Τοποθέτηση της Συνέλευσης Χανίων του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ στο 4ο Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ (Αθήνα Μάης 2006)
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Από την εποχή του Ψυχρού πολέμου, όταν ΝΑΤΟ και βάσεις διατηρούσαν μια «ισορροπία τρόμου» με την Σοβιετική Ένωση, έχουν αλλάξει πολλά. Όμως ο «νέος κόσμος» που υπόσχονταν η Νέα Τάξη Πραγμάτων κάθε άλλο παρά ένας κόσμος ειρήνης και δημοκρατίας είναι. Η Νέα Τάξη αποδείχτηκε Νέα Αταξία, κόσμος συγκρούσεων και πολέμων. Το ΝΑΤΟ, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, από τον «ανθρωπιστικό πόλεμο» στη Γιουγκοσλαβία έφτασε με το «αντιτρομοκρατικό δόγμα» στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, και τις πύλες του Ιράν. Η 11/9 ήταν η το ευκαιριακό πρόσχημα για την εξάπλωση ενός πολέμου με αόριστο χρονικό και τοπικό ορίζοντα. Ο άξονας «του κακού» περιλαμβάνει από λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα, όπως το Παλαιστινιακό μέχρι «κράτη - ταραξίες» όπως το Ιράν, η Συρία, η Βόρεια Κορέα, το Σουδάν και ποιος ξέρει ποια ακόμα. Καθώς οι ΗΠΑ πλεονεκτούν στρατιωτικά σε σχέση με τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές, κυριαρχεί η φυγή προς τον πόλεμο. Έναν πόλεμο συνυφασμένο με τον γεωπολιτικό έλεγχο από τη Βόρεια Αφρική ως τον Καύκασο και τις νότιες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Με στόχο το φυσικό αέριο της Ευρασίας και τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, αλλά και της Αφρικής που κατέχει το 10% των παγκόσμιων αποθεμάτων, στήνουν ένα τεράστιο στρατιωτικό δίχτυ. Βάσεις έχουν απλωθεί από τα Βαλκάνια ως τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Ινδική χερσόνησο. Μεσόγειος, Μ. Ανατολή, Σουέζ, είναι σημεία στα οποία εστιάζεται η προσοχή των ΗΠΑ. Στην Κεντρική Ασία εγκαθιστούν βάσεις και προκεχωρημένα φυλάκια. Στην Κρήτη επεκτείνουν τη βάση της Σούδας. Στην Αφρική εγκαθιστούν σημεία ελέγχου. Στον Περσικό και την Αραβική Θάλασσα επεκτείνουν την παρουσία τους με βάσεις στο Ομάν, την Υεμένη, τα Αραβικά Εμιράτα, και στη Μαύρη Θάλασσα στήνουν ναυτικά αγκυροβόλια. Στην Ευρώπη περιορίζουν παλιές βάσεις και δημιουργούν νέες με τη ματιά στραμμένη Ανατολικά. Ήδη έχει συμφωνηθεί η εγκατάσταση βάσεων στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, συζητιέται η εγκατάσταση αντιπυραυλικών συστημάτων στην Πολωνία, γίνονται διαβουλεύσεις για τρεις ακόμα βάσεις στην Τουρκία και εγκαθίστανται σταθμοί ραντάρ στο Αζερμπαϊτζάν. Παράλληλα σε μια σειρά δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ ενισχύουν εθνικιστικά κινήματα και οργανώνουν πραξικοπήματα για να επιβάλλουν υποτελείς κυβερνήσεις. Πιο νότια -ταυτόχρονα με την επιτάχυνση του «Μεσογειακού Διαλόγου»- στήνουν στρατιωτικές βάσεις στην Αλγερία, το Μαρόκο και την Τυνησία και ετοιμάζουν νέες εστίες έντασης, αισιοδοξώντας να αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη, από το Μαρόκο ως τον Καύκασο.
Θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι η ΕΕ σέρνεται πίσω από αυτή την αμερικάνικη στρατιωτική κούρσα. Μπορεί οι ΗΠΑ να έχουν την πρωτοκαθεδρία, αλλά η ΕΕ αντιδρά ενεργά στην παρουσία των ΗΠΑ μέσα στην «αυλή» της. Το «ευρωπαϊκό δόγμα ασφάλειας» που παρουσίασε ο Σολάνα πριν 3 χρόνια είναι σαφές: «Χρειάζεται ν' αναπτύξουμε μια στρατηγική νοοτροπία, που να προωθεί την έγκαιρη, γρήγορη και όπου χρειάζεται στιβαρή επέμβαση». Την ίδια περίοδο ο Ευρωπαίος Επίτροπος Πασκάλ Λαμύ δήλωνε: «Μια οικονομική ένωση που διαρκώς αναπτύσσεται και στο πολιτικό επίπεδο πρέπει να έχει μια εξωτερική πολιτική και -για πρώτη φορά- έναν κοινό στρατό που να εξασφαλίζει ένα πολιτικό πλαίσιο αποτελεσματικό, το οποίο να υποστηρίξει την επέκταση των βιομηχανικών και χρηματιστικών κύκλων και υπηρεσιών». Η ραγδαία ανάπτυξη του ευρωπαϊκού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος κόντρα στο αμερικανικό μονοπώλιο, και κυρίως ο ευρωστρατός -κομμάτι κι αυτός όπως και οι βάσεις της «ένοπλης παγκοσμιοποίησης»- αποτελούν προσπάθειες της ΕΕ να έχει σοβαρό λόγο σε περιοχές ζωτικές για τα ευρωπαϊκά κεφάλαια. Το -παγωμένο από το όχι των λαών- Ευρωσύνταγμα έμμεσα αναφέρει ότι η νέα αντίληψη για την «ασφάλεια» εμπεριέχει και στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων. Η προσπάθεια στρατιωτικής ανεξαρτοποίησης της ΕΕ δεν είναι μια θετική εξέλιξη για τους λαούς της Ευρώπης. Αυτοί δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τον ανταγωνισμό αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για την επέκταση των ζωνών επιρροής τους.
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Το νέο αμερικανονατοϊκό πολεμικό δόγμα, έχει μια σειρά συνέπειες για τη χώρα μας. Ανάμεσά τους την πλήρη ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου, αλλά και την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στις ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (Βαλκάνια, Αφγανιστάν, ίσως και Ιράκ). Το μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με την άμυνα της, αλλά με αυτές τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, και το ίδιο -προς δόξα των αμερικανικών και ευρωπαϊκών πολεμικών βιομηχανιών- ισχύει και για τη γειτονική Τουρκία. Η «στρατηγική συνεργασία» με την οποία μας «τίμησε» πρόσφατα ο Μπους, «μεταφράζεται» πρακτικά στην ανεπιφύλακτη υποστήριξη και την ενεργό συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Η ελληνική κυβέρνηση κατά την τότε επίσκεψη στις ΗΠΑ εμφανίστηκε πρόθυμη να προσφέρει περισσότερα, στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και στα σχέδια για το Ιράν.
Κλειδί αυτής της συνεργασίας είναι η ύπαρξη στην Κρήτη της βάσης της Σούδας και ο ρόλος της στους αμερικανικούς νεοταξικούς σχεδιασμούς. Σύμφωνα με τις HΠA, η Ελληνική προσφορά στον πόλεμο στο Ιράκ ήταν μεγάλη. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, από τη βάση της Σούδας -που παλιότερα έχει χαρακτηριστεί από τους αμερικάνους «51ο αστέρι της αστερόεσσας»- πέρασαν αμέτρητα πλοία, με χιλιάδες τόνους στρατιωτικό υλικό, και πραγματοποιήθηκαν πάνω από 1.500 πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών.
Μετά το κλείσιμο -πριν χρόνια- των άλλων αμερικανικών βάσεων, και εκτός από μικρές νατοϊκές εγκαταστάσεις στο Άκτιο, τον Άραξο και τον Τίρναβο, η Σούδα είναι η κύρια αμερικάνικη βάση στην Ελλάδα, που λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης αποτελεί κλειδί για τον έλεγχο της Μεσογείου. Εδώ και 50 χρόνια, από τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο και τον «Πόλεμο του Κόλπου», ως το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και την επίθεση σε Αφγανιστάν και Ιράκ -και παρά τη λαϊκή οργή- η Σούδα χρησιμοποιείται ενεργά στα σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή.
Δεν πρόκειται απλά για μια βάση, αλλά για ένα ολόκληρο στρατιωτικό σύμπλεγμα: Την αμερικάνικη αεροπορική βάση, το Νατοϊκό πεδίο βολής (NAMFI) και τη ναυτική βάση και τις αποθήκες του ΝΑΤΟ, που στην ουσία κατέχουν την ευρύτερη περιοχή της Σούδας, προσφέροντας στις ΗΠΑ σημαντικές επιχειρησιακές δυνατότητες: Πτήσεις, συντήρηση και υποστήριξη αεροσκαφών και ηλεκτρονική κατασκοπεία. Επικοινωνίες και ανεφοδιασμό του 6ου στόλου και των βομβαρδιστικών Β-52, καθώς και αποθήκευση, ναρκών και πυρομαχικών. Το νατοϊκό Πεδίο Βολής προσφέρει χώρο εκτόξευσης, θάλαμο επιχειρήσεων, αποθήκες πυραύλων καυσίμων και βλημάτων, καθώς και ένα ισχυρό πλέγμα ραντάρ. Τέλος το συγκρότημα Σούδας στο Μαράθι (Suda Bay complex–Crete) περιλαμβάνει εκτός από αποθήκες καυσίμων και πυρομαχικών, βάση ανεφοδιασμού πλοίων και ειδική προβλήτα για τον ελλιμενισμό πυρηνοκίνητων αεροπλανοφόρων και υποβρυχίων.
Η συμφωνία για την παραμονή της βάσης, ανανεώθηκε το 2001, όπως γινόταν και όλα τα προηγούμενα χρόνια, διαιωνίζοντας το καθεστώς υποτέλειας. Ερήμην του λαού, οι ελληνικές κυβερνήσεις αποδέχονται την ύπαρξη στη Σούδα ενός αμερικάνικου στρατιωτικού κρατιδίου, που χρησιμοποιείται ελεύθερα από τα στρατιωτικά αεροσκάφη, και το προσωπικό των ΗΠΑ». Ήδη η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έδωσε μόνιμη άδεια για μεταστάθμευση απεριόριστου αριθμού πολεμικών αεροσκαφών, και τίποτα δεν μας κάνει να πιστεύουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ -γνωστή για το φιλοαμερικανισμό της- αναίρεσε οποιαδήποτε τέτοια άδεια. Το αντίθετο μάλιστα, πιθανότερο είναι να την έχει επεκτείνει.
Απαιτούμε να μάθουμε την αλήθεια. Τι δεσμεύσεις ανέλαβε η Ελλάδα -κατά την πρόσφατη επίθεση της Κοντολίζα Ράις- σχετικά με τη σχεδιαζόμενη επίθεση στο Ιράν; Περνούν από τη Σούδα με προορισμό το Γκουαντανάμο, αεροπλάνα τις CIA; Υπάρχουν πυρηνικά και επικίνδυνα χημικά όπλα στις αμερικανονατοϊκές αποθήκες της Σούδας; Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχει μια «περιβαλλοντική τρύπα». Έρευνες εμφανίζουν αύξηση της θνησιμότητας από καρκίνο, τα βλήματα που δοκιμάζονται στο Πεδίο Βολής, εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους, ενώ έχει καταγγελθεί και διακίνηση τοξικών αποβλήτων. Τι γίνονται τα απόβλητα των πυρηνοκίνητων αεροπλανοφόρων και υποβρυχίων που ελλιμενίζονται στη Σούδα; Που είναι οι μετρήσεις που είναι υποχρεωτικό να γίνονται συχνά στο θαλάσσιο χώρο; Για πόσο καιρό ακόμα οι αμερικανονατοϊκές εγκαταστάσεις θα αποτελούν άβατο για τα ελληνικά κλιμάκια ελέγχου, όπως ορίζει η αποικιοκρατικού χαρακτήρα συμφωνία με τις ΗΠΑ;
Δεκάδες ερωτήματα θα μπορούσαμε να θέσουμε και δεκάδες περιστατικά να αναφέρουμε, για την ασύδοτη παρουσία των αμερικάνικων στρατιωτικών δυνάμεων. Επιθέσεις εις βάρος πολιτών, μετατροπή της πόλης μας σε θέρετρο εκτόνωσης μεθυσμένων στρατιωτών, κατοχή στην ουσία μιας πανέμορφης περιοχής –όπως είναι ο κόλπος της Σούδας, με ότι αυτά σημαίνουν για την αξιοπρέπεια του λαού μας, αλλά και για την τοπική οικονομία. Κι όλα αυτά οι Χανιώτες τα βλέπουν σχεδόν καθημερινά παρά την προσπάθεια από μια σειρά τοπικούς παράγοντες - ανάμεσά τους και οι τοπικοί βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων- να δημιουργήσουν κοινωνικά ερείσματα για την αποδοχή αυτής της κατάστασης.
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Δεν πάει πολύς καιρός που ο απερχόμενος γγ του ΝΑΤΟ δήλωνε «Η νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ είναι η πρώτη γραμμή του αγώνα μας και εδώ διαδραματίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο η Ελλάδα». Η αναφορά του είχε να κάνει συγκεκριμένα με τη Σούδα της οποίας η σημαντική συνεισφορά τονίζεται και στα πλαίσια της «Active Endeavour», της ναυτικής «αντιτρομοκρατικής» επιχείρησης της Συμμαχίας στη Μεσόγειο. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιώντας το ΝΑΤΟ για να μετατρέψουν τη Μεσόγειο σε αμερικανική λίμνη, αναβαθμίζουν τη βάση της Σούδας με την εγκατάσταση του «Κέντρου Εκπαίδευσης και Επιχειρήσεων Ναυτικής Αποτροπής» (Maritime Interdiction Operations Training Center – MIOTC). Πρόκειται για μια στρατιωτική μονάδα που έχει να κάνει με την ιδιαίτερη σημασία των θαλασσίων οδών. Η αύξηση των μηχανισμών ελέγχου των εμπορικών πλοίων και λιμανιών και η δημιουργία πολυεθνικών δυνάμεων για την επιτήρηση των θαλασσίων οδών, είναι ανάμεσα στις τάσεις που διαμορφώνονται παγκόσμια μετά τις 11 Σεπτέμβρη.
Αρμοδιότητά του κέντρου θα είναι η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, και η επιλογή της Σούδας για την εγκατάσταση του έχει τα πλεονεκτήματα της εκμετάλλευσης των υπολοίπων στρατιωτικών μονάδων στην περιοχή, και της εγγύτητας με την περιοχή επιχειρησιακού ενδιαφέροντος του ναυτικού σκέλους της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης (Μέση Ανατολή, Β. Αφρική, Υποσαχάρια Αφρική). Από πλευράς διοίκησης θα ελέγχεται απευθείας από τη συμμαχική διοίκηση μετατροπής (ACT) στις ΗΠΑ, που αποτελεί τυπικά ΝΑΤΟϊκή δομή, αλλά χαρακτηρίζεται επίσημα στρατηγείο «για την ασφάλεια των ΗΠΑ» και διοικείται από τον αμερικανό αρχηγό ΓΕΕΘΑ. Δεν είναι σύμπτωση ότι και οι άλλες ΝΑΤΟϊκές μονάδες που θα εδρεύουν στην Ευρώπη και θα δίνουν απευθείας αναφορά στις ΗΠΑ, βρίσκονται στο Βέλγιο, την Πολωνία και την Πορτογαλία, χώρες παραδοσιακά φιλοαμερικανικές και εξαρτώμενες, ιδιαίτερα στο στρατιωτικό τομέα.
Την ώρα που η ξένη στρατιωτική πολεμική μηχανή στη χώρα μας επεκτείνεται και βαθαίνει η εξάρτηση, είναι τραγικό οι ελληνικές κυβερνήσεις να πανηγυρίζουν για «εθνική νίκη», και ο τέως Υπουργός Άμυνας να δηλώνει περήφανος που «στη χώρα μας, θα υπάρχει μία βάση, από την οποία η Ελλάδα θα έχει μια συνολική εποπτεία της δράσης του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο»! Πρόκειται πράγματι για αναβάθμιση της Ελλάδας, αναβάθμιση, σε βάση της νεοταξικής τρομοκρατίας που την εμπλέκει βαθύτερα στην «αντιτρομοκρατική σταυροφορία» των ΗΠΑ και τη μετατρέπει σε «κόκκινο πανί» για την ευρύτερη περιοχή και τους λαούς της. Όσο θωρακίζεται το «κράτος» των Αμερικανών στη Σούδα, τόσο θα δυναμώνουν η λαϊκή κατακραυγή και οι φωνές ότι είναι ανεπιθύμητοι στον τόπο μας. Όσο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σιωπούν, αποδέχονται ή στηρίζουν τέτοιες αποφάσεις στο όνομα του ρεαλισμού και αναπαράγουν τη μοιρολατρία και την υποτέλεια, τόσο θα καταγγέλλονται ως πολιτικά υπόλογοι. Ο λαός της Κρήτης, αλλά και όλης της Ελλάδας, όπως δε νομιμοποίησε ποτέ μέχρι τώρα στη συνείδησή του, τη λειτουργία της Βάσης της Σούδας και την ΑμερικανοΝΑΤΟϊκή παρουσία στη χώρα μας έτσι και τώρα θα αντισταθεί στη δημιουργία του νέου «αντιτρομοκρατικού» Κέντρου.
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες
Ζούμε στην εποχή της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, του ιμπεριαλισμού και της Νέας Τάξης. Η βαθιά κρίση του καπιταλισμού θα οδηγεί όλο και συχνότερα στον πόλεμο. Στρατιωτικές βάσεις και υπερεξοπλισμοί, νέα κύματα απειλών ενάντια σε χώρες και λαούς, κατοχή στο Ιράκ, σφαγή στην Παλαιστίνη, και στην περιοχή μας: εντάσεις σε Βαλκάνια, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, αποτυπώνουν τους κινδύνους.
Οι στρατιωτικές βάσεις αποτελούν τεράστιο κίνδυνο για την ειρήνη και την ασφάλεια. Αποτελούν ορμητήρια πολέμου, όργανα κατάλυσης της ανεξαρτησίας κρατών, πηγές θανάτου και περιβαντολογικών κίνδυνων. Δεν έχουμε άλλο δρόμο παρά την ανυποχώρητη πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό που γεννά τον πόλεμο. Δεν έχουμε άλλο δρόμο παρά τον μαζικό, λαϊκό αγώνα για να φύγουν όλοι οι ξένοι στρατοί, να σταματήσει η κούρσα των εξοπλισμών και να απεμπλακούν οι χώρες μας από τα πολεμικά σχέδια. Η προσπάθεια στρατιωτικοποίησης του πλανήτη από τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, του Πενταγώνου και των Υπουργών Άμυνας της Ε.Ε. πρέπει να ανακοπεί. Οι λαοί πρέπει να κηρύξουν το δικό τους πόλεμο ενάντια σ’ αυτό το σύστημα, που τυλίγει με τα στρατιωτικά του δίχτυα τον πλανήτη.
Πιστεύουμε στην τεράστια δυναμική που μπορεί να αναπτυχθεί από το συντονισμό και τη συνεργασία των αντιβασικών δυνάμεων. Είναι ανάγκη να συζητήσουμε, να ανταλλάξουμε εμπειρίες και να συντονίσουμε τη πάλη μας. Να θέσουμε στόχους, και να δούμε κοινές δράσεις για το επόμενο διάστημα. Δράσεις που σε κάθε χώρα να συνδέουν το τοπικό και το εθνικό με το γενικότερο ρόλο των βάσεων σε Ευρώπη και κόσμο, στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης. Πιστεύουμε πως μπορούμε να σχεδιάσουμε για τη χρονιά που έρχεται μια διεθνή κινητοποίηση ενάντια στην παρουσία και την επέκταση των αμερικανονατοϊκών και των άλλων ξένων στρατιωτικών βάσεων.
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες
Ένας άλλος κόσμος, κόσμος ειρήνης και δικαιωμάτων, δεν μπορεί παρά να είναι ένας κόσμος χωρίς ξένες βάσεις και στρατούς, χωρίς επεμβάσεις και εξοπλισμούς.
21.1.07
Βάσεις και περιβάλλον
Τοποθέτηση της Συνέλευσης Χανίων του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (Ιούνιος 2003)
ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΜΟΛΥΝΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΟΡΙΣΤΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΚΦΥΓΕΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΜΟΛΥΝΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΟΡΙΣΤΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΚΦΥΓΕΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Μπορεί το μεγάλο θέμα να είναι πως θα παλέψουμε για να φύγουν οι βάσεις - ορμητήριο των φονιάδων, αλλά εξίσου σημαντικές είναι και οι επιπτώσεις στην υγεία και στο περιβάλλον. Η κυβέρνηση Σημίτη, αλλά και όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 50 χρόνων είναι υπόλογες στον ελληνικό λαό, όχι μόνο γιατί μετατρέπουν τη χώρα σε ιμπεριαλιστικό ορμητήριο, αλλά και γιατί υποθηκεύουν την υγεία και το μέλλον μας. Η κυβέρνηση όμως σφυρίζει αδιάφορα. Τι είπε ο κ. Αποστολίδης στην τελευταία του επίσκεψη στα Χανιά; "Η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία, επαγρυπνούν, διότι κανείς δεν μπορεί να παίξει με ζητήματα του περιβάλλοντος, της υγείας και της ασφάλειας". Μια από τις πολλές εξευμενιστικές δηλώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, χωρίς όμως να προσκομίζονται αποδείξεις. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Επίσημα στόματα σε ιδιωτικές συζητήσεις επιβεβαιώνουν την εξάπλωση του καρκίνου, αλλά επιδημιολογικές μελέτες δεν γίνονται. Πολλοί γνωρίζουν ότι γίνεται διακίνηση τοξικών αποβλήτων αλλά οι απόπειρες ελέγχου εμποδίζονται.
Κράτος εν κράτει η αμερικανική βάση, όπου κανείς δεν γνωρίζει τις ακριβείς δραστηριότητες. Οι κάτοικοι βλέπουν τα πλοία να πηγαινοέρχονται και όλοι υποψιάζονται τις σοβαρές συνέπειες. Έρευνες έχουν γίνει αλλά τα συμπεράσματά έχουν μείνει στο περιθώριο.
Η πρώτη έρευνα
Οι πρώτες ενδείξεις για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον εμφανίζονται το 1979. Τότε εκβράστηκαν στον Κόλπο της Κισσάμου μεγάλες ποσότητες νεκρών ψαριών. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης "Τα περισσότερα ήταν ημιθανή, με μειωμένες αντιδράσεις στα εξωτερικά ερεθίσματα. Υπολογίστηκε ότι μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου εκβράστηκαν συνολικά 5 έως 6 τόνοι ψάρια με σοβαρές αλλοιώσεις». Παρόμοια περιστατικά έχουν εμφανιστεί και σε άλλες περιοχές των Χανίων την δεκαετία του ‘80 του ‘90 αλλά και πιο πρόσφατα. Τι έγινε όμως αυτή η έρευνα; Ουδέποτε δημοσιεύτηκε και ποτέ δεν εισακούστηκε το αίτημα για διεξαγωγή υδροβιολογικών ερευνών.
Πρωτιά σε θανάτους
Και αν κάποιος θεωρεί ότι τα νεκρά ψάρια οφείλονται σε άλλα αίτια, μία άλλη έρευνα από το 1994 έρχεται να αποδείξει πως η κατάσταση είναι πιο σοβαρή. Σε συμπόσιο ογκολογικής παθολογίας, του Πανεπιστημίου Κρήτης και της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας εμφανίστηκαν στοιχεία σοκ. Η παρουσίαση των συμπερασμάτων της έρευνας έγινε από τον καθηγητή βιοστατιστικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, κ. Γιάννη Βλαχονικολή, στο πλαίσιο του προγράμματος καταγραφής καρκίνου Κρήτης, που είχε χρηματοδοτηθεί από την ΕΟΚ. Σε σύνολο 4.801 κατοίκων που ασθενούσαν ή απεβίωσαν από διάφορες μορφές καρκίνου το 1992, η κατανομή ανά 100.000 γενικού πληθυσμού παρουσιάζει τεράστιες αποκλίσεις.
