις στα θύματα του αγώνα και στις οικογένειες των σκοτωμένων. Μετά απ’ αυτό κατέβηκαν σε απεργία οι ναύτες και λιμενεργάτες του Γιανγκτσέ. Η απεργία τους κράτησε δυο βδομάδες και τελικά έληξε με νίκη των απεργών.

(13) Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας μετά την ίδρυσή του το 1921, προχώρησε στην οργάνωση των σιδηροδρομικών. Το 1922 και το 1923, ξέσπασε ένα απεργιακό κίνημα στις κυριότερες σιδηροδρομικές γραμμές της χώρας κάτω από την καθοδήγηση του Κόμματος. Η μεγαλύτερη απεργία ήταν η περίφημη γενική απεργία των σιδηροδρομικών της γραμμής Πεκίνου – Χανκόου, που άρχισε στις 4 Φεβρουαρίου 1923 με το σύνθημα της πάλης για το δικαίωμα της ελεύθερης οργάνωσης ενωτικού συνδικάτου. Στις 7 Φεβρουαρίου, τα ανδρείκελα του αγγλικού ιμπεριαλισμού – οι μιλιταριστές του Πεϊγιάνγκ Ου Πέι – φου και Σιάο Γιατ – ναν εξαπόλυσαν άγρια κατασταλτικά μέτρα εναντίον των απεργών, που έμειναν από τότε γνωστά στην ιστορία της Κίνας με το όνομα: «Τα αιματηρά γεγονότα της 7 Φεβρουαρίου».

(14) Η απεργία του Καϊλάν ξέσπασε τον Οκτώβριο του 1922. τα «ανθρακωρυχεία του Καϊλάν» είναι η επωνυμία που δίνεται γενικά στα ορυχεία του Καϊπίνγκ του Λουαντσέου, στην επαρχία Χοπέι που βρίσκονται σε ένα τεράστιο λεκανοπέδιο και απασχολούν πάνω από 50.000 εργάτες. Στην διάρκεια του κινήματος των Μπόξερ του 1900, οι εγγλέζοι ιμπεριαλιστές σε συνεργασία με κινέζους υποτακτικούς τους δημιούργησαν την Εταιρία ανθρακωρυχείων του Λουαντσέου. Ύστερα δημιουργήθηκε η Γενική Διεύθυνση των ορυχείων του Καϊπίνγκ και του Λουαντσέου και έτσι όλα τα ορυχεία έγιναν ιδιοκτησία των άγγλων ιμπεριαλιστών.
Τα ανθρακωρυχεία του Τσαϊοτσί είναι το περίφημο ανθρακοφόρο λεκανοπέδιο που υπαγόταν προηγούμενα στην επαρχία Χονάν και τώρα υπάγεται στο δυτικό τμήμα της επαρχίας του Πινγκγιουάν. Η απεργία του Τσιαοτσό κράτησε από την 1η Ιουλίου ως τις 9 Αυγούστου του 1925.

(15) Το Σιαμίν, είναι ένα τμήμα της Καντώνας που είχε παραχωρηθεί στους άγγλους ιμπεριαλιστές. Τον Ιούλιο του 1924, οι άγγλοι ιμπεριαλιστές που εκμεταλλεύονταν το Σιαμίν επέβαλλαν μια αστυνομική διάταξη σύμφωνα με την οποία οι κινέζοι πολίτες που έμπαιναν στο Σιαμίν έπρεπε κάθε φορά κατά την είσοδο και την έξοδό τους να δείχνουν μια ταυτότητα με τη φωτογραφία τους. Αυτό το μέτρο δεν φορούσε τους ξένους. Στις 15 Ιουλίου, οι εργάτες του Σιαμίν κατέβηκαν σε απεργία διαμαρτυρίας εναντίον αυτής της διάκρισης. Αυτό εξανάγκασε τους άγγλους ιμπεριαλιστές να αποσύρουν τη διάταξη αυτή.

(16) Η γενική απεργία ξέσπασε την 1η Ιουνίου, 1925, στη Σαγκάη και στις 19 Ιουνίου στο Χονγκ Κονγκ. Πάνω από 200.000 εργάτες πήραν μέρος στη Σαγκάη και 250.000 στο Χονγκ Κονγκ. Με την υποστήριξη ολόκληρου του κινέζικου λαού η απεργία διάρκεσε ένα χρόνο και τέσσερις μήνες και είναι σε χρονική διάρκεια, η πιο μεγάλη απεργία στην ιστορία του εργατικού κινήματος.

(17) Η σημερινή επαρχία Χοπέϊ.

(18) Αυτές οι μυστικές οργανώσεις ήταν πρωτόγονες, μυστικές εταιρείες που διακλαδώνονταν στη μάζα του πληθυσμού. Τα μέλη τους ήταν κυρίως καταστραμμένοι αγρότες, άνεργοι, βιοτέχνες, στοιχεία του λούμπεν προλεταριάτου στη φεουδαρχική εποχή, αυτό που ένωνε όλα τα στοιχεία αυτά ήταν οι θρησκευτικές προλήψεις. Ένα και το αυτό είδος πατριαρχικής οργάνωσης κυριαρχούσε σ’ όλες αυτές τις εταιρείες με τα πολλά ονόματα. Διέθεταν και όπλα. Τα μέλη τους επιδίωκαν να εξασφαλίζουν την αλληλοβοήθεια στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής και σε ορισμένες στιγμές οι εταιρείες αυτές οργάνωναν αγώνα εναντίον των καταπιεστών, των γραφειοκρατών και των γαιοκτημόνων. Είναι φανερό όμως ότι οι οργανώσεις με τέτοιο αναχρονιστικό χαρακτήρα δεν μπορούσαν να αποτελούν διέξοδο για τους αγρότες και τους βιοτέχνες. Πολύ συχνά οι γαιοκτήμονες και τα άλλα αντιδραστικά στοιχεία, κατόρθωναν να θέτουν πολύ εύκολα υπό τον έλεγχό τους τις οργανώσεις αυτές και να τις χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς. Επειδή ακόμα υπήρχε στις οργανώσεις αυτές μια τάση για την τυφλή καταστροφή, μερικές απ’ αυτές μετατράπηκαν σε αντιδραστική δύναμη. Το 1927, κατά το αντεπαναστατικό πραξικόπημα, ο Τσανγκ Κάι – σεκ χρησιμοποίησε τις οργανώσεις αυτές για να σπάσει την ενότητα των εργαζόμενων και να χτυπήσει την επανάσταση. Από τότε που ισχυροποιήθηκε η ηγεσία της εργατικής τάξης και του κόμματός της στις λαϊκές μάζες, η ύπαρξη τέτοιων πρωτόγονων και αναχρονιστικών οργανώσεων έχασε κάθε λόγο ύπαρξης.

* Όλο το κείμενο και οι σημειώσεις είναι από την έκδοση: Μάο Τσε Τουνγκ, Εκλογή Έργων (1926-1937), Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1967, Μετάφραση: Κ. Γεωργίου - Ρ. Οικονόμου