Νομός Άντρες Γυναίκες Μέσος όρος
Λασιθίου 858 720 703
Ηρακλείου 907 809 862
Ρεθύμνου 1029 631 839
Χανίων 1183 881 1014
Δεν είναι μόνο η μεγάλη απόκλιση των Χανίων από τους άλλους νομούς αλλά και η τεράστια διαφορά των ποσοστών θνησιμότητας στην Κρήτη σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα. Ο καρκίνος μπορεί να σχετίζεται με τις συνήθειες ζωής, τη διατροφή και το περιβάλλον. Όσον αφορά τις πρώτες παραμέτρους οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των νομών της Κρήτης είναι ελάχιστες και από έρευνες έχει διαπιστωθεί πως και τα ποσοστά της Κρήτης δεν θα έπρεπε να είναι υψηλότερα σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα αφού η περιοχή μας διατηρεί την υγιεινή μεσογειακή διατροφή. Όταν όμως περνάμε στην παράμετρο του περιβάλλοντος υπάρχει μία ουσιαστική διαφορά, κι αυτή είναι η ύπαρξη του αμερικανονατοϊκού συμπλέγματος, που ξεσκεπάζεται ως ο αποφασιστικός παράγοντας θανάτων στην περιοχή. Και αντί μετά την έρευνα αυτή να παρθούν μέτρα, σταμάτησε να χρηματοδοτείται το πρόγραμμα καταγραφής καρκίνου. Δεν δίνονται στοιχεία γύρω από τις καρκινοπάθειες και σύμφωνα με ανεπίσημες δηλώσεις γιατρού του ΠΕΠΑΓΝΗ υπάρχει σχετική απαγόρευση, στο Νομό Χανίων για λόγους Εθνικής Ασφάλειας!
Και αν αυτά είναι παλιά υπάρχουν και νεώτερα. Σε πρόσφατη μελέτη του γιατρού Kυ. Kατριτζιδάκη που υπηρετεί στο Περιφερειακό Iατρείο Kαλυβών, εμφανίζονται αυξημένα -σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα- τα ποσοστά θανάτων από καρκίνο στις Kαλύβες και τα γύρω χωριά. Στην περιοχή αυτή η επάρατη νόσος σκοτώνει ολοένα και μικρότερες ηλικίες και ως επί το πλείστον γυναίκες. Η έρευνα στην οποία καταγράφηκε η θνησιμότητα από καρκίνο τα τελευταία 35 χρόνια καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αύξηση των θανάτων κατά 50% είναι μεν μικρότερη από αυτήν που αντιλαμβάνεται το κοινό (το οποίο εκτιμούσε ότι φτάνει το 80%) αλλά είναι στατιστικά σημαντική. Από την έρευνα “φαίνεται ότι έχουμε ανώτερη θνησιμότητα στις Kαλύβες από καρκίνο, σε σχέση με την υπόλοιπη Eλλάδα. Aπαντώντας σε ερώτηση για το ρόλο που μπορεί να παίζει η βάση της Σούδας, ο κ. Kατριτζιδάκης, δεν το αποκλείει: “Mπορεί κανείς να υποψιαστεί σαφώς ότι ρόλο παίζει και η βάση της Σούδας, αλλά για να μπορέσει να το τεκμηριώσει επιστημονικά χρειάζονται καλά σχεδιασμένες μελέτες που είναι λίγο δύσκολο να γίνουνε”.
Σκόρπια βλήματα στη θάλασσα
Όμως τα στοιχεία δεν έχουν τελειωμό. Οι ρίψεις πυραύλων σε ασκήσεις από το Πεδίο Βολής και από τη βάση εγκυμονούν πολλούς κινδύνους. Κι όμως, ο διοικητής της Βάσης δηλώνει περήφανος, που η πρώτη ρίψη πυρηνοκίνητου πυραύλου Πάτριοτ σε όλη την Ευρώπη έγινε στην Σούδα το 1999. Οι χρησιμοποιημένοι πύραυλοι δεν περισυλλέγονται παρά τις αοριστολογίες περί του αντιθέτου. Ανέλκυση γίνεται μόνο σε λίγες περιπτώσεις όχι βέβαια από ενδιαφέρον για το περιβάλλον αλλά για την διαφύλαξη της τεχνογνωσίας. Έτσι εκατοντάδες βλήματα πολλά από τα οποία φωτογράφησαν τα μέλη του Χανιώτικου Συλλόγου «Φίλοι του βυθού», για πρώτη φορά πριν δύο χρόνια, παραμένουν διάσπαρτα στη θάλασσα και τις ακτές. Ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει ότι δεν είναι επικίνδυνα; Μόνο οι πύραυλοι τύπου LANCE που επί 20 χρόνια έπεφταν στην θάλασσα των Χανίων περιέχουν 200 λίτρα UDMH, ποσότητα που ανάλογα με τον καιρό μπορεί να μολύνει έκταση μέχρι 28 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην ξηρά, ενώ στη θάλασσα πολλαπλασιάζεται η τοξικότητα και η έκταση της μόλυνσης.
Έρευνες για άλλες περιοχές όπου υπάρχουν παρόμοιες δραστηριότητες, αποδεικνύουν τις ολέθριες συνέπειες. Σύμφωνα με την έκθεση "Η κατάσταση του περιβάλλοντος στην Ελλάδα" της οργάνωσης "Μεσόγειος SOS", έρευνα της περιβαλλοντικής υπηρεσίας του ΝΑΤΟ, στα αεροδρόμια που χρησιμοποιεί διαπιστώνει πως το εξαιρετικά τοξικό χημικό τριτοχλωραιδυλένιο που απορροφάται γρήγορα από τον υδροφόρο ορίζοντα βρίσκεται σε περιεκτικότητα 0,5% στο χώμα του σημείου απόρριψης του και 0,1% σε δείγματα νερού κοντά στις βάσεις. Ανάμεσα στις βάσεις που αναφέρονται, συγκαταλέγεται και η Σούδα. Μήπως έτσι εξηγείται γιατί οι στρατιώτες των Βάσεων καταναλώνουν νερό που φέρνουν από άλλες περιοχές; Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, ρύπανση προκαλούν και οι πτήσεις πολεμικών αεροπλάνων πετούν χαμηλά πάνω από τα Χανιά και καίνε έως και 40.000 λίτρα κηροζίνη την ώρα. Από την άλλη, μετρήσεις του ινστιτούτου MUSORB, που ασχολείται με την ηλεκτρονική ρύπανση, δείχνουν ότι η ηλεκτρομαγνητική μόλυνση στις Γούρνες Ηρακλείου ήταν 9 φορές μεγαλύτερη από το όριο που έχουν θέσει όχι οι Ελληνικές Αρχές αλλά το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Προδιαγραφών (ΑΝSI).
Αν θέλουμε να δούμε συγκεκριμένα τις περιοχές απ’ όπου έφυγαν οι βάσεις, όπως το Ελληνικό και οι Γούρνες θα πρέπει να παρατηρήσουμε πως η απουσία μετρήσεων δημιουργεί ένα σκοτεινό τοπίο σχετικά με την τοξική ρύπανση που έμεινε πίσω. Είναι ενδεικτικό πως μετά την αποχώρηση των Αμερικανών από το Ελληνικό δεν έγιναν έρευνες για ρύπανση στον χώρο. Όπως αναφέρει ο Ν. Κατσαρός (διευθυντής ερευνών στο Δημόκριτο) μπορούσαν να είχαν αφήσει πίσω τους όχι μόνο κλοφέν αλλά και χημικά αέρια και ένα σωρό άλλα». Κι όμως δεν έγινε καμία μέτρηση παρ’ όλο που δημοσιεύματα στον ξένο τύπο αναφέρουν ότι από όπου έφυγαν οι αμερικανικές βάσεις άφησαν πίσω τους και μια μικρή οικολογική καταστροφή. Τα παραδείγματα είναι πολλά: Το 2000 η Greenpeace απομάκρυνε από μια πρώην αμερικανική βάση στις Φιλιππίνες μετασχηματιστή από τον οποίο διέρρεαν τοξικές ουσίες. Μετά την αποχώρηση των αμερικάνων από τις βάσεις Κλαρκ και Σούμπιτς των Φιλιππινών άφησαν πίσω τους υψηλές συγκεντρώσεις του τοξικού εντομοκτόνου dieldrin στους υπόγειους υδροφορείς και PCB (κλοφέν) στο έδαφος. Τέλος η κυβέρνηση του Παναμά και περιβαλλοντικές οργανώσεις συνεχίζουν να πιέζουν τις ΗΠΑ για την απορρύπανση των πρώην βάσεών τους καθώς μελέτη έδειξε ότι η περιοχή μολύνθηκε με απεμπλουτισμένο ουράνιο.
Παράνομα τοξικά απόβλητα
Τον Απρίλη του 2003 ο νομάρχης Χανίων κατήγγειλε παράνομη εισαγωγή τοξικών και επικίνδυνων αποβλήτων στην βάση της Σούδας από το αμερικάνικο πολεμικό ναυτικό, παρουσιάζοντας επίσημα έγγραφα που στάλθηκαν στη Νομαρχία από εταιρείες διαχείρισης ζητώντας άδεια να τα μεταφέρουν.
Η αρχή έγινε στις 18 Μαρτίου 2003 όταν γνωστή εταιρία που διαθέτει άδεια για διαχείριση επικίνδυνων αποβλήτων, ζήτησε να μεταφέρει από τη βάση του Μαραθίου ένα κοντέινερ που επισήμως περιείχε 2,5 τόνους στουπιά, που είχαν ξεφορτωθεί στο Μαράθι από πολεμικό πλοίο. Επειδή είχε δοθεί άδεια και από το ΥΠΕΧΩΔΕ, το φορτίο τελικά μεταφέρθηκε με τελικό προορισμό τη Γερμανία. Άλλη εταιρεία ζήτησε άδεια για μεταφορά 50 τόνων τοξικών υλικών που περιείχαν και βαρέα μέταλλα, τα οποία εκφορτώθηκαν από αμερικανικό φορτηγό πλοίο. Ερευνώντας η νομαρχία διαπίστωσε πως ακόμη μια γερμανική εταιρεία, ζητούσε άδεια για μεταφορά 45 τόνων επικίνδυνων υλικών για τα οποία είχε πλήρη άγνοια η Νομαρχία, από την αεροπορική βάση στο Μουζουρά. Ο νόμος υποχρεώνει τη βάση να τηρεί Μητρώο Παραγωγής Επικίνδυνων Υλικών και να ενημερώνει τις νομαρχιακές υπηρεσίες, κάτι που δεν έγινε.
Πρόσφατα η νομαρχία ανακοίνωσε ότι το αρμόδιο Κλιμάκιο Ελέγχου Περιβάλλοντος επέβαλε στην αμερικανική βάση το ανώτατο πρόστιμο για παράνομη εισαγωγή των επικίνδυνων αποβλήτων, ύψους 280.000 ευρώ (95.410.093 δρχ.). Το κλιμάκιο αυτό επιχείρησε αυτοψία στη ναυτική και στην αεροπορική βάση έχοντας άδεια από το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας. Όμως αυτό δεν έγινε, αφού από τη βάση τούς ενημέρωσαν ότι μπορούσαν να μπουν στις βάσεις λίγα μόνο μέλη του.
Και αν αυτά είναι τα γνωστά στοιχεία, σίγουρα η αλήθεια είναι χειρότερη. Η μεταφορά ή αποθήκευση και εισαγωγή τοξικών και επικίνδυνων αποβλήτων στη χώρα μας από αμερικανικά πλοία δεν προβλέπεται από καμιά συμφωνία, ούτε από την ελληνική νομοθεσία.
Τη διακίνηση αποβλήτων μέσω της αμερικανικής βάσης παραδέχεται και το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, το οποίο υποστηρίζει ότι «τα απόβλητα διακινούνται με βάση τις κείμενες διατάξεις ασφαλείας» και ότι «μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί ρύπανση». Σύμφωνα με το ΓΕΝ «Στη Ναυτική Βάση της Σούδας λειτουργούν σύγχρονες εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού και δύο επίγειοι τηλεμετρικοί σταθμοί, συνδεδεμένοι με την Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, και εκτελούνται ανελλιπώς μετρήσεις για εντοπισμό ραδιενεργών υλικών και ενδεχόμενης μόλυνσης, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει παρουσιαστεί καμία ρύπανση». Αν πράγματι αυτοί οι σταθμοί υπάρχουν γιατί ποτέ δεν έδωσαν αποτελέσματα μετρήσεων στη δημοσιότητα; Αν όχι στις ανησυχίες του χανιώτικου λαού γιατί τουλάχιστον δεν απαντούν στον Δήμο Σούδας που ζητάει στοιχεία;
Στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης, το ΓΕΝ παραδέχεται ότι γίνεται διακίνηση αποβλήτων, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Τέλος, τα όποια απόβλητα δημιουργηθούν από εργασίες που σχετίζονται με καθαρισμούς χώρων πολεμικών πλοίων, διακινούνται σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις ασφαλείας και τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς του ΥΠΕΧΩΔΕ, χωρίς να δημιουργούν περιβαλλοντικούς κινδύνους στην ευρύτερη περιοχή».
Η έκφραση «καθαρισμός χώρων πολεμικών πλοίων» δεν είναι ακίνδυνη καθώς κρύβει το γεγονός ότι η περιοχή της Σούδας εκτός από βάση ανεφοδιασμού της πολεμικής μηχανής των HΠA, έχει μετατραπεί και σε χώρο υποδοχής επικίνδυνων αποβλήτων. Παρ’ όλο που οι σχετικές πληροφορίες ποτέ δεν επιβεβαιώνονται φαίνεται πως στην περιοχή καθαρίζονται άρματα μάχης, που έχουν συμμετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις σε περιοχές, όπου έγινε χρήση βλημάτων απεμπλουτισμένου ουρανίου, και τα ραδιενεργά απόβλητα διοχετεύονται στη θάλασσα.
Δεν είναι πολύ μακρινή ιστορία οι συνέπειες από τη χρήση βλημάτων απεμπλουτισμένου ουρανίου στους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και στο Ιράκ.
Να θυμίσουμε μόνο μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία που αποκαλύφθηκαν το 2001:
Οι ένοπλες δυνάμεις αναζητούν τα υπολείμματα δύο τανκς και τα βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου που ερίφθησαν εναντίον τους, καταστρέφοντάς τα, την άνοιξη του 1984, στο Πεδίο Βολής Αγχιάλου. Πάνω από 40.000 βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου, που θεωρούνται ύποπτα για πρόκληση καρκίνου και λευχαιμίας έχουν χρησιμοποιηθεί από το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό σε ασκήσεις τα τελευταία 10 χρόνια. Η Ελλάδα διαθέτει και σήμερα 10.000 τέτοια βλήματα που βρίσκονται αποθηκευμένα στις αποθήκες των ναυστάθμων της Σαλαμίνας και της Σούδας. Ο Υπουργός εθνικής άμυνας που ρωτήθηκε αν το ελληνικό οπλοστάσιο έχει τέτοια όπλα, απέφυγε να απαντήσει.
Μία … χαμένη πυρηνική βόμβα
Αν ακόμα δεν ανησυχούμε αρκετά ας δούμε μια ακόμα αποκάλυψη: Το Νοέμβρη του 1999 το Βήμα αποκαλύπτει το χάρτη των «χαμένων βομβών», με τα σημεία στα οποία «χάθηκαν» πυρηνικές βόμβες από διερχόμενα πλοία και αεροσκάφη ή από πυρηνικά υποβρύχια που θάφτηκαν στο βυθό μαζί με το περιεχόμενό τους. Στο χάρτη αυτό καταγράφεται η «απώλεια» μιας πυρηνικής βόμβας νότια της Κρήτης από ένα σκάφος απ’ αυτά που συχνά ελλιμενίζονται στη Σούδα. Έκτοτε παραμένει εκεί, αποτελώντας μόνιμη απειλή, που μεγαλώνει καθώς διαβρώνονται τα μέταλλα του περιβλήματός της.
Δεν είναι όμως μόνο οι κίνδυνοι πυρηνικού ατυχήματος από την «χαμένη βόμβα», αλλά και οι συχνές διελεύσεις και τον ελλιμενισμό, στη Σούδα, αμερικάνικων πυρηνοκίνητων σκαφών. Τα ατυχήματα δεν είναι σπάνια. Ως τώρα έχουν καταγραφεί δεκάδες σε πυρηνικούς σταθμούς και στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Σύμφωνα με τον Θαν. Γεράνιο αναπληρωτή καθηγητή του Τομέα Πυρηνικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Αθήνας, τα πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα που ελλιμενίζονται στη Σούδα, ακόμα κι αν δεν μεταφέρουν πυρηνικούς πυραύλους, ουσιαστικά ισοδυναμούν με την εγκατάσταση πυρηνικών αντιδραστήρων στη χώρα μας καθώς το κάθε ένα από αυτά χρησιμοποιεί για την προώθησή του δύο πυρηνικούς αντιδραστήρες, με ισχύ έως 100 μεγαβάτ. Οι πιθανότητες ατυχήματος είναι περισσότερες από αυτές που χαρακτηρίζουν τους γνωστούς αντιδραστήρες για ηλεκτροπαραγωγή, γιατί λειτουργούν σε ακραίες συνθήκες, και η «καρδιά» τους περιέχει ουράνιο ή πλουτώνιο σε αυξημένο βαθμό εμπλουτισμού, ίσο με αυτόν των πυρηνικών κεφαλών (δηλαδή κοντά στο 100%, ενώ οι πολιτικοί αντιδραστήρες, είναι στο 3%).
Κατηγορηματικός για τις επιπτώσεις από τη διέλευση και τον ελλιμενισμό πυρηνοκίνητων πλοίων είναι και ο πυρηνικός φυσικός του Δημόκριτου Ανδρέας Θεοφίλου: «Έχει αποδειχτεί ότι όσες φορές έρχονται πυρηνοκίνητα υποβρύχια υπάρχει αυξημένη ραδιενέργεια καθώς κινούνται με πυρηνικούς αντιδραστήρες των οποίων τα βραχύβια απόβλητα δεν μπορεί να τα κρατάνε και να τα πάνε στην Αμερική, όποτε γυρίσει εκεί το υποβρύχιο. Αρκετά από αυτά ρίχνονται στη θάλασσα». Σε ερώτηση αν στον κόλπο της Σούδας υπάρχει μεγάλη μόλυνση αναφέρει: «Όχι πάντοτε. Μόνο όταν ελλιμενίζονται πυρηνικά υποβρύχια ή γίνονται ασκήσεις με βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου. Όταν τελειώσουν οι ασκήσεις δεν παραμένει η μόλυνση γι’ αυτό και οι μετρήσεις πρέπει να γίνονται κατά τη διάρκεια της παρουσίας των πλοίων ή των ασκήσεων.
Πρόσφατα ο διευθυντής ερευνών του «Δημόκριτου» Νίκος Κατσαρός, τόνισε πως οι ασθένειες, μετά τον πόλεμο, θα αποτελούν καθημερινότητα, τονίζοντας ότι τα οπλικά συστήματα επηρεάζουν το κλίμα και τις εγκεφαλικές λειτουργίες και ζήτησε να γίνουν μετρήσεις στη Σούδα, απ' όπου τους τελευταίους μήνες πέρασαν υποβρύχια και αντιτορπιλικά που είχαν πυρηνικό εξοπλισμό ή μετέφεραν πυρηνικά όπλα. Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου: «σε ότι αφορά τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια με βάση τη συμφωνία που έχει υπογραφεί, θα πρέπει να ενημερώνουν δύο ημέρες πριν για τον ελλιμενισμό τους, έτσι ώστε κλιμάκιο της επιτροπής ατομικής ενέργειας να ελέγχει τα νερά, πριν φτάσει το πλοίο και μετά που θα φύγει. Aυτό δεν μπορώ να βεβαιώσω αν γίνεται. Ξέρω όμως ότι δεν υπάρχει κανένα δελτίο Τύπου από την επιτροπή ενέργειας ή άλλο φορέα, ο οποίος θα ενημερώνει τους πολίτες αν όλα βαίνουν καλώς στον ελλιμενισμό και στον απόπλου των πυρηνοκίνητων πλοίων, που ενδεχόμενα σε κάποιες περιοχές ή στα εθνικά ύδατα όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, να διοχετεύουν τα πυρηνικά τους απόβλητα». Σχετικά με έναν ενδεχόμενο κίνδυνο ατυχήματος ο καθηγητής τονίζει: «Σε περίπτωση ατυχήματος θα μολυνθεί ολόκληρη περιοχή και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Aν υπάρξει εκροή ραδιενέργειας, ή έκρηξη κάποιας πυρηνικής συσκευής, ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος. Eξάλλου κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει κάποιο ατύχημα ανάλογο με αυτό που έγινε με το Kουρσκ». Σε ερώτηση αν είναι ενήμεροι οι επιστήμονες για την ύπαρξη πυρηνικών στη βάση της Σούδας λέει: «Δεν υπάρχει καμία πληροφόρηση για το τι υλικά μεταφέρουν, τι κίνδυνοι υπάρχουν και τι ενδεχόμενο υπάρχει να μολυνθεί η περιοχή. Kανείς επίσης δεν ενημερώνει για τους κίνδυνους ατυχήματος».
Όσο για την ενημέρωση της Ελληνικής κυβέρνησης: Όταν ρωτήθηκε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας σχετικά με τα μέτρα πρόληψης ή αντιμετώπισης ατυχήματος η αντίδρασή του, ξάφνιασε. Όχι επειδή είπε ότι «έχουν ληφθεί όλα τα αναγκαία μέτρα», αλλά γιατί δήλωσε άγνοια για το αν πυρηνοκίνητα υποβρύχια έχουν «πιάσει» Σούδα τον καιρό αυτό. Και όμως, σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΝ, που δημοσίευσαν οι εφημερίδες, το τελευταίο δίμηνο, πριν την επίθεση στο Ιράκ, κατέπλευσαν στη Σούδα τουλάχιστον πέντε πυρηνοκίνητα υποβρύχια. Μάλλον όμως ο υπουργός δεν διαβάζει εφημερίδες. Την ίδια στιγμή οι κάτοικοι έχουν “μαύρα μεσάνυχτα” και οι αρμόδιες εθνικές ελεγκτικές υπηρεσίες δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν κανένα έλεγχο στη βάση καθώς αυτή αποτελεί άβατο όπως ορίζει το αποικιοκρατικό καθεστώς της σύμβασης. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Ν. Κατσαρού ότι οι αμερικανικές βάσεις «είναι ένα κλειστό κουτί», όπου οι Αμερικανοί απαγορεύουν να γίνουν οποιασδήποτε μορφής μετρήσεις».
Σύμφωνα με άρθρο του καθηγητή Θ. Γεράνιου το 1999: μετά την απομάκρυνση το 1989 των πυρηνικών πυραύλων μέσου και μικρού βεληνεκούς από την Ευρώπη, το πυρηνικό οπλοστάσιο μεταφέρθηκε σε πλοία και υποβρύχια και μετακινείται διαρκώς αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος. Η απώλεια πυρηνικών όπλων και πυρηνικών αντιδραστήρων δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Πάνω από 50 τέτοιες περιπτώσεις έχουν γίνει γνωστές και παραμένει άγνωστος ο πραγματικός αριθμός. Είναι δε ακόμη νωρίς για μια συνολική θεώρηση των επιπτώσεων από τα ατυχήματα αυτά, καθώς τα πραγματικά προβλήματα θα αρχίσουν όταν θα αρχίσει η διάβρωση του περιβλήματος του αντιδραστήρα και θα έχουμε διάχυση ραδιενεργών. Αν κανείς προσθέσει και τη ρίψη πυρηνικών κεφαλών στον βυθό, άλλοτε από λάθος, άλλοτε σκόπιμα, τότε ο κίνδυνος μεγαλώνει ακόμη περισσότερο. Γιατί ο πλέον σύντομος και ανέξοδος τρόπος ανανέωσης παλαιού πυρηνικού οπλοστασίου είναι η καταβύθισή του στη θάλασσα.»
Έφυγαν πυρηνικά που... δεν είχαμε
Ο ραδιενεργός όμως κίνδυνος δεν προέρχεται μόνο από τη διέλευση και τον ελλιμενισμό πυρηνοκίνητων σκαφών. Δεκαετίες ολόκληρες βρίσκονταν αποθηκευμένες στον Άραξο πυρηνικές βόμβες, καθώς τα νατοϊκά επιχειρησιακά σχέδια προέβλεπαν σε περίοδο κρίσεως μεταστάθμευση αεροσκαφών για να «φορτώσουν» από εκεί τις βόμβες! Και το εξοργιστικό είναι ότι η αιτιολογία με την οποία ζητήθηκε (και τελικά έγινε) η απομάκρυνσή τους, ήταν η άρνηση των ΗΠΑ να διαθέσουν δωρεάν στην Ελλάδα τα απαραίτητα για τη μεταφορά πυρηνικών βομβών ειδικά μαχητικά F-16! Επισήμως το ΝΑΤΟ δεν αντέδρασε στο ελληνικό αίτημα για την απομάκρυνσή. Νατοϊκές πηγές ωστόσο επεσήμαναν ότι με τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ η Ελλάδα έχει υποχρεώσεις και μία από αυτές είναι να διατηρεί πυρηνική δύναμη κρούσης. Τελικά μετά από διαπραγματεύσεις το Γενάρη του 2001 τα πυρηνικά που κατά τη κυβέρνηση ...δεν είχαμε και ...δεν ήταν αποθηκευμένα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 σε υπόγειες αποθήκες στο αμερικανικό τμήμα του αεροδρομίου του Άραξου μεταφέρθηκαν στην Ιταλία. Παρ' όλα τα κατά καιρούς επίσημα «δεν», οι αμερικάνοι μετέφεραν τις 11 φέρουσες πυρηνικές κεφαλές βόμβες (πληροφορίες ανέβαζαν κατά πολύ τον αριθμό) σα να μη συνέβαινε τίποτα μέσα από τους κεντρικούς δρόμους της Πάτρας. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Άμυνας και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέφυγαν να απαντήσουν επί της ουσίας στις ερωτήσεις, δίνοντας έμφαση στην «πολιτική της Ελλάδας», που είναι αντίθετη στη χρήση πυρηνικών. Κι αν η ύπαρξη πυρηνικών στον Άραξο, όπως και σε βάσεις των ΗΠΑ στη Βόρειο Ελλάδα και σε βουνό κοντά στην Ελευσίνα μέχρι τα μέσα του '80 έγινε γνωστή μόνο μετά την απομάκρυνσή τους, ποιος είναι αυτός που θα διαβεβαιώσει ή θα εγγυηθεί πως δεν υπάρχουν και αλλού;
Περιμένοντας απαντήσεις και αντίστοιχες ενέργειες
Το μεταπολιτευτικό σύνθημα "Έξω οι Βάσεις του Θανάτου" μπορεί να αναφέρεται πιο συχνά στην χρήση των Βάσεων σε πολέμους, αλλά από ότι δείχνουν τα γεγονότα ο θάνατος χτυπάει πρώτα την πόρτα μας εδώ στα Χανιά, ενώ και τα δημοκρατικά μας δικαιώματα βρίσκονται σε καραντίνα ελέω ετεροδικίας. Τώρα πια, μετά από μία εποχή μαρασμού του κινήματος το σύνθημα ξαναέρχεται στην επικαιρότητα όσο ποτέ άλλοτε. Δηλώσεις έχουμε ακούσει αρκετές αλλά δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί, στοιχεία υπάρχουν αλλά παραμένουν κρυφά για λόγους "Εθνικής Ασφάλειας". Ο θάνατος από την μόλυνση και η περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν επηρεάζει επιλεκτικά τους πολίτες ενός τόπου αλλά συλλογικά. Συλλογική λοιπόν πρέπει να είναι και η απάντηση.
Η βάση της Σούδας
Κείμενο της Συνέλευσης Χανίων του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (Ιούνιος 2003)
Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ: Καθεστώς - Ρόλος – Συνέπειες
Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ: Καθεστώς - Ρόλος – Συνέπειες
Η βάση της Σούδας είναι σήμερα η μοναδική αμιγώς αμερικανική βάση στην Ελλάδα, μετά το κλείσιμο των βάσεων του Ελληνικού, της Νέας Μάκρης και των Γουρνών Ηρακλείου. Αποτελεί τη σημαντικότερη βάση των Αμερικάνων στη Μεσόγειο και έχει στρατηγική σημασία για τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια στην περιοχή με τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου. Η Κρήτη, το αβύθιστο αεροπλανοφόρο στη καρδιά της Μεσογείου, προσφέρεται ως ορμητήριο του Αμερικάνικου στόλου για επιχειρήσεις σε οποιαδήποτε κατεύθυνση.
Η βάση της Σούδας συνδέεται επιχειρησιακά με τις Αγγλικές βάσεις της Κύπρου και μαζί με τις εγκαταστάσεις ραντάρ στη Ζήρο Λασιθίου αποτελεί έναν ενιαίο ιστό με τη βάση στο Ινσιρλίκ της Τουρκίας και τις αμερικάνικες βάσεις στη Γερμανία.
Η Κρήτη αποτελεί την επιθετική αιχμή του ιμπεριαλιστικού δόρατος και όχι μόνο. Οι βάσεις της Σούδας αποτελούν μέρος του παγκόσμιου δικτύου αμερικανικών διευκολύνσεων, που τους εξασφαλίζει δυνατότητα επέμβασης σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη. Οι Αμερικανοί με τον κυνισμό που τους διακρίνει, δεν κρύβουν την τεράστια σημασία που έχει γι’ αυτούς η Κρήτη. Αυτό προκύπτει από σωρεία δηλώσεων που έχουν κάνει κατά καιρούς αμερικάνοι αξιωματούχοι, με αποκορύφωμα την θρασύτατη δήλωση του διοικητή της βάσης Ηρακλείου το 1973, ότι η Κρήτη αποτελεί το 51ο αστέρι της αστερόεσσας.
Στα Χανιά όμως δεν είναι μόνο η βάση της Σούδας, αλλά ένα ολόκληρο αμερικανονατοϊκό σύμπλεγμα που έχει στρατιωτικοποιήσει πλήρως την περιοχή του Ακρωτηρίου και του όρμου της Σούδας.
Το στρατιωτικό αυτό σύμπλεγμα αποτελείται:
- Από την αμερικάνικη αεροπορική βάση στο Μουζουρά.
- Από το Νατοϊκό πεδίο βολής Κρήτης (NAMFI) στο Ακρωτήρι.
- Από τη ναυτική βάση στο Μαράθι, περιλαμβανομένου του κρηπιδώματος Κ-14, για τον ελλιμενισμό πυρηνοκίνητων αεροπλανοφόρων και υποβρυχίων.
- Και από τις εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων και πυρομαχικών (ΝΑΤΟ) σε υπόγειες στοές στο Μαράθι, όπου πιθανόν είναι αποθηκευμένα και πυρηνικά όπλα.
H αεροπορική βάση της Σούδας κατασκευάστηκε, με βάση το «νόμο περί στρατιωτικών ευκολιών» που υπογράφηκε το 1953 μαζί με την αεροπορική βάση του Ελληνικού, τη βάση ναυτικών επικοινωνιών στη Νέα Μάκρη και τη βάση τηλεπικοινωνιών στις Γούρνες Ηρακλείου που ήταν οι 4 καθαρά αμερικάνικες βάσεις.
Οι δραστηριότητες και αποστολές της βάσης της Σούδας περιγράφονται για πρώτη φορά στη συμφωνία του 1983 που υπέγραψε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (νόμος 1403/83) και συμπυκνώνουν παλιότερες διμερείς, απόρρητες ή μη, διευθετήσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας.
Μετά το κλείσιμο των βάσεων του Ελληνικού και των Γουρνών Ηρακλείου, οι δραστηριότητές τους μεταφέρθηκαν κι αυτές στη Σούδα, όπως προβλεπόταν στις συμφωνίες.
Έτσι σήμερα οι επιχειρησιακές δυνατότητες της αεροπορικής βάσης της Σούδας είναι οι ακόλουθες
- Λειτουργίες πτήσεων, συντήρηση και υποστήριξη των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας. Έχει παραχωρηθεί ο βόρειος βρόχος του πολεμικού αεροδρομίου Σούδας, έκταση και υποδομή για πλήρη υποστήριξη.
- Στάθμευση, διεξαγωγή πτήσεων, συντήρηση και υποστήριξη των αεροσκαφών ηλεκτρονικής αναγνώρισης (κατασκοπείας) και επεξεργασία των στοιχείων στο έδαφος, αναγνώριση δηλαδή όλων των ηλεκτρονικών εκπομπών στη περιοχή, καταγραφή τους και επεξεργασία σε ειδική τράπεζα πληροφοριών.
- Λειτουργίες πτήσεων, συντήρηση και υποστήριξη αερομεταφορών, περιλαμβανομένων αεροσκαφών ανεφοδιασμού. Η Σούδα αποτελεί τη σημαντικότερη βάση για τα αεροσκάφη τάνκερ για τον ανεφοδιασμό εν πτήσει των αεροσκαφών του 6ου στόλου, των βαρέων βομβαρδιστικών Β-52 και άλλων αεροσκαφών παρακολούθησης.
- Χρησιμοποίηση του αεροδρομίου σαν εναλλακτικού για τα αεροσκάφη των αεροπλανοφόρων, σε περιπτώσεις ανάγκης.
- Εναποθήκευση, συντήρηση και συναρμολόγηση ναρκών. Οι αμερικάνοι, διατηρούν πάντα ένα απόθεμα ναρκών στη Σούδα για τις επιχειρησιακές ανάγκες του 6ου Στόλου.
- Εναποθήκευση και συντήρηση συμβατικών πυρομαχικών. Υπάρχουν αποθήκες πυρομαχικών όπου έχουν αποθηκευτεί πυρομαχικά για τις ανάγκες των αεροσκαφών, που επιχειρούν από τα αεροπλανοφόρα
- Επικοινωνίες. Οι αμερικάνοι διαθέτουν στη βάση της Σούδας ασύρματες επικοινωνίες για να επικοινωνούν με τα πλοία και αεροσκάφη του 6ου στόλου. Έρευνα, ανάλυση και διαβίβαση στοιχείων που λαμβάνουν από δορυφόρους. Υπηρεσίες ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Οι Ελληνικές κυβερνήσεις έχουν διαθέσει επαρκείς συχνότητες για την αποστολή της αεροπορικής βάσης.
- Δραστηριότητες διοικητικής και εφοδιαστικής υποστήριξης. Η βάση χρησιμοποιείται σαν ενδιάμεσος σταθμός για τον εφοδιασμό του αμερικάνικου στόλου σε υλικά και μέσα που μεταφέρονται με αεροσκάφη στα αεροπλανοφόρα ή με ελικόπτερα στα άλλα πλοία. Ακόμα και για τις ανάγκες του προσωπικού, η Σούδα αποτελεί τον ενδιάμεσο σταθμό και υπάρχουν γι’ αυτό το σκοπό εγκαταστάσεις στρατωνισμού.
Η λειτουργία του άρχισε το 1967, εκπαιδεύοντας προσωπικό του ΝΑΤΟ σε πυραυλικά συστήματα εδάφους – εδάφους και εδάφους – αέρος τύπου ΛΑΝΣ, ΧΩΚ, ΝΙΚΗ και σε αντιαεροπορικά συστήματα. Τα τελευταία χρόνια τα παλιά και ξεπερασμένα συστήματα έχουν αντικατασταθεί με τα σύγχρονα Rolland, Sting, Naval και Patriot . Επί 36 ολόκληρα χρόνια το Πεδίο Βολής Κρήτης λειτουργεί αδιάκοπα έχοντας προκαλέσει τεράστια μόλυνση στην περιοχή, ενώ εκατοντάδες βλήματα και υπολείμματα βλημάτων βρίσκονται διάσπαρτα, ακόμα και στα χωράφια του Ακρωτηρίου με ολέθριες συνέπειες για το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της περιοχής.
Ήδη από τη δεκαετία του ’50, στα πλαίσια της ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ έχει δημιουργηθεί στον κόλπο της Σούδας, το λεγόμενο συγκρότημα Σούδας (Suda Bay complex–Crete) που περιλαμβάνει τη «Διεύθυνση πυρομαχικών ΝΑΤΟ», δηλαδή αποθήκες πυρομαχικών, τη «Διεύθυνση Καυσίμων ΝΑΤΟ», δηλαδή αποθήκες καυσίμων, βάση ανεφοδιασμού πλοίων και βάση στο Μαράθι με ειδική προβλήτα για εκφόρτωση και αποθήκευση πολεμικού υλικού στις αποθήκες που βρίσκονται εκεί. Οι εγκαταστάσεις αυτές εξυπηρετούν κατά πρώτο λόγο το αμερικάνικο ναυτικό και δευτερευόντως τα άλλα κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ.
Το κρηπίδωμα Κ-14 ήταν μια παλιά προβλήτα που χρησιμοποιούσε το αμερικάνικο, βρετανικό και ελληνικό πολεμικό Ναυτικό, στα πλαίσια της κοινής υποδομής του ΝΑΤΟ, για ανεφοδιασμό των πλοίων σε καύσιμα και πυρομαχικά. Μετά την ανάπτυξη των Βρετανικών βάσεων στη Κύπρο, οι Βρετανοί αποσύρθηκαν από το τομέα των πυρομαχικών και κράτησαν το 6% του ποσοστού των καυσίμων των αποθηκών, οι Αμερικάνοι το 70% και το Ελληνικό Ναυτικό το 24%.
Το 1994 υπογράφηκε νέα συμφωνία από τον τότε διοικητή ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη και τον αρχηγό ΓΕΝ, που αντιπροσώπευαν τις κυβερνήσεις ΗΠΑ και Ελλάδας. Ήταν η συμφωνία που έψαχνε στα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών, ο υφυπουργός Λοβέρδος για να ενημερωθεί, όπως ομολόγησε ο ίδιος στη Βουλή. Η συμφωνία προβλέπει την παραχώρηση στρατιωτικών διευκολύνσεων στην «ασφαλέστερη βάση της Μεσογείου» όπως χαρακτηρίζουν το κόλπο της Σούδας οι αμερικανοί.
Στη συμφωνία δε γίνεται λόγος για ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, παρά μόνο για χρήση του κρηπιδώματος από αμερικανικά πολεμικά πλοία. Μετά την ανακατασκευή του το Κ-14 έχει μήκος 300 μέτρα, πλάτος 100 και χρησιμοποιείται για τον ελλιμενισμό αμερικάνικων πυρηνοκίνητων αεροπλανοφόρων και υποβρυχίων, τα οποία συχνά πηγαινοέρχονται τα τελευταία χρόνια, αφήνοντας στη θάλασσα τα πυρηνικά τους απόβλητα. Στην ουσία το Κ-14 ανήκει στους αμερικανούς και είναι αυτοί που δίνουν άδεια για τον ελλιμενισμό άλλων ΝΑΤΟϊκών σκαφών.
Κατά τα άλλα το Ελληνικό Ναυτικό είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο, τη λειτουργία, τη συντήρηση και την ασφάλεια της εγκατάστασης. Δηλαδή και τους φυλάμε και πληρώνουμε και τα έξοδα συντήρησης!!
Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, το λιμάνι της Σούδας ορίστηκε ως κέντρο προκεχωρημένου ανεφοδιασμού του ΝΑΤΟ. Μέσα σε ένα εξάμηνο από την 11η Σεπτεμβρίου πέρασαν από τη Σούδα πάνω από 450 νατοϊκά πολεμικά πλοία, αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο διοικητής του Ναυστάθμου Κρήτης και συνεχίζει: «το γεγονός αυτό έκανε κι εμάς (δηλαδή την ελληνική κυβέρνηση) να προγραμματίσουμε και να εκτελέσουμε αρκετά έργα, ιδιαίτερα στην περιοχή Μαράθι, με σκοπό να υποστηρίξουν όλα αυτά τα πλοία που καταφθάνουν, σε καύσιμα και γενικότερα θέματα ανεφοδιασμού», και πρόσθεσε με περηφάνια: «έτσι η Σούδα αυτή τη στιγμή έχει μια μεγάλη ανάπτυξη και δεν είναι περίεργο που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, μιλώντας πρόσφατα στην ομογένεια, αναφέρθηκε στη Σούδα της Κρήτης. Δεν είναι τυχαίο. Είναι απόρροια όλων αυτών των ενεργειών και του πόσο νευραλγικός είναι ο κόλπος της Σούδας για όλη την Ευρώπη», κατέληξε γεμάτος «εθνική υπερηφάνεια» ο κύριος διοικητής..
Είναι πάντως γεγονός ότι οι Αμερικανοί ακόμα και δια στόματος του προέδρου τους, σε κάθε ευκαιρία τονίζουν δημόσια και απροκάλυπτα, την τεράστια σημασία που έχει γι’ αυτούς και τα σχέδιά τους, η βάση της Σούδας. Μόλις την προηγούμενη βδομάδα μάθαμε ότι στη Σύνοδο των υπουργών άμυνας του ΝΑΤΟ, αποφασίστηκε, στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου ΝΑΤΟ, η αναδιάταξη των στρατηγείων και η ίδρυση ναυτικού στρατηγείου στη Σούδα.
Το 2001 οι αμερικανοί απαίτησαν και η κυβέρνηση Σημίτη δέχτηκε την υπογραφή νέας συμφωνίας για το νομικό καθεστώς των αμερικάνικων δυνάμεων στην Ελλάδα. Η Συνολική Τεχνική Συμφωνία όπως ονομάστηκε υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2001 στις Βρυξέλλες από τους Υπουργούς Εξωτερικών Παπανδρέου και Πάουελ.
Με την υπογραφή της συμφωνίας αυτής η ελληνική κυβέρνηση εκτός του ότι διαιωνίζει το καθεστώς της υποτέλειας και διασφαλίζει την ασύδοτη και έξω από τους νόμους του Ελληνικού κράτους παρουσία των αμερικάνικων στρατιωτικών δυνάμεων στο ελληνικό έδαφος με τα διάφορα προνόμια (ετεροδικία, φοροαπαλλαγές, ατέλειες), αποδέχεται ερήμην του ελληνικού λαού, ότι η βάση της Σούδας είναι στρατιωτικό κρατίδιο και μακρινό σύνορο των ΗΠΑ.
Συγκεκριμένα στο άρθρο 3 αναφέρονται επί λέξει τα εξής: «η ευκολία των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη μπορεί να χρησιμοποιείται ως σημείο εισόδου και εξόδου από τα στρατιωτικά αεροσκάφη, εφόδια και συνδεόμενο προσωπικό των ΗΠΑ, κατά την εκτέλεση αποστολών εγκεκριμένων από την Ελλάδα». Εγκεκριμένων από την Ελλάδα; Ε, όχι δα να τους υποβάλλουμε τους ανθρώπους σε τέτοια ταλαιπωρία!! Ήδη από τον πόλεμο κατά του Αφγανιστάν, η κυβέρνηση Σημίτη έχει δώσει μόνιμη άδεια για μεταστάθμευση απεριόριστου αριθμού πολεμικών αεροσκαφών στη βάση της Σούδας, ενώ έχει διαθέσει τον ελληνικό εναέριο χώρο για να περνούν όποτε θέλουν και σε απεριόριστο αριθμό τα αμερικάνικα αεροπλάνα με ελάχιστο έως μηδενικό χρόνο προειδοποίησης. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο αυτό οι αμερικανοί μπορούν να μπαινοβγαίνουν ελεύθερα στη χώρα από τη Σούδα, σα να μην είναι ελληνικό έδαφος και χωρίς να δίνουν λογαριασμό. Δηλαδή είναι έδαφος των ΗΠΑ και δε χρειάζονται διατυπώσεις!! Πρόκειται για κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας κατά παράβαση του Συντάγματος.
Η χρήση της βάσης της Σούδας (αλλά και των άλλων αμερικάνικων βάσεων πριν να κλείσουν) στις επεμβάσεις και στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των αμερικανών εναντίον των λαών της περιοχής, έχει τη δική της μακρά ιστορία, που εκτός των άλλων αναδεικνύει την εμπλοκή της χώρας και την πλήρη υποταγή των ελληνικών κυβερνήσεων στα σχέδια των αμερικάνων.
Στους δύο Αραβοϊσραηλινούς πολέμους το 1967 και το 1973 η Σούδα παίζει ενεργό ρόλο στην υποστήριξη του Ισραήλ ανεφοδιάζοντας τα αμερικανικά πλοία, μεταξύ των οποίων και το αεροπλανοφόρο Αμέρικα. Ενώ η αερογέφυρα σωτηρίας που είχαν στήσει οι αμερικάνοι μέσω Αζορών, Γιβραλτάρ και Σούδας έφτανε στο Ισραήλ. Η Νέα Μάκρη και οι Γούρνες Ηρακλείου συνέδεαν το Πεντάγωνο με το στόλο των ΗΠΑ στη Μεσόγειο. Χάρη στις βάσεις διασώθηκε τότε το Ισραήλ.
Λίγο αργότερα ο τότε αμερικανός υπουργός άμυνας δήλωνε: «οι ΗΠΑ κρατούν τη Θέση τους στη Μέση Ανατολή, έχοντας το ένα πόδι στο Ισραήλ και το άλλο στη Κρήτη»
Το 1974, μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, οι αμερικάνοι ανησυχούν ιδίως για τις βάσεις τους στην Κρήτη. Ο γερουσιαστής Τσλερτς σε ομιλία του στο Κογκρέσο έλεγε: «ακόμη κι αν χάσουμε την Ελλάδα, τουλάχιστον να μη χάσουμε τη Κρήτη».
Το καλοκαίρι του 1974 κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο οι βάσεις της Κρήτης χρησιμοποιήθηκαν για τον αποπροσανατολισμό των ελληνικών βομβαρδιστικών.
Στο βομβαρδισμό της Λιβύης το 1986 η βάση της Σούδας είχε τεθεί σε πολεμική ετοιμότητα για τον ανεφοδιασμό πλοίων και αεροσκαφών.
Στον πόλεμο του Κόλπου το 1991 η βάση της Σούδας παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τη Σούδα ανεφοδιάζονται οι αμερικανικές δυνάμεις στο δρόμο για τον Περσικό. Σύμφωνα με στοιχεία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας 200 συμμαχικά αεροπλάνα περνούν καθημερινά πάνω από τη Κρήτη. Λίγο αργότερα ο πατέρας Μπους επισκέφτηκε τη βάση για να συγχαρεί το προσωπικό για τη δουλειά που έκανε πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στην τελετή που έγινε (παρουσία του Μητσοτάκη) δήλωσε τα εξής: «Από τις 2 Αυγούστου 1990 η Σούδα συντήρησε 97 πλοία, φόρτωσε και ξεφόρτωσε 13.000 τόνους, εξυπηρέτησε 31.000 πτήσεις και τροφοδότησε αεροσκάφη με 4.500 λίβρες υγρών καυσίμων. Λειτούργησε 24 ώρες το 24ωρο με εξουθενωτικούς ρυθμούς 300-400% πιο γρήγορα από τους κανονικούς».
Στην επίθεση στο Αφγανιστάν το 2001, η Σούδα αποτέλεσε το κόμβο επίγειου και ιπτάμενου ανεφοδιασμού. Αεροπλανοφόρα, υποβρύχια, φρεγάτες, αντιτορπιλικά και μισθωμένα εμπορικά πλοία χρησιμοποίησαν τις διευκολύνσεις της Ναυτικής βάσης. Σύμφωνα με στοιχεία που κατέθεσε το Ελληνικό Υπουργείο Άμυνας στη βουλή, συνολικά στη διάρκεια της επίθεσης πραγματοποιήθηκαν 67 ελλιμενισμοί και 3 επισκευές – συντηρήσεις πλοίων στη ναυτική βάση ενώ στην αεροπορική βάση έγιναν 575 πτήσεις και 155 ανεφοδιασμοί. Σύμφωνα με δημοσιεύματα εκείνης της εποχής στις υπόγειες αποθήκες της Σούδας υπήρχαν πυρηνικές νάρκες για αποκλεισμό εχθρικού στόλου στα περάσματα δυτικά και ανατολικά της Κρήτης, καθώς και αποθέματα χημικών αερίων, τα οποία προφανώς είναι ακόμα εκεί.
Κατά την πρόσφατη επίθεση των αμερικανοβρετανών κατά του λαού του Ιράκ, η Σούδα έπαιξε ρόλο – κλειδί, καθώς αποτέλεσε το βασικό προγεφύρωμα της ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής μηχανής. Εν όψει του προαναγγελθέντος πολέμου, η βάση είχε τεθεί σε ετοιμότητα από το Σεπτέμβρη του 2002. Τα μέτρα ασφαλείας αυξήθηκαν, τα αποθέματα καυσίμων ενισχύθηκαν και κάθε είδους αμερικάνικα πολεμικά πλοία πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα. Μεταξύ αυτών πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα, υποβρύχια και μισθωμένα εμπορικά πλοία που ξεφόρτωναν χιλιάδες τόνους στρατιωτικό υλικό. Ανάλογη ήταν και η προετοιμασία στην αεροπορική βάση του Μουζουρά.
Σύμφωνα με τα λίγα στοιχεία που γνωρίζουμε μέχρι στιγμής, μόνο κατά το μήνα Φεβρουάριο, στη ναυτική βάση ελλιμενίστηκαν 86 πολεμικά πλοία διαφόρων τύπων, μεταξύ των οποίων 3 πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα και 5 πυρηνοκίνητα υποβρύχια. Ο αερολιμενάρχης Χανίων σε πρόσφατη δήλωσή του, με αφορμή την παρ’ ολίγο σύγκρουση μεταξύ αμερικανικού πολεμικού αεροσκάφους και πολιτικού αεροπλάνου που μετέφερε τουρίστες στο αεροδρόμιο Χανίων, αποκάλυψε ότι στο διάστημα από 1 Γενάρη μέχρι 16 Απρίλη πραγματοποιήθηκαν στην αμερικανική βάση 1.406 πτήσεις αμερικάνικων πολεμικών αεροσκαφών.
Περισσότερα στοιχεία για τη δράση της Σούδας στην επίθεση κατά του Ιράκ και για την συμμετοχή της χώρας μας, θα περιμένουμε να μάθουμε από κάποια δήλωση αμερικανού αξιωματούχου, μαζί με τις ευχαριστίες των Αμερικανών προς την Ελληνική κυβέρνηση, για τη βοήθεια που τους παρείχε η χώρα μας.
17.1.07
Μάο Τσε Τουνγκ: Να βελτιώσουμε το στυλ δουλειάς του κόμματος
Λόγος που εκφωνήθηκε στα εγκαίνια της Κεντρικής Κομματικής Σχολής το Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, την 1 Φεβρουαρίου 1942. Αντιγραφή από ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ, 1975 σε μετάφραση Γιάννη Χοντζέα.
Η Κομματική Σχολή αρχίζει το έργο της. Θα μου επιτρέψετε να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία.
Θα ήθελα να συζητούσαμε μαζί σχετικά με το στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας.
Γιατί πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα; Πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα γιατί υπάρχουν στον κόσμο εχθροί του λαού και ο λαός θέλει να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσής τους. Στην εποχή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού χρειαζόμαστε ένα επαναστατικό κόμμα σαν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα θα ήταν εντελώς αδύνατο για το λαό να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσης των εχθρών του. Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε σαν καθήκον να καθοδηγήσουμε το λαό για να ανατρέψει τους εχθρούς του και γι’ αυτό πρέπει να έχουμε σταθερές τις γραμμές μας, να είναι σταθερό το βήμα μας, οι δυνάμεις μας αξιόμαχες και τα όπλα μας ακονισμένα. Αν δεν τα εξασφαλίσουμε όλα αυτά δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε τους εχθρούς μας.
Υπάρχουν τώρα προβλήματα μπροστά στο κόμμα μας; Η γενική γραμμή του κόμματός μας είναι ορθή και από την έποψη αυτή δεν υπάρχει πρόβλημα, και το κόμμα ακόμα έχει να παρουσιάσει επιτυχίες. Οι γραμμές του αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη που καθοδηγούν θαρραλέα το λαό στον αγώνα εναντίον του εχθρού, μέσα από πρωτάκουστες δυσκολίες. Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός.
Υπάρχουν δυσκολίες μπροστά στο κόμμα μας; Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν, αν και από μια γενική άποψη τα πράγματα βρίσκονται σε καλό σημείο. Υπάρχει μια σοβαρή αδυναμία.
Ποια είναι αυτή; Η αδυναμία αυτή βρίσκεται στο γεγονός πως πολλοί σύντροφοί μας έχουν ορισμένες ιδέες που δεν είναι ορθές, είναι εντελώς εσφαλμένες.
Αυτές εκδηλώνονται στον τρόπο που καταπιάνονται με τη μελέτη, στις σχέσεις μέσα στο κόμμα και έξω από το κόμμα και στον τρόπο χρησιμοποίησης της γλώσσας. Το πρώτο αναφέρεται στο λάθος του υποκειμενισμού, το δεύτερο στο λάθος του σεκταρισμού και το τρίτο στο λάθος του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου»(2).
Όλα τα λάθη αυτά, δεν διαπερνούν τώρα ολόκληρο το κόμμα μας, όπως ο βοριάς το χειμώνα που περνάει από όλες τις χαραμάδες. Από πολύ καιρό έπαψαν τα λάθη αυτά να κυριαρχούν σε μας, έπαψαν να αποτελούν τον ισχυρότερο άνεμο, αλλά έχουμε τώρα μερικά ρεύματα αυτού του μολυσμένου αέρα που διεισδύουν μέσα από τις χαραμάδες των αντιαεροπορικών καταφυγίων (γέλια). Εντούτοις, αυτά τα ρεύματα υπάρχουν ακόμα μέσα στο κόμμα μας. Οφείλουμε να κλείσουμε τις χαραμάδες αυτές και να διώξουμε τα ρεύματα αυτά. Ολόκληρο το κόμμα μας πρέπει αν αφοσιωθεί στην πραγματοποίηση αυτού του καθήκοντος και ιδιαίτερα η κομματική σχολή. Τα τρία αυτά λάθη, τα τρία αυτά κακά, ο υποκειμενισμός, ο σεκταρισμός, το οκταμερές κομματικό δοκίμιο έχουν τις ιστορικές τους ρίζες και παρά το γεγονός ότι δεν κυριαρχούν σήμερα στο κόμμα, εξακολουθούν να υπάρχουν, να εκδηλώνονται και γι’ αυτό οφείλουμε να τους κηρύξουμε τον πόλεμο, να τα αναλύσουμε και να δείξουμε το περιεχόμενό τους.
Αυτό είναι το καθήκον μας: Να βελτιώσουμε τον τρόπο της μελέτης μας και ν’ αντιταχθούμε στον υποκειμενισμό, να βελτιώσουμε το στυλ δουλειάς στο κόμμα μας, να αντιταχθούμε στο σεκταρισμό και να βελτιώσουμε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα και να αντιταχθούμε στο οκταμερές κομματικό δοκίμιο.
Για να νικήσουμε, για να συντρίψουμε τους εχθρούς μας, οφείλουμε να διορθώσουμε τα λάθη στο στυλ δουλειάς του κόμματός μας. Ο τρόπος που μελετάμε και που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα αποτελούν μέρη του στυλ δουλειάς του κόμματος ή του κομματικού στυλ. Όταν το κομματικό μας στυλ είναι ολοκληρωτικά σωστό, ολόκληρη η χώρα θα ακολουθήσει το παράδειγμά μας. Οι εξωκομματικοί που χαρακτηρίζονται από το κακό στυλ στη δουλειά τους, εφόσον είναι ειλικρινείς και τίμιοι θα ακολουθήσουν επίσης το παράδειγμά μας και θα διορθωθούν και η επιρροή μας έτσι θ’ απλωθεί σε ολόκληρο το λαό. Αν εμείς οι κομμουνιστές έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας, αξιόμαχες τις δυνάμεις μας και ακονισμένα τα όπλα μας, θα μπορέσουμε να νικήσουμε οποιοδήποτε εχθρό, οποιαδήποτε και αν είναι η δύναμή του.
Επιτρέψτε μου να μιλήσω πρώτα για το υποκειμενισμό.
Ι υποκειμενισμός είναι ένας εσφαλμένος τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη μελέτη, αντίθετος με το μαρξισμό – λενινισμό και ασυμβίβαστος με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο μαρξιστικός – λενινιστικός τρόπος μελέτης. Αυτό αφορά όχι μόνο τη μελέτη στις σχολές αλλά επίσης και τη μελέτη σε ολόκληρο το κόμμα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα μεθόδου σκέψης των συντρόφων μας, που βρίσκονται σε καθοδηγητικές θέσεις, όλων των στελεχών μας και όλων των μελών μας, ένα πρόβλημα στάσης όλων των μελών μας απέναντι στο μαρξισμό – λενινισμό και απέναντι στη δουλειά μας. Πρόκειται πραγματικά για ένα ζήτημα πρωταρχικό εξαιρετικής σπουδαιότητας.
Υπάρχει ορισμένη σύγχυση ιδεών σε πολλούς ανθρώπους. Υπάρχει π.χ. σύγχυση ιδεών σχετικά με τι είναι ένας θεωρητικός, τι είναι ένας διανοούμενος ή ποια είναι η σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Ας περάσουμε στο πρώτο ερώτημα: Το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό ή χαμηλό; Εδώ και αρκετό καιρό έχουν αρχίσει να μεταφράζονται πολλά μαρξιστικά – λενινιστικά έργα και υπάρχουν επίσης πολλοί αναγνώστες. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι. Αλλά αυτό μας επιτρέπει να ισχυριστούμε ότι το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό; Είναι αλήθεια ότι είναι πιο ανεβασμένο από άλλοτε. Αλλά η σύνδεση της θεωρητικής μας δουλειάς με το πλούσιο και ποικίλο περιεχόμενο του επαναστατικού κινήματος της Κίνας δείχνει πως η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολύ πίσω και αποκαλύπτει την εξαιρετική μας καθυστέρηση στο θεωρητικό αγώνα. Για να μιλήσουμε γενικά, η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολλά βήματα πίσω από την επαναστατική μας πρακτική, δεν συμβαδίζει μ’ αυτήν. Την πρακτική μας με την ποικιλία του πλούτου της οφείλομε να την ανεβάσουμε σε ανάλογο θεωρητικό επίπεδο. Δεν έχουμε απασχοληθεί με όλα τα προβλήματα ή τουλάχιστον τα σπουδαιότερα που σχετίζονται με την επαναστατική πρακτική, ώστε με την επεξεργασία της να τα ανυψώσουμε στο αναγκαίο ύψος μιας θεωρητικής γενίκευσης. Ας σκεφθούμε: υπάρχουν πολλοί που να έχουν επεξεργασθεί θεωρητικά προβλήματα σχετικά με την οικονομία, την πολιτική, τη στρατιωτική τέχνη ή τον πολιτισμό της Κίνας, κατά τρόπο που να μπορεί να θεωρηθεί σαν εξειδικευμένος και συστηματικός, και όχι χοντροκομμένος και αποσπασματικός; Ειδικά στο πεδίο της οικονομικής θεωρίας για την 100ετία της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Κίνα, από τον πόλεμο του Οπίου, δεν υπάρχει ούτε μια εργασία που να είναι πραγματικά επιστημονική και που να μπορεί να εξηγεί τη σημερινή οικονομική ανάπτυξη της Κίνας. Μπορούμε να μιλάμε για μελέτη των οικονομικών προβλημάτων της Κίνας και πως το θεωρητικό μας επίπεδο είναι υψηλό; Μπορούμε να λέμε πως το κόμμα μας έχει δημιουργήσει στον τομέα της οικονομίας ικανούς και άξιους θεωρητικούς; Οπωσδήποτε όχι.
Διαβάσαμε πάρα πολλά βιβλία για το μαρξισμό – λενινισμό, αλλά μπορούμε να ισχυρισθούμε πως δημιουργήσαμε θεωρητικούς; Και πάλι όχι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η θεωρία που επεξεργάσθηκαν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν στη βάση πραγματικών γεγονότων, η συστηματική συνόψιση των πραγματικών γεγονότων της ιστορίας, και της επανάστασης. Αν διαβάζουμε μόνο τα έργα τους και δεν προχωρούμε στο φως της θεωρίας τους, στην μελέτη των πραγματικών γεγονότων της κινέζικης ιστορίας και επανάστασης ή δεν προσπαθούμε να εξετάσουμε θεωρητικά την πρακτική της κινέζικης επανάστασης, τότε ο ισχυρισμός μας ότι είμαστε μαρξιστές θεωρητικοί είναι ασύστατος. Αν, σαν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας δεν βλέπουμε σωστά τα προβλήματα της Κίνας, που βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας, αλλά μόνο θυμόμαστε ορισμένα συμπεράσματα ή αρχές των κλασικών του μαρξισμού, τότε τα αποτελέσματα της θεωρητικής μας δουλειάς είναι πραγματικά πάρα πολύ φτωχά. Αν κάποιος έχει μάθει επιμελέστατα ολόκληρους τόμους της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας, που απαγγέλλει με ευφράδεια αποσπάσματα από το κεφάλαιο Ι μέχρι το κεφάλαιο Χ, αλλά είναι εντελώς ανίκανος να εφαρμόσει αυτά που έχει μάθει, αυτός μπορεί να θεωρηθεί σαν μαρξιστής θεωρητικός; Όχι! Δεν μπορεί.
Τι είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε; Χρειαζόμαστε θεωρητικούς που βασισμένοι στη μαρξιστική – λενινιστική μέθοδο, να μπορούν να ερμηνεύουν ορθά τα προβλήματα της ιστορίας και της επανάστασης και να μπορούν να φωτίζουν επιστημονικά τα οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά προβλήματα της Κίνας. Τέτοιους θεωρητικούς χρειαζόμαστε. Αν ένας σύντροφος επιθυμεί να γίνει θεωρητικός αυτού του είδους, οφείλει να αφομοιώσει πραγματικά την ουσία του μαρξισμού – λενινισμού, την μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο και τη θεωρία του Λένιν και του Στάλιν για την αποικιακή επανάσταση και την κινέζικη επανάσταση και να μάθει οπλισμένος με όλα’ αυτά να προχωρεί σε μια διεισδυτική και επιστημονική ανάλυση των προβλημάτων της Κίνας όπως και στην ανεύρεση των νόμων της ανάπτυξής τους. Μόνο τέτοιου είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε πραγματικά.
Το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση με την οποία καλεί όλους τους συντρόφους να μάθουν να εφαρμόζουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία και μέθοδο στη μελέτη της κινέζικης ιστορίας, των οικονομικών, πολιτικών, στρατιωτικών και πολιτιστικών προβλημάτων της Κίνας, στην ανάλυση κάθε συγκεκριμένου προβλήματος στη βάση της συσσώρευσης του απαραίτητου υλικού και στην εξαγωγή θεωρητικών συμπερασμάτων. Το καθήκον αυτό οφείλουμε να το αναλάβουμε.
Οι σύντροφοι της σχολής δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζουν τη μαρξιστική θεωρία σαν άψυχο δόγμα. Οφείλετε να αφομοιώσετε τη μαρξιστική θεωρία και να μάθετε να την εφαρμόζετε. Αν μπορέσετε να εφαρμόζετε τη μαρξιστική – λενινιστική διδασκαλία στο φώτισμα αυτού ή εκείνου του πρακτικού προβλήματος, θα είσαστε αξιέπαινοι. Όσο περισσότερα προβλήματα μπορέσετε να φωτίσετε, όσο περισσότερο επεκτείνετε σε πλάτος και σε βάθος την έρευνά σας, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η επίδοσή σας. Ο κανόνας που θα πρέπει να καθιερώσουμε στην Κομματική Σχολή είναι να βαθμολογείται ή να αξιολογείται ο σπουδαστής με βάση σε ποιο βαθμό αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της Κίνας με βάση τη μελέτη του μαρξισμού – λενινισμού, σε ποιο βαθμό αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα κι αν ο τρόπος της αντιμετώπισής τους είναι ορθός.
Ας περάσουμε τώρα στο πρόβλημα των διανοούμενων. Οι διανοούμενοι είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στην Κίνα, που είναι μια μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική χώρα με καθυστερημένο πολιτιστικό επίπεδο. Εδώ και δύο χρόνια το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση σχετικά με το πρόβλημα των διανοούμενων, με την οποία μας καλούσε να καταχτήσουμε την πλειοψηφία των διανοούμενων και να υποδεχθούμε όπως πρέπει όλους όσοι είναι επαναστάτες και όλους όσους θέλουν να πάρουν μέρος στην Αντίσταση κατά της Ιαπωνίας. Κάνουμε πολύ σωστά που εκτιμάμε έτσι τους διανοούμενους, γιατί χωρίς επαναστάτες διανοούμενους η επανάσταση δεν μπορεί να επιτύχει. Αλλά, όπως ξέρουμε όλοι, υπάρχουν όχι λίγοι απ’ αυτούς που κάνουν επίδειξη των γνώσεών τους, παίρνουν σπουδαίο ύφος και δεν αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια ματαιοδοξία είναι αρρωστημένη και πως αυτή στέκεται εμπόδιο και στη δική τους πρόοδο. Οφείλουν να μάθουν την αλήθεια πως πολλοί αυτο-αποκαλούμενοι διανοούμενοι έχουν πολύ μεγαλύτερη άγνοια από τους εργάτες και τους αγρότες, πως ξέρουν πολύ λιγότερα από αυτούς. Μερικοί θα μου πουν: «Χα! Αναποδογυρίζεις τα πράγματα, φέρνεις τα πάνω κάτω και λες παραλογισμούς». (Γέλια). Αλλά σύντροφοι, αφήστε τα γέλια υπάρχει πολύ αλήθεια σ’ αυτά ακριβώς που είπα.
Τι είναι η γνώση; Από τότε που υπάρχει η ταξική κοινωνία υπάρχουν στον κόσμο δύο μόνο τομείς γνώσης: εκείνος που σχετίζεται με τον αγώνα για την παραγωγή κι εκείνος που σχετίζεται ε την ταξική πάλη. Οι φυσικές και οι κοινωνικές επιστήμες αποτελούν την αποκρυστάλλωση αυτών των δύο τομέων της γνώσης και η φιλοσοφία αποτελεί τη γενίκευση και συνόψιση και των δύο τομέων. Υπάρχει άλλος τομέας γνώσης; Όχι. Ας εξετάσουμε τώρα μερικούς διανοούμενους που σπουδάζουν σε σχολές ολοκληρωτικά ξεκομμένοι από την πρακτική δραστηριότητα της κοινωνίας. Τι ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι; Αφού τελείωσαν το σχολείο της κατώτερης εκπαίδευσης, συνέχισαν τις σπουδές τους μέχρι και το πανεπιστήμιο, πήραν το δίπλωμά τους και βλέπουν τους εαυτούς τους γεμάτους από γνώσεις. Αλλά όλα αυτά που απέκτησαν είναι βιβλιακές γνώσεις, δεν έχουν πάρει καθόλου μέρος σε καμιά πρακτική δραστηριότητα ούτε έχουν εφαρμόσει τις γνώσεις τους σε οποιοδήποτε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Μπορεί να τους θεωρήσει κανείς σαν ολοκληρωτικά ανεπτυγμένους διανοούμενους; Μάλλον όχι, γιατί οι γνώσεις τους δεν είναι ολοκληρωμένες.
Ποια είναι η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση; Η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση περιέχει δύο στάδια: το πρώτο είναι της αισθητηριακής γνώσης και το δεύτερο της ορθολογικής γνώσης. Η γνώση που αποχτιέται στο δεύτερο στάδιο είναι η ανάπτυξη της γνώσης που αποχτήθηκε στο πρώτο στάδιο, που ανυψώνεται σε ένα ανώτερο επίπεδο. Το αποτελούν οι γνώσεις που αποχτήθηκαν από τα βιβλία; Αν δεχθούμε πως όλο το περιεχόμενο τους αντιπροσωπεύει «πραγματικές γνώσεις», αυτό δεν αποτελεί γνώση που αποχτήθηκε από την προσωπική πείρα, αλλά μόνο θεωρίες που τις έχουν επεξεργασθεί οι πρόγονοί μας συνοψίζοντας την πείρα τους στην πάλη για την παραγωγή και στην ταξική πάλη. Είναι απολύτως αναγκαίο να μελετάμε αυτού του είδους τις γνώσεις, αλλά πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι οι γνώσεις αυτές είναι υπό ορισμένη έννοια μονόπλευρες γνώσεις που τις έχουν επαληθεύσει άλλοι και όχι εμείς οι ίδιοι. Το σπουδαιότερο πράγμα είναι να είμαστε σε θέση να εφαρμόζουμε τις γνώσεις αυτές στη ζωή και στην πράξη. Γι’ αυτό, συμβουλεύω αυτούς που έχουν μόνο βιβλιακές γνώσεις αλλά ελάχιστη ή καθόλου πρακτική πείρα, να ξεπεράσουν αυτή την ανεπάρκεια τους και να γίνουν περισσότερο μετριόφρονες.
Πως μπορούμε όσοι είμαστε διανοούμενοι που έχουμε μόνο βιβλιακές γνώσεις, να γίνουμε πραγματικοί διανοούμενοι; Ο μόνος τρόπος είναι να πάρουμε μέρος στην πρακτική δουλειά έτσι που να γίνουμε άνθρωποι που εργαζόμαστε πρακτικά, και να προχωρήσουμε στη θεωρητική δουλειά μελετώντας σημαντικά πρακτικά προβλήματα. Αυτός είναι ο τρόπος για να μπορέσουμε να φτάσουμε στον σκοπό μας.
Αυτά που λέω, μπορεί να κάνουν μερικούς να αγανακτούν. Μπορεί να λένε: «Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, ο Καρλ Μαρξ δεν μπορεί να θεωρείται διανοούμενος». Θα απαντούσα πως κάνουν λάθος. Ο Μαρξ όχι μόνον πήρε μέρος πρακτικά στο επαναστατικό κίνημα, αλλά επίσης δημιούργησε και επαναστατικές θεωρίες. Αρχίζοντας από το εμπόρευμα, τον πιο στοιχειώδη παράγοντα του καπιταλισμού, προχώρησε σε ολοκληρωμένη και συστηματική μελέτη της οικονομικής διάρθρωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Εκατομμύρια και εκατομμύρια άνθρωποι έβλεπαν καθημερινά αυτό το πράγμα που λέγεται εμπόρευμα, το χρησιμοποιούσαν αλλά δεν έδειχναν την πραγματική προσοχή στο τι αντιπροσωπεύει. Μόνο ο Μαρξ το εξέτασε επιστημονικά, προχώρησε σε μια εκτεταμένη μελέτη της ανάπτυξής του και διατύπωσε μια θεωρία με παγκόσμια σημασία. Μελέτησε τη φύση, την ιστορία και την προλεταριακή επανάσταση, δημιούργησε τον διαλεκτικό υλισμό, τον ιστορικό υλισμό και τη θεωρία της προλεταριακής επανάστασης. Έτσι ο Μαρξ έγινε ένας ολοκληρωμένος διανοούμενος, εκφραστής της πιο ανθρώπινης σοφίας, εντελώς διαφορετικός από τους διανοούμενους με τις βιβλιακές γνώσεις. Ο Μαρξ έκανε λεπτομερειακή έρευνα και ανάλυση μέσα στην πρακτική πάλη, διατύπωσε μια σειρά συμπεράσματα και επαλήθευσε αυτά τα συμπεράσματα του στην πορεία της πρακτικής πάλης. Τέτοια θεωρητική εργασία πρέπει να αναλαμβάνουμε: Υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που μπορούν να αναλάβουν να κάνουν θεωρητική δουλειά. Υπάρχει στο κόμμα μας ένας μεγάλος αριθμός συντρόφων που μπορούν να μάθουν να κάνουν θεωρητικές έρευνες και οι περισσότεροι από τους διανοούμενους αυτούς είναι άνθρωποι που δίνουν ελπίδες και που αξίζουν την εκτίμησή μας. Αλλά οφείλουν να ακολουθήσουν την ορθή κατεύθυνση και να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος. Οφείλουν να απορρίψουν το δογματισμό και να μην περιορίζουν την προσοχή τους στις λέξεις και στις φράσεις των βιβλίων που διαβάζουν.
Στον κόσμο υπάρχει μόνο μια αληθινή θεωρία, εκείνη που έχει βγει από την αντικειμενική πραγματικότητα και έχει επαληθευτεί από την αντικειμενική πραγματικότητα, καμιά άλλη δεν μπορεί να διεκδικήσει το όνομα της θεωρίας με την έννοια που δίνουμε εμείς στη λέξη αυτή. Ο Στάλιν έχει πει πως η θεωρία γίνεται άσκοπη αν δεν συνδέεται με την πράξη . Οι άσκοπες θεωρίες είναι ανώφελες, εσφαλμένες και πρέπει να απορρίπτονται. Όλοι αυτοί που είναι υπέρ τέτοιων θεωριών, πρέπει να γίνουν δαχτυλοδειχτούμενοι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η πιο ορθή, η πιο επιστημονική και η πιο επαναστατική αλήθεια που βγήκε και επαληθεύθηκε από την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά πολλοί απ’ αυτούς που τον μελετούν τον αντιμετωπίζουν σαν αποστεωμένο δόγμα. Η τέτοια στάση τους εμποδίζει την ανάπτυξη της θεωρίας και ζημιώνει τους ίδιους τους συντρόφους μας (3).
Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι σύντροφοι που διεξάγουν πρακτική δουλειά εμπιστεύονται υπέρμετρα στην πείρα τους. Οι σύντροφοι αυτοί έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στην πείρα που είναι πραγματικά πλούσια, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο αν παραμείνουν μόνο με αυτήν. Οι γνώσεις τους αυτές είναι αισθητηριακές γνώσεις, δεν είναι ορθολογικές και συστηματικές γνώσεις, με άλλα λόγια δεν είναι ολοκληρωμένες γνώσεις. Η επαναστατική δουλειά δεν μπορεί να γίνει χωρίς να κατέχουμε ολοκληρωμένες γνώσεις.
Υπάρχουν δύο είδη ελλιπών γνώσεων: εκείνες που αποχτάμε από τα βιβλία και οι αισθητηριακές γνώσεις. Και οι δύο είναι ελλιπείς γιατί ο χαρακτήρας τους είναι μονόπλευρος. Μόνο με το συνδυασμό τους θα μπορέσουμε να αποχτήσουμε επαρκείς και ολοκληρωμένες γνώσεις.
Ωστόσο, για να μελετήσουμε τη θεωρία, τα στελέχη μας που προέρχονται από την εργατική τάξη και την αγροτιά, οφείλουν προηγούμενα να αποκτήσουν ορισμένες στοιχειώδεις γνώσεις. Αλλιώτικα δεν θα μπορέσουν να αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία. Όταν αποκτήσουν αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις, θα μπορέσουν να μελετήσουν τη θεωρία. Όταν ήμουν νέος, δεν είχα την ευκαιρία να φοιτήσω σε καμιά μαρξιστική - λενινιστική σχολή και μάθαινα μόνο ανοησίες του είδους: «Ο Κύριος λέγει: Πόσο ευχάριστο είναι να μαθαίνεις και να ασκείσαι πρακτικά σ’ αυτό που έχεις μάθει» (4). Αν κι αυτές οι ανοησίες είναι εντελώς άχρηστες σαν υλικό διδασκαλίας, εντούτοις εμένα μου έκαναν καλό, γιατί μ’ αυτές έμαθα να διαβάζω και να γράφω. Τώρα δεν μελετάμε τον Κομφούκιο αλλά μελετάμε την κινέζικη γλώσσα, την κινέζικη ιστορία, τη γεωγραφία και στοιχεία φυσικών επιστημών, που είναι χρήσιμες γνώσεις οπουδήποτε κι αν βρίσκεται κανείς. Το κομματικό κέντρο υπογραμμίζει με επιμονή πως τα εργατικά και αγροτικά στελέχη μας οφείλουν να αποχτήσουν στοιχειώδεις γνώσεις σαν απαραίτητη προϋπόθεση για οποιονδήποτε κλάδο μελέτης, είτε πρόκειται για την πολιτική επιστήμη, είτε για την στρατιωτική ή οικονομική επιστήμη. Στην αντίθετη περίπτωση, τα στελέχη όσο πλούσια και πολύμορφη πείρα κι αν διαθέτουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να επιδοθούν στη μελέτη της θεωρίας.
Επομένως, όταν αντιτασσόμαστε στον υποκειμενισμό που υπάρχει σ’ αυτές τις δύο κατηγορίες συντρόφων μας, οφείλουμε να τους βοηθήσουμε να διορθώσουν τις σχετικές ελλείψεις τους και να συνδυάσουν τη μία πλευρά που έχουν αναπτύξει με την άλλη πλευρά που είναι ανεπαρκής. Αυτοί που κατέχουν βιβλιακές γνώσεις οφείλουν να στραφούν στην πραχτική δουλειά για να μην πήξουν στις γνώσεις που παίρνουν από τα βιβλία και να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ως προς αυτούς που κατέχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς, οφείλουν να μελετήσουν για να ανεβούν θεωρητικά και να δουλέψουν σοβαρά πάνω στα βιβλία. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να συστηματοποιήσουν την πείρα τους, να την συνθέσουν και να την υψώσουν στο επίπεδο της θεωρίας και μόνο έτσι δεν θα εκλαμβάνουν την περιορισμένη πείρα τους σαν μια γενική αλήθεια και θα μπορέσουν να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ο δογματισμός και ο εμπειρισμός είναι δυό μορφές του υποκειμενισμού αν και η καθεμιά από τις δυό αποτελεί ένα ξεχωριστό πόλο.
Έτσι υπάρχουν στο κόμμα μας δυό μορφές υποκειμενισμού – ο δογματισμός και ο εμπειρισμός. Εκείνοι που κυριαρχούνται από το δογματισμό όπως και εκείνοι που κυριαρχούνται από τον εμπειρισμό δεν βλέπουν παρά τη μία άποψη των φαινομένων και όχι όλο το φαινόμενο. Αν δεν το προσέξουμε αυτό και αποτύχουμε να ξεπεράσουμε την αδυναμία της μονόπλευρης θεώρησης των φαινομένων, θα γλιστρήσουμε στον αχαλίνωτο υποκειμενισμό.
Ωστόσο, από τις μορφές του υποκειμενισμού, σήμερα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το κόμμα μας είναι ο δογματισμός. Οι δογματιστές μπορούν εύκολα να παραστήσουν τους μεγαλόστομους μαρξιστές, να καταχτήσουν τα στελέχη της εργατικής τάξης και της αγροτιάς όπως και την άπειρη νεολαία και να τους μπλέξουν στα δίχτυα τους. Αν νικήσουμε το δογματισμό, τα στελέχη που διαθέτουν βιβλιακές γνώσεις με ευχαρίστηση θα πάρουν μέρος στην πρακτική δουλειά και θα επιδοθούν στη μελέτη της πραγματικότητας, και τότε θα αναπηδήσουν πολλοί εξαίρετοι αγωνιστές που θα συνδυάζουν τη θεωρία με τη πρακτική πείρα, θα δημιουργήσουμε έναν ικανοποιητικό αριθμό πραγματικών θεωρητικών. Αν μπορέσουμε να νικήσουμε το δογματισμό, οι σύντροφοι που έχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς θα αποκτήσουν εξαίρετους δασκάλους έτσι ώστε να μπορέσουν να ανεβάσουν την πείρα τους στο επίπεδο της θεωρίας και να πάψουν να πέφτουν στο λάθος του εμπειρισμού.
Εκτός από τη σύγχυση ιδεών που υπάρχει σχετικά με τους θεωρητικούς και τους διανοούμενους υπάρχει επίσης σύγχυση ιδεών σε πολλούς συντρόφους σχετικά με τη σύνδεση θεωρίας και πράξης. Μιλάνε για τη σύνδεση αυτή κάθε μέρα, αλλά στην πράξη δεν κάνουν τίποτα, γι’ αυτό και ουσιαστικά οι προσπάθειές τους καταλήγουν στο αν απομονώνουν κάθε μέρα τη θεωρία από την πράξη. Πως θα μπορέσουμε, λοιπόν, να ενώσουμε τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία με τη πρακτική της κινέζικης επανάστασης; Θα μπορούσαμε να το εξηγήσουμε με τη γνωστή έκφραση: να ρίχνουμε το βέλος στο στόχο. Το βέλος είναι ο μαρξισμός – λενινισμός και ο στόχος η κινέζικη επανάσταση. Ωστόσο, ορισμένοι σύντροφοι, ρίχνουν το βέλος τους στην τύχη, χωρίς να έχουν καθορισμένο στόχο: ξεχνούν ότι όταν χτυπάει κανείς πρέπει να έχει έναν στόχο: οι σύντροφοι αυτοί μπορούν εύκολα να κάνουν ζημιά στην επανάσταση. Άλλοι σύντροφοι αρέσκονται στο να κρατάνε το βέλος στα χέρια τους και να το θαυμάζουν: «Τι εξαίσιο βέλος! Τι θαυμάσιο βέλος!...», αλλά δεν θέλουν ποτέ να το ρίξουν. Οι σύντροφοι αυτοί είναι θαυμάσιοι εμπειρογνώμονες αξιοπερίεργων πραγμάτων, αλλά ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα για την επανάσταση. Οφείλουμε το βέλος του μαρξισμού – λενινισμού να το κατευθύνουμε στο στόχο της κινέζικης επανάστασης. Αν δεν μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα αυτό, το θεωρητικό επίπεδο του κόμματός μας δεν θα ανέβει ποτέ και η κινέζικη επανάσταση δεν θα μπορέσει ποτέ να θριαμβεύσει.
Οι σύντροφοί μας πρέπει να καταλάβουν ότι ο μαρξισμός – λενινισμός τον οποίο μελετάμε, δεν είναι ούτε κόσμημα, ούτε μαγικό μυστικό, αλλά είναι η επιστήμη που θα οδηγήσει την επαναστατική υπόθεση του προλεταριάτου στη νίκη. Και τώρα ακόμα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θεωρούν ορισμένες παραγράφους των μαρξιστικών – λενινιστικών έργων σαν ένα είδος πανάκειας, την οποία όποιος την αποκτήσει μπορεί χρησιμοποιώντας την να θεραπεύσει όλες τις αρρώστιες με τη μεγαλύτερη ευκολία. Όλα αυτά αφορούν ανθρώπους που κατέχονται από καθαρή παιδαριώδη άγνοια, και οφείλουμε να τους διαφωτίσουμε. Αυτοί που κατέχονται από μια τέτοια άγνοια θεωρούν ακόμα το μαρξισμό – λενινισμό σαν θρησκευτικό δόγμα. Οφείλουμε να τους πούμε καθαρά: Το δόγμα σας δεν χρησιμεύει σε τίποτα. Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν το έχουν επαναλάβει πολλές φορές πως η θεωρία τους δεν είναι δόγμα αλλά καθοδήγηση για δράση. Αλλά παρ’ όλα αυτά, σαν να το κάνουν σκόπιμα ξεχνάνε αυτή τη θέση που έχει τεράστια σημασία. Οι Κινέζοι κομμουνιστές θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι ενώνουν τη θεωρία με την πράξη μόνο όταν θα αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο των Λένιν και Στάλιν σχετικά με την κινέζικη επανάσταση, και όταν μπορέσουν να προωθήσουν ακόμα περισσότερο τη μελέτη της κινέζικης ιστορίας και της επαναστατικής πρακτικής, να διατυπώσουν θεωρίες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της Κίνας. Το να μιλάμε μόνο για την ανάγκη της ένωσης της θεωρίας και της πράξης χωρίς να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός, σημαίνει πως δεν προωθούμε την υπόθεσή μας, πράγμα που συνέβηκε παρ’ όλα τα συνεχή λόγια στα εκατό τελευταία χρόνια. Παλεύοντας εναντίον της υποκειμενικής μονόπλευρης θεώρησης της πραγματικότητας, οφείλουμε να συντρίψουμε τον υποκειμενισμό και το δογματισμό με τη μονόπλευρη άποψή του.
Αυτά για σήμερα σχετικά με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού και για τη διόρθωση των λαθών που διαπράχθηκαν σε ότι αφορά τον τρόπο μελέτης στο κόμμα μας. Θα περάσω τώρα στο πρόβλημα του σεκταρισμού.
Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι στα είκοσι χρόνια που υπάρχει το κόμμα μας, ο σεκταρισμός δεν κυριάρχησε για μεγάλο χρονικό διάστημα σ΄ αυτό. Υπάρχουν, ωστόσο, υπολείμματα σεκταρισμού, που εκδηλώνονται στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και στις εξωτερικές σχέσεις του. Οι σεκταριστικές τάσεις στις εσωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση μερικών ομάδων μελών απέναντι σε άλλες, υπονομεύοντας έτσι την εσωκομματική ενότητα και αλληλεγγύη, όπως οι σεχταριστικές τάσεις στις εξωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση των μελών του κόμματος απέναντι στους μη κομμουνιστές, υπονομεύοντας έτσι το καθήκον του Κόμματος για την ένωση ολόκληρου του λαού μας. Μόνο με το ξερίζωμα αυτών των δύο κακών θα μπορέσει το κόμμα να προχωρήσει ανεμπόδιστα στην πραγματοποίηση των μεγάλων καθηκόντων του της ενότητας όλων των μελών του κόμματός μας και όλου του λαού της χώρας μας.
Ποια είναι τα υπολείμματα του σεκταρισμού μέσα στο κόμμα μας; Κυρίως τα ακόλουθα:
Πρώτο ο ινσουμπορτιναιτισμός. Μερικοί σύντροφοι βλέπουν μόνο τα μερικά συμφέροντα και όχι τα γενικά συμφέροντα, και πάντοτε επιθυμούν να υποτάσσουν το σύνολο στο μέρος με την υπερεκτίμηση της σημασίας της δουλειάς που έχουν αναλάβει την ευθύνη της. Δεν κατανοούν το σύστημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στο κόμμα και ξεχνούν ότι για το κομμουνιστικό κόμμα δεν είναι αναγκαία μόνο η δημοκρατία, αλλά επίσης και πολύ περισσότερο και ο συγκεντρωτισμός. Ξεχνούν πως ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός απαιτεί να υποτάσσεται η μειοψηφία στην πλειοψηφία, οι κατώτερες οργανώσεις στις ανώτερες, το μέρος στο σύνολο και ολόκληρο το Κόμμα στην κεντρική Επιτροπή. Ο Τσανγκ Κούο – Τάο (5), για παράδειγμα, αρνήθηκε να υποταχθεί στην Κεντρική Επιτροπή και κατέληξε να προδώσει το Κόμμα και να γίνει πράκτορας του Κουόμιτανγκ. Παρ’ όλο που σήμερα ο σεχταρισμός δεν αποτελεί τόσο σοβαρό πρόβλημα όσο άλλοτε, οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό το μέτωπο εναντίον του και να ξεριζώσουμε κάθε τι που παραβλάφτει την ενότητα του κόμματος.
Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τη συνήθεια να κυριαρχεί σε όλες μας τις ενέργειες το συμφέρον του συνόλου. Η δραστηριότητα κάθε οργάνου ή τμήματος και οι ενέργειες κάθε μέλους οφείλουν να υποτάσσονται στα συμφέροντα ολόκληρου του κόμματος. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ανεχόμαστε την παραβίαση αυτής της αρχής.
Εκείνοι που κατέχονται από το ινσουμπορντιναιτιστικό πνεύμα, συνήθως βλέπουν τα πράγματα από την άποψη του ατόμου που το θέτουν πάνω απ’ όλα και συχνά αντιμετωπίζουν εσφαλμένα τις σχέσεις ανάμεσα στο άτομο – μέλος του κόμματος και στο μέλος. Στα λόγια επιδείχνουν μεγάλο σεβασμό για το κόμμα, αλλά στην πραγματικότητα βάζουν τον εαυτό τους στην πρώτη γραμμή και το κόμμα στη δεύτερη. Ο σύντροφος Λιού Σάο – Σι υπογράμμισε κάποτε ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν πολύ μακριά και επιδέξια χέρια για να ενεργούν πάντοτε προς όφελός τους, χωρίς να λογαριάζουν καθόλου τα συμφέροντα των άλλων και ολόκληρου του κόμματος. «Αυτό το δικό μου είναι δικό μου και το δικό σου είναι δικό μου» (γέλια). Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Επιζητούν τη φήμη, τη θέση και θέλουν να τους δοξάζουν. Όταν τους ανατεθεί μια οποιαδήποτε δουλειά, εκδηλώνουν αμέσως το ινσουμπορντιναιτιστικό τους πνεύμα. Φέρονται με ευγένεια σ’ αυτούς, κακομεταχειρίζονται τους άλλους, καταφεύγουν στις καυχησιολογίες, στις κολακείες, στον προσεταιρισμό ανθρώπων, μπάζοντας έτσι στο κομμουνιστικό κόμμα τα χαμερπή χαρακτηριστικά των αστικών πολιτικών κομμάτων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι θύματα της ανεντιμότητάς τους. Πιστεύω πως οφείλουμε να είμαστε τίμιοι και ευθείς στη στάση μας απέναντι στους άλλους στη δουλειά μας, γιατί χωρίς την τιμιότητα και την ευθύτητα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στον κόσμο. Ποιοι είναι τίμιοι άνθρωποι; Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν. Να, αυτοί είναι τίμιοι άνθρωποι και σοφοί. Ποιοι είναι οι ανέντιμοι; Ο Τρότσκυ, ο Μπουχάριν, ο Τσε Του – Σιεού και ο Τσανγκ Κούο - Τάο˙ οι άνθρωποι χωρίς την παραμικρή εντιμότητα. Και επίσης όλοι αυτοί που έγιναν ινσουμπορντιναιτιστές και υποτάσσουν τα πάντα στα προσωπικά, εγωιστικά τους συμφέροντα. Αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους, ότι κατέχει το δώρο της ατσιδωσύνης, που αρνούνται να υιοθετήσουν μια επιστημονική στάση στη δουλειά τους, είναι πραγματικά ανόητοι και θα ‘χουν κακό τέλος˙ εντούτοις ευχαριστιούνται να θεωρούν τους εαυτούς τους πανούργους και πάντοτε φροντίζουν για να ικανοποιούν τις δικές τους ιδιοτροπίες. Οι σπουδαστές της Σχολής μας οφείλουν να προσέξουν αυτό το πρόβλημα. Οφείλουμε να χτίσουμε ένα συγκεντρωτικό και ενιαίο κόμμα και να ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά τη διαλυτική φραξιονιστική πάλη. Για να προχωρήσουμε μπροστά στον αγώνα για τον κοινό μας σκοπό, οφείλουμε να αντιταχθούμε στον ατομικισμό και στο σεκταρισμό.
Τα τοπικά στελέχη και τα στελέχη που έρχονται από άλλες περιοχές οφείλουν να ενωθούν και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Επειδή πολλές αντιγιαπωνέζικες βάσεις εγκαθιδρύθηκαν μόνο μετά την άφιξη των μονάδων της 8ης Εκστρατευτικής Στρατιάς και της 4ης Νέας Στρατιάς, και η δουλειά φούντωσε μόνο μετά την άφιξη στελεχών από άλλες περιοχές, οφείλουμε να δώσουμε μεγάλη προσοχή στις σχέσεις ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές. Κάτω από τις συνθήκες αυτές οι σύντροφοί μας οφείλουν να καταλάβουν πως οι βάσεις μας δεν είναι δυνατόν να σταθεροποιηθούν παρά μόνο αν μπορέσει το κόμμα μας να ριζώσει εκεί, αν επιτευχθεί η πιο στενή ενότητα ανάμεσα σε όλα τα στελέχη και αν προωθηθούν και αναδειχθούν σε υπεύθυνες θέσεις τοπικά στελέχη˙ στην αντίθετη περίπτωση θα είναι απολύτως αδύνατο. Το καθένα από όλα τα στελέχη έχει και τις δυνατές του πλευρές και τις αδύνατες και το καθένα μπορεί να αναπτυχθεί παραπέρα μόνο με την υπερνίκηση των αδύνατων πλευρών του παίρνοντας σαν παράδειγμα τις καλές πλευρές των άλλων και αξιοποιώντας τη βοήθειά τους. Σε σύγκριση με τα τοπικά στελέχη, τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές γνωρίζουν λιγότερο καλά τις τοπικές συνθήκες και έχουν λιγότερη σύνδεση με το λαό της περιοχής. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη δική μου περίπτωση. Βρίσκομαι στο βόρειο Σενσί πέντε ή έξι χρόνια, αλλά σε σχέση με τα τοπικά στελέχη γνωρίζω πολύ λιγότερο τις τοπικές συνθήκες και έχω πολύ λιγότερη επαφή με το λαό της περιοχής. Οι σύντροφοί μας που πηγαίνουν στο Σανσί, στο Χοπέι, στο Σαντούνγκ και σε άλλες αντιγιαπωνέζικες βάσεις, οφείλουν να τα έχουν υπόψη τους όλα αυτά.
Επιπλέον, σε μια και την αυτή βάση η ανάπτυξη των διαφόρων τμημάτων δεν γίνεται ταυτόχρονα, εμφανίζονται νέα στελέχη δίπλα στα παλιότερα στελέχη. Στα τμήματα που αναπτύσσονται υπάρχουν στελέχη που έχουν σταλεί για βοήθεια από άλλα προτωπόρα τμήματα, και που θεωρούνται κι αυτά σαν στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές˙τα στελέχη αυτά οφείλουν να δώσουν μεγάλη προσοχή στη βοήθεια προς τα τοπικά στελέχη.
Για να μιλήσουμε γενικά, εκεί που υπάρχουν στελέχη από άλλες περιοχές και βρίσκονται στην καθοδήγηση και τα τοπικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, τα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές πρέπει να θεωρηθούν ότι ευθύνονται. Η ευθύνη γίνεται μεγαλύτερη για τους συντρόφους που είναι επικεφαλείς. Η προσοχή που δίνεται μέχρι τώρα σ’ αυτό το πρόβλημα σε πολλές περιοχές είναι ανεπαρκής˙ορισμένα στελέχη που προέρχονται από άλλα μέρη χλευάζουν τα τοπικά στελέχη˙ λένε περιφρονητικά:
«Τι ξέρουν τα τοπικά στελέχη; Να στριφογυρίζουν δεξιά και αριστερά».
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πλήρη άγνοια για τη σημασία των τοπικών στελεχών, δεν βλέπουν τις θετικές τους πλευρές και καταλήγουν στο λάθος του σεκταρισμού. Όλα τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές οφείλουν να ενδιαφέρονται για τα τοπικά στελέχη και να τα βοηθάνε συνεχώς και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να τα χλευάζουν και να τα περιφρονούν˙ να τους συμπεριφέρονται με ύφος ανώτερου προς τον κατώτερο. Βέβαια, τα τοπικά στελέχη οφείλουν από την πλευρά τους να διδάσκονται επίσης από τις καλές πλευρές των στελεχών που προέρχονται από άλλες περιοχές και να ξεριζώσουν από μέσα τους κάθε στενή άποψη και να ενωθούν στενά με τα στελέχη από τις άλλες περιοχές και να γίνουν σαν ένα αδιαίρετο σύνολο μ’ αυτά, και γι’ αυτό να αποφύγουν να πέσουν στο σεκταρισμό.
Τα ίδια ισχύουν για τις σχέσεις ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη. Οφείλουν να ενωθούν στενά και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Τα στρατιωτικά στελέχη οφείλουν να βοηθούν τα πολιτικά στελέχη, όπως και να βοηθούνται από αυτά. Όταν προκύπτουν διαφορές μεταξύ τους, οφείλουν να τις συζητούν με ευθύτητα και να προχωρούν στην αναγκαία αυτοκριτική.
Για να μιλήσουμε γενικά, στις περιοχές όπου τα στρατιωτικά στελέχη αποτελούν ουσιαστικά την καθοδήγηση και τα πολιτικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, την ευθύνη την έχουν τα στρατιωτικά στελέχη. Μόνο όταν τα στρατιωτικά στελέχη συναισθανθούν την ευθύνη τους και πάψουν να φέρονται με απαράδεκτο τρόπο απέναντι στα πολιτικά στελέχη, θα γίνει δυνατό να δημιουργηθούν οι καλύτερες συνθήκες για την εκπλήρωση των πολεμικών καθηκόντων μας και την πραγματοποίηση ενός δημιουργικού προγράμματος στις βάσεις αντίστασης.
Το ίδιο ισχύει επίσης για τις σχέσεις ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις, διαφόρων περιοχών και διαφόρων τμημάτων. Οφείλουμε να αντιταχθούμε στις τάσεις «ανεξαρτησίας» και τις άλλες σεκταριστικές τάσεις που παίρνουν υπόψη τους μόνο το συμφέρον του τμήματος ή της μονάδας εις βάρος των συμφερόντων των άλλων. Η υιοθέτηση τέτοιων τάσεων σημαίνει το χάσιμο της κομμουνιστικής φυσιογνωμίας˙ οι τάσεις αυτές εκδηλώνονται με την άρνηση για βοήθεια σε στελέχη και σε μαχητές, με την αποστολή των χειρότερων μαχητών όταν στέλνεται «βοήθεια», ο τρόπος ενέργειας που ζημιώνει τα συμφέροντα των γειτονικών μονάδων ή τμημάτων κλπ. οι άνθρωποι που κυριαρχούνται από το πνεύμα αυτό αδιαφορούν για τα συμφέροντα του συνόλου, αρνούνται να επιδείξουν ενδιαφέρον για τις άλλες περιοχές έξω από τη δική τους, για τις άλλες μονάδες έξω από τη δική τους μονάδα, και τέλος απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Οφείλουμε να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας για να διαπαιδαγωγήσουμε τους ανθρώπους αυτούς για να καταλάβουν πως οι πράξεις τους αποτελούν καθαρά σεκταριστικές τάσεις που αν αναπτυχθούν μπορούν να γίνουν ένας μεγάλος κίνδυνος.
Υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα: το πρόβλημα των σχέσεων ανάμεσα στα παλιά και τα νέα στελέχη. Με τη σημαντική αύξηση που πήρε το Κόμμα μας στην Αντίσταση, δημιουργήθηκαν πολλά νέα στελέχη˙ αυτό είναι ένα πολύ καλό πράγμα. Στην Έκθεση στο 18ο συνέδριο του κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ο σύντροφος Στάλιν λέει: «Υπάρχουν αρκετά παλιά στελέχη αλλά όχι τόσα όσα έχουμε ανάγκη και απ’ αυτά ένα μέρος τους εγκαταλείπει τις γραμμές του Κόμματος κάτω από την επενέργεια των νόμων της φύσης» (6). Εδώ ο Στάλιν μιλάει για μια κατάσταση σχετική με τα παλιά στελέχη όπως και για τους νόμους της φύσης. Αν δεν υπάρξει ένας ευρύτερος αριθμός από νέα μέλη και στελέχη που να βρίσκονται σε τέλεια συνεργασία με τα παλιά στελέχη, η δουλειά μας θα σταματήσει στα μισά του δρόμου. Γι’ αυτό, τα παλιά στελέχη μας, οφείλουν να χαιρετίζουν τον ερχομό των νέων στελεχών και να επιδείχνουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτά. Είναι αλήθεια, πως τα νέα στελέχη με τη μικρή τους ιστορία στην επανάσταση και την απειρία τους, έχουν ορισμένα ελαττώματα και σε μερικά και σε μερικά απ’ αυτά υπάρχουν επιβιώσεις της ιδεολογίας της παλιάς κοινωνίας και εκδηλώσεις μικροαστικού ατομικισμού. Αλλά τα ελαττώματα αυτά μπορούν να εξαλειφθούν βαθμιαία με την συνεχή διαπαιδαγωγική δουλειά και το επαναστατικό ατσάλωμα. Η αξία των νέων στελεχών, όπως υπογραμμίζει ο Στάλιν, είναι πως έχουν την αίσθηση του καινούργιου και ξεχειλίζουν από ενθουσιασμό και δραστηριότητα – ιδιότητες ακριβώς που λείπουν από τα παλιά στελέχη (7). Τα στελέχη παλιά και νέα, οφείλουν να αναπτύσσουν τον αμοιβαίο σεβασμό, να διδάσκονται αμοιβαία, να μεταβιβάζουν αμοιβαία τις αρετές τους, να παίρνουν τα θετικά και να απορρίπτουν τα αρνητικά, να αποτελούν ένα σφιχτά ενωμένο σύνολο στη δουλειά για την κοινή υπόθεση και να αντιτάσσονται σε κάθε εκδήλωση σεκταρισμού. Για να μιλήσουμε γενικά, όπου υπάρχουν παλιά στελέχη στην καθοδήγηση και τα νέα στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους την ευθύνη την έχουν τα παλιά στελέχη.
Οι σχέσεις που αναφέραμε – ανάμεσα στο μέρος και στο σύνολο, ανάμεσα στο άτομο και στο Κόμμα, ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές, ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη, ανάμεσα στις διάφορες στρατιωτικές μονάδες, τμήματα και περιοχές και ανάμεσα στα παλιά και στα νέα στελέχη – αποτελούν τις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος. Όλοι τις σχέσεις αυτές οφείλουμε να τις διευθετούμε στη βάση του πνεύματος των αρχών του κομμουνισμού, με ανοιχτό το μέτωπο στο σεχταρισμό έτσι ώστε να έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας και να δυναμώνει η μαχητική μας ικανότητα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα πολύ μεγάλης σημασίας, ένα πρόβλημα που αφορά την ανάγκη να βελτιώσουμε στο στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας, πράγμα που πρέπει να το κάνουμε οπωσδήποτε. Ο σεχταρισμός είναι μια εκδήλωση υποκειμενισμού στον οργανωτικό τομέα, και εάν θέλουμε να ξεριζώσουμε τον υποκειμενισμό και να ανεβάσουμε το πνεύμα του μαρξισμού – λενινισμού, το πνεύμα της αναζήτησης της αλήθειας μέσα από τα γεγονότα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε όλες τις επιβιώσεις του σεχταρισμού στις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος και να στεκόμαστε πάντα στην αρχή πως τα προσωπικά και τα μερικά συμφέροντα υποτάσσονται στα συμφέροντα του Κόμματος˙ τότε θα μπορέσουμε να διασφαλίσουμε την ενότητα και τη συνοχή των γραμμών του.
Οι επιβιώσεις του σεχταρισμού στις εξωτερικές σχέσεις του Κόμματος πρέπει να εξαλειφθούν, όπως και εκείνες στο εσωτερικό του Κόμματος. Όπως είναι αναγκαίο, για να επιτύχουμε τη νίκη εναντίον του εχθρού, να ενωθούν όλα τα μέλη του Κόμματος και το Κόμμα μας να γίνει σαν ένας άνθρωπος, έτσι είναι αναγκαίο να ενωθεί ολόκληρος ο λαός μας. Είκοσι χρόνια το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, δουλεύει για να επιτύχει την ένωση όλου του λαού μας και παρά τις τεράστιες δυσκολίες, έκανε μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, ειδικά από τότε που άρχισε ο Πόλεμος Αντίστασης. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει, πως όλοι οι σύντροφοι δουλεύουν σωστά μέσα στις μάζες και πως έχουν απαλλαγεί από το σεχταρισμό. Όχι. Υπάρχουν τέτοιες εκδηλώσεις ακόμα σε πολλούς συντρόφους μας και σε ορισμένες περιπτώσεις σε σοβαρότατη μορφή. Πολλοί σύντροφοί μας αρέσκονται να φέρονται στους ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα με περιφρόνηση˙ δεν τους συμπεριφέρονται με σεβασμό και δεν εκτιμούν τις αρετές τους. Αυτή η στάση είναι ακριβώς μια χαρακτηριστική σεχταριστική στάση. Έχοντας διαβάσει οι σύντροφοι αυτοί μερικά μαρξιστικά βιβλία, δεν έγιναν περισσότερο μετριόφρονες, αλλά αντίθετα έγιναν πιο απαζονικοί˙ ισχυρίζονται ότι οι άλλοι δεν έχουν μάθει τίποτε, κι ούτε μπορούν να καταλάβουν τίποτε, αλλά οι ίδιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι έγιναν ημιμαθείς.
Οι σύντροφοί μας οφείλουν να βάλουν βαθιά στο μυαλό τους αυτή την αλήθεια: Το Κόμμα μας πάντοτε θα είναι μια μειοψηφία σε σχέση με τον υπόλοιπο λαό. Ας υποθέσουμε πως αναλογεί στην Κίνα ένας Κομμουνιστής στα εκατό άτομα˙ τότε στα 450.000.000 κινέζους πρέπει να αντιστοιχούν 4.500.000 κομμουνιστές. Κι αν ακόμα φθάσει η αριθμητική δύναμη του Κόμματός μας σ’ αυτό τον αριθμό, και τότε το ποσοστό των κομμουνιστών δεν θα ξεπερνάει το 1% ενώ το υπόλοιπο 99% του πληθυσμού δεν θα είναι κομμουνιστές. Όταν έχουν έτσι τα πράγματα, μπορούμε να αρνηθούμε τη συνεργασία με ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα μας;
Έχουμε καθήκον να συνεργασθούμε με όλους εκείνους που θέλουν να συνεργασθούν μαζί μας και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους αποκλείουμε. Αλλά υπάρχουν μέλη μας που δεν το κατανοούν αυτό και περιφρονούν ή απορρίπτουν τον καθένα που θέλει να συνεργασθεί μαζί μας. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που έφθασαν μέχρι το σημείο να διώξουν τέτοιους ανθρώπους. Μας έχουν διδάξει έτσι ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν; Όχι. Το αντίθετο, πάντοτε μας υποδείχνουν την ανάγκη να συνδεόμαστε στενά με το λαό και να μην απομονωνόμαστε ποτέ απ’ αυτόν. Μας υποδείχνει παρόμοιο τρόπο ενέργειας η Κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας; Όχι. Δεν υπάρχει κανένα σημείο, στις αποφάσεις της που να λέει ότι μπορούμε να ξεκόβουμε από το λαό και να πέφτουμε στην απομόνωση. Αντίθετα, το Κομματικό κέντρο μας καλεί πάντοτε να αναπτύσσουμε τους δεσμούς μας με το λαό και να μην ξεκόβουμε ποτέ απ’ αυτόν. Οποιαδήποτε ενέργεια που μας απομονώνει από το λαό είναι πάντοτε αδικαιολόγητη και είναι απλούστατα αποτέλεσμα των σεχταριστικών αντιλήψεων που υπάρχουν σε ορισμένους συντρόφους μας. Αφού ο σεχταρισμός εξακολουθεί να εκδηλώνεται σε σοβαρή μορφή σε ορισμένους συντρόφους μας και να υπονομεύει την εφαρμογή της γραμμής του Κόμματος, οφείλουμε να ανοίξουμε μια μεγάλη εκστρατεία διαπαιδαγώγησης μέσα στο Κόμμα που να κατευθύνεται εναντίον του. Πρώτα απ’ όλα, οφείλουμε να δώσουμε να καταλάβουν τα στελέχη μας πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα, και πως θα είναι εντελώς αδύνατο να νικήσουμε τους εχθρούς μας και να φθάσουμε στον επαναστατικό μας σκοπό αν οι κομμουνιστές δεν ενωθούν με τα εξωκομματικά στελέχη και το λαό.
Κάθε σεχταριστική αντίληψη είναι διαποτισμένη από τον υποκειμενισμό και είναι ασυμβίβαστη με τις πραγματικές ανάγκες της επανάστασης, και γι’ αυτό ο αγώνας εναντίον του υποκειμενισμού και ο αγώνας εναντίον του σεχταρισμού πρέπει να διεξάγεται ταυτόχρονα.
Για ότι αφορά το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο», δεν υπάρχει ο χρόνος για να ασχοληθούμε μ’ αυτό σήμερα και θα συζητήσουμε γι’ αυτό σε άλλη ευκαιρία. Το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» που είναι ένα δοχείο γεμάτο από κάθε είδους ακαθαρσίες και φαυλότητες, και αποτελεί την «εκλεκτή» μορφή έκφρασης του υποκειμενισμού και του σεχταρισμού, βλάφτει το λαό και ζημιώνει την επανάσταση και γι’ αυτό οφείλουμε να το ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά.
Μαζί με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού οφείλουμε να προπαγανδίζουμε τον υλισμό και τη διαλεκτική. Ωστόσο, υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που δεν δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στο καθήκον αυτό. Υπάρχουν επίσης άλλοι που παρακολουθούν ατάραχοι την διάδοση του υποκειμενισμού. Οι σύντροφοι αυτοί θεωρούνται πως κατέχουν το μαρξισμό, αλλά δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να προπαγανδίσουν το ματεριαλισμό και δεν εκφράζουν ποτέ καμιά άποψη όταν μπροστά στα μάτια τους γίνεται προφορική ή γραφτή προπαγάνδιση του υποκειμενισμού. Η στάση αυτή δεν είναι στάση ενός κομμουνιστή. Κατά συνέπεια, απ’ αυτό αποδείχνεται πως πολλοί από τους συντρόφους μας, έχουν ποτιστεί από το δηλητήριο του υποκειμενισμού, που τους ρίχνει στην αδράνεια και στην απάθεια. Γι’ αυτό οφείλουμε να ανοίξουμε μια εκστρατεία μεγάλης έκτασης στο Κόμμα για να απελευθερώσουμε το μυαλό πολλών συντρόφων μας, από την υποδούλωση του υποκειμενισμού και του δογματισμού και να καλέσουμε όλα τα μέλη του Κόμματος σε εξόρμηση για να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεχταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο». Τα πράγματα αυτά μοιάζουν πολύ με τα γιαπωνέζικα προϊόντα˙ μόνο ο εχθρός μας μπορεί να ενδιαφέρεται για τη διατήρησή τους, για να μας αποναρκώνει μ’ αυτά˙ αλλά γι’ αυτό πρέπει να υποστηρίζουμε το μποϊκοτάρισμα τους όπως το κάνουμε για τα γιαπωνέζικα προϊόντα. Οφείλουμε να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεκταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» για να εμποδίσουμε τη διάθεση των προϊόντων αυτών στην αγορά μας, για να τα εμποδίσουμε να βρουν αγοραστές ποντάροντας στο χαμηλό θεωρητικό επίπεδο του Κόμματός μας. Προς το σκοπό αυτό, οι σύντροφοι μας οφείλουν να αναπτύξουν την οξυδέρκεια τους˙ να οξύνουν την όσφρησή τους για να καθορίζουν αν ένα προϊόν είναι καλό ή κακό και να αποφασίζουν ανάλογα με την περίπτωση αν πρέπει να το δεχθούν ή να το μποϋκοτάρουν. Οι κομμουνιστές οφείλουν πάντοτε να εξετάζουν την προέλευση και το σκοπό και τη χρησιμότητα οποιουδήποτε πράγματος και να κρίνουν παίρνοντας υπόψη όλες του τις πλευρές, για το αν το πράγμα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και στην αλήθεια˙ σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ακολουθούνε τυφλά τους άλλους και να συμφωνούν κατά τον ίδιο τρόπο με τη γνώμη οποιουδήποτε.
Για να τελειώνουμε˙ στην πάλη μας εναντίον του υποκειμενισμού, του σεκταρισμού και του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου», οφείλουμε και πρέπει να τηρούμε απαρέγκλιτα δυό αρχές: Πρώτο: «να επιπλήττουμε για τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον» και δεύτερο: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο». Οφείλουμε να φέρνουμε στο φως όλα τα λάθη του παρελθόντος, να τα αναλύουμε και να τα κριτικάρουμε με επιστημονικό τρόπο με σκοπό να αποτρέψουμε την επανάληψή τους στο μέλλον, να βελτιώσουμε τη δουλειά μας, να γίνουμε καλλίτεροι στο μέλλον. Αυτό είναι το νόημα της πρώτης αρχής «να επιπλήττουμε για τα λάθη του παρελθόντος για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον». Αλλά αποκαλύπτοντας τα λάθη και κριτικάροντας τις αδυναμίες, οφείλουμε να ενεργούμε για να επιτύχουμε το σκοπό που επιδιώκει ο γιατρός, δηλαδή που προσπαθεί να θεραπεύσει τον άρρωστο από την αρρώστια του όχι για να τον πεθάνει αλλά για να τον σώσει. Όταν ένας άνθρωπος υποφέρει από σκωληκοειδίτη, ο γιατρός αφαιρεί τη σκωληκοειδή απόφυση και σώζει τον άρρωστο. Όλοι όσοι έχουν διαπράξει λάθη και δεν αρνούνται να θεραπευθούν και δεν επιμένουν στα λάθη τους σε σημείο που να εμποδίζουν τη θεραπεία είναι για μας καλοδεχούμενοι. Θα χαρούμε, αν εκδηλώσουν την επιθυμία, τίμια και ειλικρινά, να γιατρευτούν και να γίνουν καλοί σύντροφοι. Η βοήθειά μας θα τους δοθεί. Για να εκπληρώσουμε το καθήκον αυτό με επιτυχία, οφείλουμε να μην υποχωρούμε σε στιγμιαίες παρορμήσεις και να χτυπούμε ανελέητα. Η θεραπεία στις ιδεολογικές και πολιτικές ασθένειες δεν συνίσταται στο να κόβουμε μαζί με το σάπιο κομμάτι και το υγιές μέρος, αλλά στην εφαρμογή της αρχής: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο»˙ αυτή είναι η μόνη κατάλληλη και αποτελεσματική μέθοδος.
Επωφελήθηκα από την ευκαιρία αυτή, της έναρξης των εργασιών της Κομματικής Σχολής και σας απασχόλησα αρκετά με την ομιλία μου˙ ελπίζω, σύντροφοι πως θα σκεφθείτε όλα όσα σας είπα. (Θερμά χειροκροτήματα).
(2) Αναφέρεται στη μορφή της δοκιμασίας στις εξετάσεις της φεουδαρχικής Κίνας από το 15ο μέχρι το 19ο αιώνα. Οι εκθέσεις αυτές γράφονταν με βάση ένα άκαμπτο πρότυπο και σε καθορισμένη έκταση. Κάθε μέρος του δοκιμίου έπρεπε να ανταποκρίνεται σ’ ένα αυστηρά καθορισμένο σχήμα και να αποτελείται από ένα ορισμένο αριθμό χαρακτήρων. Με βάση την έννοια των χαρακτήρων που αποτελούσαν τον τίτλο του θέματος έπρεπε να γράφουν ένα έργο που το περιεχόμενό του δεν είχε καμιά σημασία αλλά υπηρετούσε το από τα πριν καθορισμένο σχήμα. Εδώ, ο συγγραφέας, παρομοιάζει με το «οκταμερές δοκίμιο» τα κείμενα ορισμένων ανθρώπων του κόμματος που δεν επέβλεπαν μ’ αυτά να εκθέτουν γεγονότα και αντιλήψεις αλλά ήθελαν να κάνουν εντύπωση με τη βαριά και άσκοπη επαναστατική φρασεολογία και με βερμπαλιστικές ακροβασίες.
(3) ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού.
(4) Η πρόταση αυτή είναι από τα «Κομφουκιανά Ανάλεκτα»
(5) Ο Τσανγκ Κούο – Τάο που πρόδωσε την κινέζικη επανάσταση, για μια ορισμένη περίοδο ανήκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Διέπραξε πολλά λάθη που τον οδήγησαν σε τερατώδη εγκλήματα. Το 1935 αντιτάχθηκε στην πορεία του Κόκκινου Στρατού προς το βορρά και εφάρμοσε το ηττοπαθές και λικβινταριστικό του σχέδιο παρασέρνοντας τις δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου του Κόκκινου Στρατού στις περιοχές των εθνικών μειονοτήτων στη μεθόριο του Σετσουάν και Σικάνγκ, πράγμα που επέφερε βαρύτατες απώλειες στις δυνάμεις αυτές. Ταυτόχρονα άνοιξε μέτωπο εναντίον του Κόμματος και του κομματικού κέντρου, δημιουργώντας μια ψευτο – κεντρική επιτροπή που την έθεσε κάτω από τον έλεγχό του˙ έτσι διέσπασε την ενότητα του κόμματος και του Κόκκινου Στρατού: Χάρη στην επίμονη διαπαιδαγωγική δουλειά του συντρόφου Μάο Τσε – Τουνγκ και του Κομματικού Κέντρου, οι δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου και τα στελέχη επανήλθαν κάτω από την ορθή καθοδήγηση του Κομματικού Κέντρου και επέδειξαν ανδρεία και ηρωισμό στους αγώνες που ακολούθησαν. Ο Τσανγκ παρέμεινε αδιόρθωτος και την άνοιξη του 1938 εγκατέλειψε τη μεθοριακή περιοχή Σενσί – Κανσού – Νιγκσία και πέρασε στη μυστική υπηρεσία του Κουόμιτανγκ.
(6)Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785.
(7) Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785
Η Κομματική Σχολή αρχίζει το έργο της. Θα μου επιτρέψετε να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία.
Θα ήθελα να συζητούσαμε μαζί σχετικά με το στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας.
Γιατί πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα; Πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα γιατί υπάρχουν στον κόσμο εχθροί του λαού και ο λαός θέλει να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσής τους. Στην εποχή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού χρειαζόμαστε ένα επαναστατικό κόμμα σαν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα θα ήταν εντελώς αδύνατο για το λαό να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσης των εχθρών του. Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε σαν καθήκον να καθοδηγήσουμε το λαό για να ανατρέψει τους εχθρούς του και γι’ αυτό πρέπει να έχουμε σταθερές τις γραμμές μας, να είναι σταθερό το βήμα μας, οι δυνάμεις μας αξιόμαχες και τα όπλα μας ακονισμένα. Αν δεν τα εξασφαλίσουμε όλα αυτά δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε τους εχθρούς μας.
Υπάρχουν τώρα προβλήματα μπροστά στο κόμμα μας; Η γενική γραμμή του κόμματός μας είναι ορθή και από την έποψη αυτή δεν υπάρχει πρόβλημα, και το κόμμα ακόμα έχει να παρουσιάσει επιτυχίες. Οι γραμμές του αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη που καθοδηγούν θαρραλέα το λαό στον αγώνα εναντίον του εχθρού, μέσα από πρωτάκουστες δυσκολίες. Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός.
Υπάρχουν δυσκολίες μπροστά στο κόμμα μας; Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν, αν και από μια γενική άποψη τα πράγματα βρίσκονται σε καλό σημείο. Υπάρχει μια σοβαρή αδυναμία.
Ποια είναι αυτή; Η αδυναμία αυτή βρίσκεται στο γεγονός πως πολλοί σύντροφοί μας έχουν ορισμένες ιδέες που δεν είναι ορθές, είναι εντελώς εσφαλμένες.
Αυτές εκδηλώνονται στον τρόπο που καταπιάνονται με τη μελέτη, στις σχέσεις μέσα στο κόμμα και έξω από το κόμμα και στον τρόπο χρησιμοποίησης της γλώσσας. Το πρώτο αναφέρεται στο λάθος του υποκειμενισμού, το δεύτερο στο λάθος του σεκταρισμού και το τρίτο στο λάθος του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου»(2).
Όλα τα λάθη αυτά, δεν διαπερνούν τώρα ολόκληρο το κόμμα μας, όπως ο βοριάς το χειμώνα που περνάει από όλες τις χαραμάδες. Από πολύ καιρό έπαψαν τα λάθη αυτά να κυριαρχούν σε μας, έπαψαν να αποτελούν τον ισχυρότερο άνεμο, αλλά έχουμε τώρα μερικά ρεύματα αυτού του μολυσμένου αέρα που διεισδύουν μέσα από τις χαραμάδες των αντιαεροπορικών καταφυγίων (γέλια). Εντούτοις, αυτά τα ρεύματα υπάρχουν ακόμα μέσα στο κόμμα μας. Οφείλουμε να κλείσουμε τις χαραμάδες αυτές και να διώξουμε τα ρεύματα αυτά. Ολόκληρο το κόμμα μας πρέπει αν αφοσιωθεί στην πραγματοποίηση αυτού του καθήκοντος και ιδιαίτερα η κομματική σχολή. Τα τρία αυτά λάθη, τα τρία αυτά κακά, ο υποκειμενισμός, ο σεκταρισμός, το οκταμερές κομματικό δοκίμιο έχουν τις ιστορικές τους ρίζες και παρά το γεγονός ότι δεν κυριαρχούν σήμερα στο κόμμα, εξακολουθούν να υπάρχουν, να εκδηλώνονται και γι’ αυτό οφείλουμε να τους κηρύξουμε τον πόλεμο, να τα αναλύσουμε και να δείξουμε το περιεχόμενό τους.
Αυτό είναι το καθήκον μας: Να βελτιώσουμε τον τρόπο της μελέτης μας και ν’ αντιταχθούμε στον υποκειμενισμό, να βελτιώσουμε το στυλ δουλειάς στο κόμμα μας, να αντιταχθούμε στο σεκταρισμό και να βελτιώσουμε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα και να αντιταχθούμε στο οκταμερές κομματικό δοκίμιο.
Για να νικήσουμε, για να συντρίψουμε τους εχθρούς μας, οφείλουμε να διορθώσουμε τα λάθη στο στυλ δουλειάς του κόμματός μας. Ο τρόπος που μελετάμε και που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα αποτελούν μέρη του στυλ δουλειάς του κόμματος ή του κομματικού στυλ. Όταν το κομματικό μας στυλ είναι ολοκληρωτικά σωστό, ολόκληρη η χώρα θα ακολουθήσει το παράδειγμά μας. Οι εξωκομματικοί που χαρακτηρίζονται από το κακό στυλ στη δουλειά τους, εφόσον είναι ειλικρινείς και τίμιοι θα ακολουθήσουν επίσης το παράδειγμά μας και θα διορθωθούν και η επιρροή μας έτσι θ’ απλωθεί σε ολόκληρο το λαό. Αν εμείς οι κομμουνιστές έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας, αξιόμαχες τις δυνάμεις μας και ακονισμένα τα όπλα μας, θα μπορέσουμε να νικήσουμε οποιοδήποτε εχθρό, οποιαδήποτε και αν είναι η δύναμή του.
Επιτρέψτε μου να μιλήσω πρώτα για το υποκειμενισμό.
Ι υποκειμενισμός είναι ένας εσφαλμένος τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη μελέτη, αντίθετος με το μαρξισμό – λενινισμό και ασυμβίβαστος με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο μαρξιστικός – λενινιστικός τρόπος μελέτης. Αυτό αφορά όχι μόνο τη μελέτη στις σχολές αλλά επίσης και τη μελέτη σε ολόκληρο το κόμμα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα μεθόδου σκέψης των συντρόφων μας, που βρίσκονται σε καθοδηγητικές θέσεις, όλων των στελεχών μας και όλων των μελών μας, ένα πρόβλημα στάσης όλων των μελών μας απέναντι στο μαρξισμό – λενινισμό και απέναντι στη δουλειά μας. Πρόκειται πραγματικά για ένα ζήτημα πρωταρχικό εξαιρετικής σπουδαιότητας.
Υπάρχει ορισμένη σύγχυση ιδεών σε πολλούς ανθρώπους. Υπάρχει π.χ. σύγχυση ιδεών σχετικά με τι είναι ένας θεωρητικός, τι είναι ένας διανοούμενος ή ποια είναι η σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Ας περάσουμε στο πρώτο ερώτημα: Το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό ή χαμηλό; Εδώ και αρκετό καιρό έχουν αρχίσει να μεταφράζονται πολλά μαρξιστικά – λενινιστικά έργα και υπάρχουν επίσης πολλοί αναγνώστες. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι. Αλλά αυτό μας επιτρέπει να ισχυριστούμε ότι το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό; Είναι αλήθεια ότι είναι πιο ανεβασμένο από άλλοτε. Αλλά η σύνδεση της θεωρητικής μας δουλειάς με το πλούσιο και ποικίλο περιεχόμενο του επαναστατικού κινήματος της Κίνας δείχνει πως η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολύ πίσω και αποκαλύπτει την εξαιρετική μας καθυστέρηση στο θεωρητικό αγώνα. Για να μιλήσουμε γενικά, η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολλά βήματα πίσω από την επαναστατική μας πρακτική, δεν συμβαδίζει μ’ αυτήν. Την πρακτική μας με την ποικιλία του πλούτου της οφείλομε να την ανεβάσουμε σε ανάλογο θεωρητικό επίπεδο. Δεν έχουμε απασχοληθεί με όλα τα προβλήματα ή τουλάχιστον τα σπουδαιότερα που σχετίζονται με την επαναστατική πρακτική, ώστε με την επεξεργασία της να τα ανυψώσουμε στο αναγκαίο ύψος μιας θεωρητικής γενίκευσης. Ας σκεφθούμε: υπάρχουν πολλοί που να έχουν επεξεργασθεί θεωρητικά προβλήματα σχετικά με την οικονομία, την πολιτική, τη στρατιωτική τέχνη ή τον πολιτισμό της Κίνας, κατά τρόπο που να μπορεί να θεωρηθεί σαν εξειδικευμένος και συστηματικός, και όχι χοντροκομμένος και αποσπασματικός; Ειδικά στο πεδίο της οικονομικής θεωρίας για την 100ετία της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Κίνα, από τον πόλεμο του Οπίου, δεν υπάρχει ούτε μια εργασία που να είναι πραγματικά επιστημονική και που να μπορεί να εξηγεί τη σημερινή οικονομική ανάπτυξη της Κίνας. Μπορούμε να μιλάμε για μελέτη των οικονομικών προβλημάτων της Κίνας και πως το θεωρητικό μας επίπεδο είναι υψηλό; Μπορούμε να λέμε πως το κόμμα μας έχει δημιουργήσει στον τομέα της οικονομίας ικανούς και άξιους θεωρητικούς; Οπωσδήποτε όχι.
Διαβάσαμε πάρα πολλά βιβλία για το μαρξισμό – λενινισμό, αλλά μπορούμε να ισχυρισθούμε πως δημιουργήσαμε θεωρητικούς; Και πάλι όχι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η θεωρία που επεξεργάσθηκαν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν στη βάση πραγματικών γεγονότων, η συστηματική συνόψιση των πραγματικών γεγονότων της ιστορίας, και της επανάστασης. Αν διαβάζουμε μόνο τα έργα τους και δεν προχωρούμε στο φως της θεωρίας τους, στην μελέτη των πραγματικών γεγονότων της κινέζικης ιστορίας και επανάστασης ή δεν προσπαθούμε να εξετάσουμε θεωρητικά την πρακτική της κινέζικης επανάστασης, τότε ο ισχυρισμός μας ότι είμαστε μαρξιστές θεωρητικοί είναι ασύστατος. Αν, σαν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας δεν βλέπουμε σωστά τα προβλήματα της Κίνας, που βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας, αλλά μόνο θυμόμαστε ορισμένα συμπεράσματα ή αρχές των κλασικών του μαρξισμού, τότε τα αποτελέσματα της θεωρητικής μας δουλειάς είναι πραγματικά πάρα πολύ φτωχά. Αν κάποιος έχει μάθει επιμελέστατα ολόκληρους τόμους της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας, που απαγγέλλει με ευφράδεια αποσπάσματα από το κεφάλαιο Ι μέχρι το κεφάλαιο Χ, αλλά είναι εντελώς ανίκανος να εφαρμόσει αυτά που έχει μάθει, αυτός μπορεί να θεωρηθεί σαν μαρξιστής θεωρητικός; Όχι! Δεν μπορεί.
Τι είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε; Χρειαζόμαστε θεωρητικούς που βασισμένοι στη μαρξιστική – λενινιστική μέθοδο, να μπορούν να ερμηνεύουν ορθά τα προβλήματα της ιστορίας και της επανάστασης και να μπορούν να φωτίζουν επιστημονικά τα οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά προβλήματα της Κίνας. Τέτοιους θεωρητικούς χρειαζόμαστε. Αν ένας σύντροφος επιθυμεί να γίνει θεωρητικός αυτού του είδους, οφείλει να αφομοιώσει πραγματικά την ουσία του μαρξισμού – λενινισμού, την μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο και τη θεωρία του Λένιν και του Στάλιν για την αποικιακή επανάσταση και την κινέζικη επανάσταση και να μάθει οπλισμένος με όλα’ αυτά να προχωρεί σε μια διεισδυτική και επιστημονική ανάλυση των προβλημάτων της Κίνας όπως και στην ανεύρεση των νόμων της ανάπτυξής τους. Μόνο τέτοιου είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε πραγματικά.
Το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση με την οποία καλεί όλους τους συντρόφους να μάθουν να εφαρμόζουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία και μέθοδο στη μελέτη της κινέζικης ιστορίας, των οικονομικών, πολιτικών, στρατιωτικών και πολιτιστικών προβλημάτων της Κίνας, στην ανάλυση κάθε συγκεκριμένου προβλήματος στη βάση της συσσώρευσης του απαραίτητου υλικού και στην εξαγωγή θεωρητικών συμπερασμάτων. Το καθήκον αυτό οφείλουμε να το αναλάβουμε.
Οι σύντροφοι της σχολής δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζουν τη μαρξιστική θεωρία σαν άψυχο δόγμα. Οφείλετε να αφομοιώσετε τη μαρξιστική θεωρία και να μάθετε να την εφαρμόζετε. Αν μπορέσετε να εφαρμόζετε τη μαρξιστική – λενινιστική διδασκαλία στο φώτισμα αυτού ή εκείνου του πρακτικού προβλήματος, θα είσαστε αξιέπαινοι. Όσο περισσότερα προβλήματα μπορέσετε να φωτίσετε, όσο περισσότερο επεκτείνετε σε πλάτος και σε βάθος την έρευνά σας, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η επίδοσή σας. Ο κανόνας που θα πρέπει να καθιερώσουμε στην Κομματική Σχολή είναι να βαθμολογείται ή να αξιολογείται ο σπουδαστής με βάση σε ποιο βαθμό αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της Κίνας με βάση τη μελέτη του μαρξισμού – λενινισμού, σε ποιο βαθμό αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα κι αν ο τρόπος της αντιμετώπισής τους είναι ορθός.
Ας περάσουμε τώρα στο πρόβλημα των διανοούμενων. Οι διανοούμενοι είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στην Κίνα, που είναι μια μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική χώρα με καθυστερημένο πολιτιστικό επίπεδο. Εδώ και δύο χρόνια το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση σχετικά με το πρόβλημα των διανοούμενων, με την οποία μας καλούσε να καταχτήσουμε την πλειοψηφία των διανοούμενων και να υποδεχθούμε όπως πρέπει όλους όσοι είναι επαναστάτες και όλους όσους θέλουν να πάρουν μέρος στην Αντίσταση κατά της Ιαπωνίας. Κάνουμε πολύ σωστά που εκτιμάμε έτσι τους διανοούμενους, γιατί χωρίς επαναστάτες διανοούμενους η επανάσταση δεν μπορεί να επιτύχει. Αλλά, όπως ξέρουμε όλοι, υπάρχουν όχι λίγοι απ’ αυτούς που κάνουν επίδειξη των γνώσεών τους, παίρνουν σπουδαίο ύφος και δεν αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια ματαιοδοξία είναι αρρωστημένη και πως αυτή στέκεται εμπόδιο και στη δική τους πρόοδο. Οφείλουν να μάθουν την αλήθεια πως πολλοί αυτο-αποκαλούμενοι διανοούμενοι έχουν πολύ μεγαλύτερη άγνοια από τους εργάτες και τους αγρότες, πως ξέρουν πολύ λιγότερα από αυτούς. Μερικοί θα μου πουν: «Χα! Αναποδογυρίζεις τα πράγματα, φέρνεις τα πάνω κάτω και λες παραλογισμούς». (Γέλια). Αλλά σύντροφοι, αφήστε τα γέλια υπάρχει πολύ αλήθεια σ’ αυτά ακριβώς που είπα.
Τι είναι η γνώση; Από τότε που υπάρχει η ταξική κοινωνία υπάρχουν στον κόσμο δύο μόνο τομείς γνώσης: εκείνος που σχετίζεται με τον αγώνα για την παραγωγή κι εκείνος που σχετίζεται ε την ταξική πάλη. Οι φυσικές και οι κοινωνικές επιστήμες αποτελούν την αποκρυστάλλωση αυτών των δύο τομέων της γνώσης και η φιλοσοφία αποτελεί τη γενίκευση και συνόψιση και των δύο τομέων. Υπάρχει άλλος τομέας γνώσης; Όχι. Ας εξετάσουμε τώρα μερικούς διανοούμενους που σπουδάζουν σε σχολές ολοκληρωτικά ξεκομμένοι από την πρακτική δραστηριότητα της κοινωνίας. Τι ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι; Αφού τελείωσαν το σχολείο της κατώτερης εκπαίδευσης, συνέχισαν τις σπουδές τους μέχρι και το πανεπιστήμιο, πήραν το δίπλωμά τους και βλέπουν τους εαυτούς τους γεμάτους από γνώσεις. Αλλά όλα αυτά που απέκτησαν είναι βιβλιακές γνώσεις, δεν έχουν πάρει καθόλου μέρος σε καμιά πρακτική δραστηριότητα ούτε έχουν εφαρμόσει τις γνώσεις τους σε οποιοδήποτε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Μπορεί να τους θεωρήσει κανείς σαν ολοκληρωτικά ανεπτυγμένους διανοούμενους; Μάλλον όχι, γιατί οι γνώσεις τους δεν είναι ολοκληρωμένες.
Ποια είναι η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση; Η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση περιέχει δύο στάδια: το πρώτο είναι της αισθητηριακής γνώσης και το δεύτερο της ορθολογικής γνώσης. Η γνώση που αποχτιέται στο δεύτερο στάδιο είναι η ανάπτυξη της γνώσης που αποχτήθηκε στο πρώτο στάδιο, που ανυψώνεται σε ένα ανώτερο επίπεδο. Το αποτελούν οι γνώσεις που αποχτήθηκαν από τα βιβλία; Αν δεχθούμε πως όλο το περιεχόμενο τους αντιπροσωπεύει «πραγματικές γνώσεις», αυτό δεν αποτελεί γνώση που αποχτήθηκε από την προσωπική πείρα, αλλά μόνο θεωρίες που τις έχουν επεξεργασθεί οι πρόγονοί μας συνοψίζοντας την πείρα τους στην πάλη για την παραγωγή και στην ταξική πάλη. Είναι απολύτως αναγκαίο να μελετάμε αυτού του είδους τις γνώσεις, αλλά πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι οι γνώσεις αυτές είναι υπό ορισμένη έννοια μονόπλευρες γνώσεις που τις έχουν επαληθεύσει άλλοι και όχι εμείς οι ίδιοι. Το σπουδαιότερο πράγμα είναι να είμαστε σε θέση να εφαρμόζουμε τις γνώσεις αυτές στη ζωή και στην πράξη. Γι’ αυτό, συμβουλεύω αυτούς που έχουν μόνο βιβλιακές γνώσεις αλλά ελάχιστη ή καθόλου πρακτική πείρα, να ξεπεράσουν αυτή την ανεπάρκεια τους και να γίνουν περισσότερο μετριόφρονες.
Πως μπορούμε όσοι είμαστε διανοούμενοι που έχουμε μόνο βιβλιακές γνώσεις, να γίνουμε πραγματικοί διανοούμενοι; Ο μόνος τρόπος είναι να πάρουμε μέρος στην πρακτική δουλειά έτσι που να γίνουμε άνθρωποι που εργαζόμαστε πρακτικά, και να προχωρήσουμε στη θεωρητική δουλειά μελετώντας σημαντικά πρακτικά προβλήματα. Αυτός είναι ο τρόπος για να μπορέσουμε να φτάσουμε στον σκοπό μας.
Αυτά που λέω, μπορεί να κάνουν μερικούς να αγανακτούν. Μπορεί να λένε: «Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, ο Καρλ Μαρξ δεν μπορεί να θεωρείται διανοούμενος». Θα απαντούσα πως κάνουν λάθος. Ο Μαρξ όχι μόνον πήρε μέρος πρακτικά στο επαναστατικό κίνημα, αλλά επίσης δημιούργησε και επαναστατικές θεωρίες. Αρχίζοντας από το εμπόρευμα, τον πιο στοιχειώδη παράγοντα του καπιταλισμού, προχώρησε σε ολοκληρωμένη και συστηματική μελέτη της οικονομικής διάρθρωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Εκατομμύρια και εκατομμύρια άνθρωποι έβλεπαν καθημερινά αυτό το πράγμα που λέγεται εμπόρευμα, το χρησιμοποιούσαν αλλά δεν έδειχναν την πραγματική προσοχή στο τι αντιπροσωπεύει. Μόνο ο Μαρξ το εξέτασε επιστημονικά, προχώρησε σε μια εκτεταμένη μελέτη της ανάπτυξής του και διατύπωσε μια θεωρία με παγκόσμια σημασία. Μελέτησε τη φύση, την ιστορία και την προλεταριακή επανάσταση, δημιούργησε τον διαλεκτικό υλισμό, τον ιστορικό υλισμό και τη θεωρία της προλεταριακής επανάστασης. Έτσι ο Μαρξ έγινε ένας ολοκληρωμένος διανοούμενος, εκφραστής της πιο ανθρώπινης σοφίας, εντελώς διαφορετικός από τους διανοούμενους με τις βιβλιακές γνώσεις. Ο Μαρξ έκανε λεπτομερειακή έρευνα και ανάλυση μέσα στην πρακτική πάλη, διατύπωσε μια σειρά συμπεράσματα και επαλήθευσε αυτά τα συμπεράσματα του στην πορεία της πρακτικής πάλης. Τέτοια θεωρητική εργασία πρέπει να αναλαμβάνουμε: Υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που μπορούν να αναλάβουν να κάνουν θεωρητική δουλειά. Υπάρχει στο κόμμα μας ένας μεγάλος αριθμός συντρόφων που μπορούν να μάθουν να κάνουν θεωρητικές έρευνες και οι περισσότεροι από τους διανοούμενους αυτούς είναι άνθρωποι που δίνουν ελπίδες και που αξίζουν την εκτίμησή μας. Αλλά οφείλουν να ακολουθήσουν την ορθή κατεύθυνση και να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος. Οφείλουν να απορρίψουν το δογματισμό και να μην περιορίζουν την προσοχή τους στις λέξεις και στις φράσεις των βιβλίων που διαβάζουν.
Στον κόσμο υπάρχει μόνο μια αληθινή θεωρία, εκείνη που έχει βγει από την αντικειμενική πραγματικότητα και έχει επαληθευτεί από την αντικειμενική πραγματικότητα, καμιά άλλη δεν μπορεί να διεκδικήσει το όνομα της θεωρίας με την έννοια που δίνουμε εμείς στη λέξη αυτή. Ο Στάλιν έχει πει πως η θεωρία γίνεται άσκοπη αν δεν συνδέεται με την πράξη . Οι άσκοπες θεωρίες είναι ανώφελες, εσφαλμένες και πρέπει να απορρίπτονται. Όλοι αυτοί που είναι υπέρ τέτοιων θεωριών, πρέπει να γίνουν δαχτυλοδειχτούμενοι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η πιο ορθή, η πιο επιστημονική και η πιο επαναστατική αλήθεια που βγήκε και επαληθεύθηκε από την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά πολλοί απ’ αυτούς που τον μελετούν τον αντιμετωπίζουν σαν αποστεωμένο δόγμα. Η τέτοια στάση τους εμποδίζει την ανάπτυξη της θεωρίας και ζημιώνει τους ίδιους τους συντρόφους μας (3).
Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι σύντροφοι που διεξάγουν πρακτική δουλειά εμπιστεύονται υπέρμετρα στην πείρα τους. Οι σύντροφοι αυτοί έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στην πείρα που είναι πραγματικά πλούσια, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο αν παραμείνουν μόνο με αυτήν. Οι γνώσεις τους αυτές είναι αισθητηριακές γνώσεις, δεν είναι ορθολογικές και συστηματικές γνώσεις, με άλλα λόγια δεν είναι ολοκληρωμένες γνώσεις. Η επαναστατική δουλειά δεν μπορεί να γίνει χωρίς να κατέχουμε ολοκληρωμένες γνώσεις.
Υπάρχουν δύο είδη ελλιπών γνώσεων: εκείνες που αποχτάμε από τα βιβλία και οι αισθητηριακές γνώσεις. Και οι δύο είναι ελλιπείς γιατί ο χαρακτήρας τους είναι μονόπλευρος. Μόνο με το συνδυασμό τους θα μπορέσουμε να αποχτήσουμε επαρκείς και ολοκληρωμένες γνώσεις.
Ωστόσο, για να μελετήσουμε τη θεωρία, τα στελέχη μας που προέρχονται από την εργατική τάξη και την αγροτιά, οφείλουν προηγούμενα να αποκτήσουν ορισμένες στοιχειώδεις γνώσεις. Αλλιώτικα δεν θα μπορέσουν να αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία. Όταν αποκτήσουν αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις, θα μπορέσουν να μελετήσουν τη θεωρία. Όταν ήμουν νέος, δεν είχα την ευκαιρία να φοιτήσω σε καμιά μαρξιστική - λενινιστική σχολή και μάθαινα μόνο ανοησίες του είδους: «Ο Κύριος λέγει: Πόσο ευχάριστο είναι να μαθαίνεις και να ασκείσαι πρακτικά σ’ αυτό που έχεις μάθει» (4). Αν κι αυτές οι ανοησίες είναι εντελώς άχρηστες σαν υλικό διδασκαλίας, εντούτοις εμένα μου έκαναν καλό, γιατί μ’ αυτές έμαθα να διαβάζω και να γράφω. Τώρα δεν μελετάμε τον Κομφούκιο αλλά μελετάμε την κινέζικη γλώσσα, την κινέζικη ιστορία, τη γεωγραφία και στοιχεία φυσικών επιστημών, που είναι χρήσιμες γνώσεις οπουδήποτε κι αν βρίσκεται κανείς. Το κομματικό κέντρο υπογραμμίζει με επιμονή πως τα εργατικά και αγροτικά στελέχη μας οφείλουν να αποχτήσουν στοιχειώδεις γνώσεις σαν απαραίτητη προϋπόθεση για οποιονδήποτε κλάδο μελέτης, είτε πρόκειται για την πολιτική επιστήμη, είτε για την στρατιωτική ή οικονομική επιστήμη. Στην αντίθετη περίπτωση, τα στελέχη όσο πλούσια και πολύμορφη πείρα κι αν διαθέτουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να επιδοθούν στη μελέτη της θεωρίας.
Επομένως, όταν αντιτασσόμαστε στον υποκειμενισμό που υπάρχει σ’ αυτές τις δύο κατηγορίες συντρόφων μας, οφείλουμε να τους βοηθήσουμε να διορθώσουν τις σχετικές ελλείψεις τους και να συνδυάσουν τη μία πλευρά που έχουν αναπτύξει με την άλλη πλευρά που είναι ανεπαρκής. Αυτοί που κατέχουν βιβλιακές γνώσεις οφείλουν να στραφούν στην πραχτική δουλειά για να μην πήξουν στις γνώσεις που παίρνουν από τα βιβλία και να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ως προς αυτούς που κατέχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς, οφείλουν να μελετήσουν για να ανεβούν θεωρητικά και να δουλέψουν σοβαρά πάνω στα βιβλία. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να συστηματοποιήσουν την πείρα τους, να την συνθέσουν και να την υψώσουν στο επίπεδο της θεωρίας και μόνο έτσι δεν θα εκλαμβάνουν την περιορισμένη πείρα τους σαν μια γενική αλήθεια και θα μπορέσουν να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ο δογματισμός και ο εμπειρισμός είναι δυό μορφές του υποκειμενισμού αν και η καθεμιά από τις δυό αποτελεί ένα ξεχωριστό πόλο.
Έτσι υπάρχουν στο κόμμα μας δυό μορφές υποκειμενισμού – ο δογματισμός και ο εμπειρισμός. Εκείνοι που κυριαρχούνται από το δογματισμό όπως και εκείνοι που κυριαρχούνται από τον εμπειρισμό δεν βλέπουν παρά τη μία άποψη των φαινομένων και όχι όλο το φαινόμενο. Αν δεν το προσέξουμε αυτό και αποτύχουμε να ξεπεράσουμε την αδυναμία της μονόπλευρης θεώρησης των φαινομένων, θα γλιστρήσουμε στον αχαλίνωτο υποκειμενισμό.
Ωστόσο, από τις μορφές του υποκειμενισμού, σήμερα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το κόμμα μας είναι ο δογματισμός. Οι δογματιστές μπορούν εύκολα να παραστήσουν τους μεγαλόστομους μαρξιστές, να καταχτήσουν τα στελέχη της εργατικής τάξης και της αγροτιάς όπως και την άπειρη νεολαία και να τους μπλέξουν στα δίχτυα τους. Αν νικήσουμε το δογματισμό, τα στελέχη που διαθέτουν βιβλιακές γνώσεις με ευχαρίστηση θα πάρουν μέρος στην πρακτική δουλειά και θα επιδοθούν στη μελέτη της πραγματικότητας, και τότε θα αναπηδήσουν πολλοί εξαίρετοι αγωνιστές που θα συνδυάζουν τη θεωρία με τη πρακτική πείρα, θα δημιουργήσουμε έναν ικανοποιητικό αριθμό πραγματικών θεωρητικών. Αν μπορέσουμε να νικήσουμε το δογματισμό, οι σύντροφοι που έχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς θα αποκτήσουν εξαίρετους δασκάλους έτσι ώστε να μπορέσουν να ανεβάσουν την πείρα τους στο επίπεδο της θεωρίας και να πάψουν να πέφτουν στο λάθος του εμπειρισμού.
Εκτός από τη σύγχυση ιδεών που υπάρχει σχετικά με τους θεωρητικούς και τους διανοούμενους υπάρχει επίσης σύγχυση ιδεών σε πολλούς συντρόφους σχετικά με τη σύνδεση θεωρίας και πράξης. Μιλάνε για τη σύνδεση αυτή κάθε μέρα, αλλά στην πράξη δεν κάνουν τίποτα, γι’ αυτό και ουσιαστικά οι προσπάθειές τους καταλήγουν στο αν απομονώνουν κάθε μέρα τη θεωρία από την πράξη. Πως θα μπορέσουμε, λοιπόν, να ενώσουμε τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία με τη πρακτική της κινέζικης επανάστασης; Θα μπορούσαμε να το εξηγήσουμε με τη γνωστή έκφραση: να ρίχνουμε το βέλος στο στόχο. Το βέλος είναι ο μαρξισμός – λενινισμός και ο στόχος η κινέζικη επανάσταση. Ωστόσο, ορισμένοι σύντροφοι, ρίχνουν το βέλος τους στην τύχη, χωρίς να έχουν καθορισμένο στόχο: ξεχνούν ότι όταν χτυπάει κανείς πρέπει να έχει έναν στόχο: οι σύντροφοι αυτοί μπορούν εύκολα να κάνουν ζημιά στην επανάσταση. Άλλοι σύντροφοι αρέσκονται στο να κρατάνε το βέλος στα χέρια τους και να το θαυμάζουν: «Τι εξαίσιο βέλος! Τι θαυμάσιο βέλος!...», αλλά δεν θέλουν ποτέ να το ρίξουν. Οι σύντροφοι αυτοί είναι θαυμάσιοι εμπειρογνώμονες αξιοπερίεργων πραγμάτων, αλλά ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα για την επανάσταση. Οφείλουμε το βέλος του μαρξισμού – λενινισμού να το κατευθύνουμε στο στόχο της κινέζικης επανάστασης. Αν δεν μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα αυτό, το θεωρητικό επίπεδο του κόμματός μας δεν θα ανέβει ποτέ και η κινέζικη επανάσταση δεν θα μπορέσει ποτέ να θριαμβεύσει.
Οι σύντροφοί μας πρέπει να καταλάβουν ότι ο μαρξισμός – λενινισμός τον οποίο μελετάμε, δεν είναι ούτε κόσμημα, ούτε μαγικό μυστικό, αλλά είναι η επιστήμη που θα οδηγήσει την επαναστατική υπόθεση του προλεταριάτου στη νίκη. Και τώρα ακόμα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θεωρούν ορισμένες παραγράφους των μαρξιστικών – λενινιστικών έργων σαν ένα είδος πανάκειας, την οποία όποιος την αποκτήσει μπορεί χρησιμοποιώντας την να θεραπεύσει όλες τις αρρώστιες με τη μεγαλύτερη ευκολία. Όλα αυτά αφορούν ανθρώπους που κατέχονται από καθαρή παιδαριώδη άγνοια, και οφείλουμε να τους διαφωτίσουμε. Αυτοί που κατέχονται από μια τέτοια άγνοια θεωρούν ακόμα το μαρξισμό – λενινισμό σαν θρησκευτικό δόγμα. Οφείλουμε να τους πούμε καθαρά: Το δόγμα σας δεν χρησιμεύει σε τίποτα. Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν το έχουν επαναλάβει πολλές φορές πως η θεωρία τους δεν είναι δόγμα αλλά καθοδήγηση για δράση. Αλλά παρ’ όλα αυτά, σαν να το κάνουν σκόπιμα ξεχνάνε αυτή τη θέση που έχει τεράστια σημασία. Οι Κινέζοι κομμουνιστές θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι ενώνουν τη θεωρία με την πράξη μόνο όταν θα αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο των Λένιν και Στάλιν σχετικά με την κινέζικη επανάσταση, και όταν μπορέσουν να προωθήσουν ακόμα περισσότερο τη μελέτη της κινέζικης ιστορίας και της επαναστατικής πρακτικής, να διατυπώσουν θεωρίες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της Κίνας. Το να μιλάμε μόνο για την ανάγκη της ένωσης της θεωρίας και της πράξης χωρίς να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός, σημαίνει πως δεν προωθούμε την υπόθεσή μας, πράγμα που συνέβηκε παρ’ όλα τα συνεχή λόγια στα εκατό τελευταία χρόνια. Παλεύοντας εναντίον της υποκειμενικής μονόπλευρης θεώρησης της πραγματικότητας, οφείλουμε να συντρίψουμε τον υποκειμενισμό και το δογματισμό με τη μονόπλευρη άποψή του.
Αυτά για σήμερα σχετικά με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού και για τη διόρθωση των λαθών που διαπράχθηκαν σε ότι αφορά τον τρόπο μελέτης στο κόμμα μας. Θα περάσω τώρα στο πρόβλημα του σεκταρισμού.
Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι στα είκοσι χρόνια που υπάρχει το κόμμα μας, ο σεκταρισμός δεν κυριάρχησε για μεγάλο χρονικό διάστημα σ΄ αυτό. Υπάρχουν, ωστόσο, υπολείμματα σεκταρισμού, που εκδηλώνονται στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και στις εξωτερικές σχέσεις του. Οι σεκταριστικές τάσεις στις εσωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση μερικών ομάδων μελών απέναντι σε άλλες, υπονομεύοντας έτσι την εσωκομματική ενότητα και αλληλεγγύη, όπως οι σεχταριστικές τάσεις στις εξωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση των μελών του κόμματος απέναντι στους μη κομμουνιστές, υπονομεύοντας έτσι το καθήκον του Κόμματος για την ένωση ολόκληρου του λαού μας. Μόνο με το ξερίζωμα αυτών των δύο κακών θα μπορέσει το κόμμα να προχωρήσει ανεμπόδιστα στην πραγματοποίηση των μεγάλων καθηκόντων του της ενότητας όλων των μελών του κόμματός μας και όλου του λαού της χώρας μας.
Ποια είναι τα υπολείμματα του σεκταρισμού μέσα στο κόμμα μας; Κυρίως τα ακόλουθα:
Πρώτο ο ινσουμπορτιναιτισμός. Μερικοί σύντροφοι βλέπουν μόνο τα μερικά συμφέροντα και όχι τα γενικά συμφέροντα, και πάντοτε επιθυμούν να υποτάσσουν το σύνολο στο μέρος με την υπερεκτίμηση της σημασίας της δουλειάς που έχουν αναλάβει την ευθύνη της. Δεν κατανοούν το σύστημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στο κόμμα και ξεχνούν ότι για το κομμουνιστικό κόμμα δεν είναι αναγκαία μόνο η δημοκρατία, αλλά επίσης και πολύ περισσότερο και ο συγκεντρωτισμός. Ξεχνούν πως ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός απαιτεί να υποτάσσεται η μειοψηφία στην πλειοψηφία, οι κατώτερες οργανώσεις στις ανώτερες, το μέρος στο σύνολο και ολόκληρο το Κόμμα στην κεντρική Επιτροπή. Ο Τσανγκ Κούο – Τάο (5), για παράδειγμα, αρνήθηκε να υποταχθεί στην Κεντρική Επιτροπή και κατέληξε να προδώσει το Κόμμα και να γίνει πράκτορας του Κουόμιτανγκ. Παρ’ όλο που σήμερα ο σεχταρισμός δεν αποτελεί τόσο σοβαρό πρόβλημα όσο άλλοτε, οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό το μέτωπο εναντίον του και να ξεριζώσουμε κάθε τι που παραβλάφτει την ενότητα του κόμματος.
Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τη συνήθεια να κυριαρχεί σε όλες μας τις ενέργειες το συμφέρον του συνόλου. Η δραστηριότητα κάθε οργάνου ή τμήματος και οι ενέργειες κάθε μέλους οφείλουν να υποτάσσονται στα συμφέροντα ολόκληρου του κόμματος. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ανεχόμαστε την παραβίαση αυτής της αρχής.
Εκείνοι που κατέχονται από το ινσουμπορντιναιτιστικό πνεύμα, συνήθως βλέπουν τα πράγματα από την άποψη του ατόμου που το θέτουν πάνω απ’ όλα και συχνά αντιμετωπίζουν εσφαλμένα τις σχέσεις ανάμεσα στο άτομο – μέλος του κόμματος και στο μέλος. Στα λόγια επιδείχνουν μεγάλο σεβασμό για το κόμμα, αλλά στην πραγματικότητα βάζουν τον εαυτό τους στην πρώτη γραμμή και το κόμμα στη δεύτερη. Ο σύντροφος Λιού Σάο – Σι υπογράμμισε κάποτε ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν πολύ μακριά και επιδέξια χέρια για να ενεργούν πάντοτε προς όφελός τους, χωρίς να λογαριάζουν καθόλου τα συμφέροντα των άλλων και ολόκληρου του κόμματος. «Αυτό το δικό μου είναι δικό μου και το δικό σου είναι δικό μου» (γέλια). Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Επιζητούν τη φήμη, τη θέση και θέλουν να τους δοξάζουν. Όταν τους ανατεθεί μια οποιαδήποτε δουλειά, εκδηλώνουν αμέσως το ινσουμπορντιναιτιστικό τους πνεύμα. Φέρονται με ευγένεια σ’ αυτούς, κακομεταχειρίζονται τους άλλους, καταφεύγουν στις καυχησιολογίες, στις κολακείες, στον προσεταιρισμό ανθρώπων, μπάζοντας έτσι στο κομμουνιστικό κόμμα τα χαμερπή χαρακτηριστικά των αστικών πολιτικών κομμάτων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι θύματα της ανεντιμότητάς τους. Πιστεύω πως οφείλουμε να είμαστε τίμιοι και ευθείς στη στάση μας απέναντι στους άλλους στη δουλειά μας, γιατί χωρίς την τιμιότητα και την ευθύτητα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στον κόσμο. Ποιοι είναι τίμιοι άνθρωποι; Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν. Να, αυτοί είναι τίμιοι άνθρωποι και σοφοί. Ποιοι είναι οι ανέντιμοι; Ο Τρότσκυ, ο Μπουχάριν, ο Τσε Του – Σιεού και ο Τσανγκ Κούο - Τάο˙ οι άνθρωποι χωρίς την παραμικρή εντιμότητα. Και επίσης όλοι αυτοί που έγιναν ινσουμπορντιναιτιστές και υποτάσσουν τα πάντα στα προσωπικά, εγωιστικά τους συμφέροντα. Αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους, ότι κατέχει το δώρο της ατσιδωσύνης, που αρνούνται να υιοθετήσουν μια επιστημονική στάση στη δουλειά τους, είναι πραγματικά ανόητοι και θα ‘χουν κακό τέλος˙ εντούτοις ευχαριστιούνται να θεωρούν τους εαυτούς τους πανούργους και πάντοτε φροντίζουν για να ικανοποιούν τις δικές τους ιδιοτροπίες. Οι σπουδαστές της Σχολής μας οφείλουν να προσέξουν αυτό το πρόβλημα. Οφείλουμε να χτίσουμε ένα συγκεντρωτικό και ενιαίο κόμμα και να ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά τη διαλυτική φραξιονιστική πάλη. Για να προχωρήσουμε μπροστά στον αγώνα για τον κοινό μας σκοπό, οφείλουμε να αντιταχθούμε στον ατομικισμό και στο σεκταρισμό.
Τα τοπικά στελέχη και τα στελέχη που έρχονται από άλλες περιοχές οφείλουν να ενωθούν και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Επειδή πολλές αντιγιαπωνέζικες βάσεις εγκαθιδρύθηκαν μόνο μετά την άφιξη των μονάδων της 8ης Εκστρατευτικής Στρατιάς και της 4ης Νέας Στρατιάς, και η δουλειά φούντωσε μόνο μετά την άφιξη στελεχών από άλλες περιοχές, οφείλουμε να δώσουμε μεγάλη προσοχή στις σχέσεις ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές. Κάτω από τις συνθήκες αυτές οι σύντροφοί μας οφείλουν να καταλάβουν πως οι βάσεις μας δεν είναι δυνατόν να σταθεροποιηθούν παρά μόνο αν μπορέσει το κόμμα μας να ριζώσει εκεί, αν επιτευχθεί η πιο στενή ενότητα ανάμεσα σε όλα τα στελέχη και αν προωθηθούν και αναδειχθούν σε υπεύθυνες θέσεις τοπικά στελέχη˙ στην αντίθετη περίπτωση θα είναι απολύτως αδύνατο. Το καθένα από όλα τα στελέχη έχει και τις δυνατές του πλευρές και τις αδύνατες και το καθένα μπορεί να αναπτυχθεί παραπέρα μόνο με την υπερνίκηση των αδύνατων πλευρών του παίρνοντας σαν παράδειγμα τις καλές πλευρές των άλλων και αξιοποιώντας τη βοήθειά τους. Σε σύγκριση με τα τοπικά στελέχη, τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές γνωρίζουν λιγότερο καλά τις τοπικές συνθήκες και έχουν λιγότερη σύνδεση με το λαό της περιοχής. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη δική μου περίπτωση. Βρίσκομαι στο βόρειο Σενσί πέντε ή έξι χρόνια, αλλά σε σχέση με τα τοπικά στελέχη γνωρίζω πολύ λιγότερο τις τοπικές συνθήκες και έχω πολύ λιγότερη επαφή με το λαό της περιοχής. Οι σύντροφοί μας που πηγαίνουν στο Σανσί, στο Χοπέι, στο Σαντούνγκ και σε άλλες αντιγιαπωνέζικες βάσεις, οφείλουν να τα έχουν υπόψη τους όλα αυτά.
Επιπλέον, σε μια και την αυτή βάση η ανάπτυξη των διαφόρων τμημάτων δεν γίνεται ταυτόχρονα, εμφανίζονται νέα στελέχη δίπλα στα παλιότερα στελέχη. Στα τμήματα που αναπτύσσονται υπάρχουν στελέχη που έχουν σταλεί για βοήθεια από άλλα προτωπόρα τμήματα, και που θεωρούνται κι αυτά σαν στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές˙τα στελέχη αυτά οφείλουν να δώσουν μεγάλη προσοχή στη βοήθεια προς τα τοπικά στελέχη.
Για να μιλήσουμε γενικά, εκεί που υπάρχουν στελέχη από άλλες περιοχές και βρίσκονται στην καθοδήγηση και τα τοπικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, τα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές πρέπει να θεωρηθούν ότι ευθύνονται. Η ευθύνη γίνεται μεγαλύτερη για τους συντρόφους που είναι επικεφαλείς. Η προσοχή που δίνεται μέχρι τώρα σ’ αυτό το πρόβλημα σε πολλές περιοχές είναι ανεπαρκής˙ορισμένα στελέχη που προέρχονται από άλλα μέρη χλευάζουν τα τοπικά στελέχη˙ λένε περιφρονητικά:
«Τι ξέρουν τα τοπικά στελέχη; Να στριφογυρίζουν δεξιά και αριστερά».
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πλήρη άγνοια για τη σημασία των τοπικών στελεχών, δεν βλέπουν τις θετικές τους πλευρές και καταλήγουν στο λάθος του σεκταρισμού. Όλα τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές οφείλουν να ενδιαφέρονται για τα τοπικά στελέχη και να τα βοηθάνε συνεχώς και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να τα χλευάζουν και να τα περιφρονούν˙ να τους συμπεριφέρονται με ύφος ανώτερου προς τον κατώτερο. Βέβαια, τα τοπικά στελέχη οφείλουν από την πλευρά τους να διδάσκονται επίσης από τις καλές πλευρές των στελεχών που προέρχονται από άλλες περιοχές και να ξεριζώσουν από μέσα τους κάθε στενή άποψη και να ενωθούν στενά με τα στελέχη από τις άλλες περιοχές και να γίνουν σαν ένα αδιαίρετο σύνολο μ’ αυτά, και γι’ αυτό να αποφύγουν να πέσουν στο σεκταρισμό.
Τα ίδια ισχύουν για τις σχέσεις ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη. Οφείλουν να ενωθούν στενά και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Τα στρατιωτικά στελέχη οφείλουν να βοηθούν τα πολιτικά στελέχη, όπως και να βοηθούνται από αυτά. Όταν προκύπτουν διαφορές μεταξύ τους, οφείλουν να τις συζητούν με ευθύτητα και να προχωρούν στην αναγκαία αυτοκριτική.
Για να μιλήσουμε γενικά, στις περιοχές όπου τα στρατιωτικά στελέχη αποτελούν ουσιαστικά την καθοδήγηση και τα πολιτικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, την ευθύνη την έχουν τα στρατιωτικά στελέχη. Μόνο όταν τα στρατιωτικά στελέχη συναισθανθούν την ευθύνη τους και πάψουν να φέρονται με απαράδεκτο τρόπο απέναντι στα πολιτικά στελέχη, θα γίνει δυνατό να δημιουργηθούν οι καλύτερες συνθήκες για την εκπλήρωση των πολεμικών καθηκόντων μας και την πραγματοποίηση ενός δημιουργικού προγράμματος στις βάσεις αντίστασης.
Το ίδιο ισχύει επίσης για τις σχέσεις ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις, διαφόρων περιοχών και διαφόρων τμημάτων. Οφείλουμε να αντιταχθούμε στις τάσεις «ανεξαρτησίας» και τις άλλες σεκταριστικές τάσεις που παίρνουν υπόψη τους μόνο το συμφέρον του τμήματος ή της μονάδας εις βάρος των συμφερόντων των άλλων. Η υιοθέτηση τέτοιων τάσεων σημαίνει το χάσιμο της κομμουνιστικής φυσιογνωμίας˙ οι τάσεις αυτές εκδηλώνονται με την άρνηση για βοήθεια σε στελέχη και σε μαχητές, με την αποστολή των χειρότερων μαχητών όταν στέλνεται «βοήθεια», ο τρόπος ενέργειας που ζημιώνει τα συμφέροντα των γειτονικών μονάδων ή τμημάτων κλπ. οι άνθρωποι που κυριαρχούνται από το πνεύμα αυτό αδιαφορούν για τα συμφέροντα του συνόλου, αρνούνται να επιδείξουν ενδιαφέρον για τις άλλες περιοχές έξω από τη δική τους, για τις άλλες μονάδες έξω από τη δική τους μονάδα, και τέλος απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Οφείλουμε να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας για να διαπαιδαγωγήσουμε τους ανθρώπους αυτούς για να καταλάβουν πως οι πράξεις τους αποτελούν καθαρά σεκταριστικές τάσεις που αν αναπτυχθούν μπορούν να γίνουν ένας μεγάλος κίνδυνος.
Υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα: το πρόβλημα των σχέσεων ανάμεσα στα παλιά και τα νέα στελέχη. Με τη σημαντική αύξηση που πήρε το Κόμμα μας στην Αντίσταση, δημιουργήθηκαν πολλά νέα στελέχη˙ αυτό είναι ένα πολύ καλό πράγμα. Στην Έκθεση στο 18ο συνέδριο του κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ο σύντροφος Στάλιν λέει: «Υπάρχουν αρκετά παλιά στελέχη αλλά όχι τόσα όσα έχουμε ανάγκη και απ’ αυτά ένα μέρος τους εγκαταλείπει τις γραμμές του Κόμματος κάτω από την επενέργεια των νόμων της φύσης» (6). Εδώ ο Στάλιν μιλάει για μια κατάσταση σχετική με τα παλιά στελέχη όπως και για τους νόμους της φύσης. Αν δεν υπάρξει ένας ευρύτερος αριθμός από νέα μέλη και στελέχη που να βρίσκονται σε τέλεια συνεργασία με τα παλιά στελέχη, η δουλειά μας θα σταματήσει στα μισά του δρόμου. Γι’ αυτό, τα παλιά στελέχη μας, οφείλουν να χαιρετίζουν τον ερχομό των νέων στελεχών και να επιδείχνουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτά. Είναι αλήθεια, πως τα νέα στελέχη με τη μικρή τους ιστορία στην επανάσταση και την απειρία τους, έχουν ορισμένα ελαττώματα και σε μερικά και σε μερικά απ’ αυτά υπάρχουν επιβιώσεις της ιδεολογίας της παλιάς κοινωνίας και εκδηλώσεις μικροαστικού ατομικισμού. Αλλά τα ελαττώματα αυτά μπορούν να εξαλειφθούν βαθμιαία με την συνεχή διαπαιδαγωγική δουλειά και το επαναστατικό ατσάλωμα. Η αξία των νέων στελεχών, όπως υπογραμμίζει ο Στάλιν, είναι πως έχουν την αίσθηση του καινούργιου και ξεχειλίζουν από ενθουσιασμό και δραστηριότητα – ιδιότητες ακριβώς που λείπουν από τα παλιά στελέχη (7). Τα στελέχη παλιά και νέα, οφείλουν να αναπτύσσουν τον αμοιβαίο σεβασμό, να διδάσκονται αμοιβαία, να μεταβιβάζουν αμοιβαία τις αρετές τους, να παίρνουν τα θετικά και να απορρίπτουν τα αρνητικά, να αποτελούν ένα σφιχτά ενωμένο σύνολο στη δουλειά για την κοινή υπόθεση και να αντιτάσσονται σε κάθε εκδήλωση σεκταρισμού. Για να μιλήσουμε γενικά, όπου υπάρχουν παλιά στελέχη στην καθοδήγηση και τα νέα στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους την ευθύνη την έχουν τα παλιά στελέχη.
Οι σχέσεις που αναφέραμε – ανάμεσα στο μέρος και στο σύνολο, ανάμεσα στο άτομο και στο Κόμμα, ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές, ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη, ανάμεσα στις διάφορες στρατιωτικές μονάδες, τμήματα και περιοχές και ανάμεσα στα παλιά και στα νέα στελέχη – αποτελούν τις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος. Όλοι τις σχέσεις αυτές οφείλουμε να τις διευθετούμε στη βάση του πνεύματος των αρχών του κομμουνισμού, με ανοιχτό το μέτωπο στο σεχταρισμό έτσι ώστε να έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας και να δυναμώνει η μαχητική μας ικανότητα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα πολύ μεγάλης σημασίας, ένα πρόβλημα που αφορά την ανάγκη να βελτιώσουμε στο στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας, πράγμα που πρέπει να το κάνουμε οπωσδήποτε. Ο σεχταρισμός είναι μια εκδήλωση υποκειμενισμού στον οργανωτικό τομέα, και εάν θέλουμε να ξεριζώσουμε τον υποκειμενισμό και να ανεβάσουμε το πνεύμα του μαρξισμού – λενινισμού, το πνεύμα της αναζήτησης της αλήθειας μέσα από τα γεγονότα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε όλες τις επιβιώσεις του σεχταρισμού στις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος και να στεκόμαστε πάντα στην αρχή πως τα προσωπικά και τα μερικά συμφέροντα υποτάσσονται στα συμφέροντα του Κόμματος˙ τότε θα μπορέσουμε να διασφαλίσουμε την ενότητα και τη συνοχή των γραμμών του.
Οι επιβιώσεις του σεχταρισμού στις εξωτερικές σχέσεις του Κόμματος πρέπει να εξαλειφθούν, όπως και εκείνες στο εσωτερικό του Κόμματος. Όπως είναι αναγκαίο, για να επιτύχουμε τη νίκη εναντίον του εχθρού, να ενωθούν όλα τα μέλη του Κόμματος και το Κόμμα μας να γίνει σαν ένας άνθρωπος, έτσι είναι αναγκαίο να ενωθεί ολόκληρος ο λαός μας. Είκοσι χρόνια το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, δουλεύει για να επιτύχει την ένωση όλου του λαού μας και παρά τις τεράστιες δυσκολίες, έκανε μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, ειδικά από τότε που άρχισε ο Πόλεμος Αντίστασης. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει, πως όλοι οι σύντροφοι δουλεύουν σωστά μέσα στις μάζες και πως έχουν απαλλαγεί από το σεχταρισμό. Όχι. Υπάρχουν τέτοιες εκδηλώσεις ακόμα σε πολλούς συντρόφους μας και σε ορισμένες περιπτώσεις σε σοβαρότατη μορφή. Πολλοί σύντροφοί μας αρέσκονται να φέρονται στους ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα με περιφρόνηση˙ δεν τους συμπεριφέρονται με σεβασμό και δεν εκτιμούν τις αρετές τους. Αυτή η στάση είναι ακριβώς μια χαρακτηριστική σεχταριστική στάση. Έχοντας διαβάσει οι σύντροφοι αυτοί μερικά μαρξιστικά βιβλία, δεν έγιναν περισσότερο μετριόφρονες, αλλά αντίθετα έγιναν πιο απαζονικοί˙ ισχυρίζονται ότι οι άλλοι δεν έχουν μάθει τίποτε, κι ούτε μπορούν να καταλάβουν τίποτε, αλλά οι ίδιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι έγιναν ημιμαθείς.
Οι σύντροφοί μας οφείλουν να βάλουν βαθιά στο μυαλό τους αυτή την αλήθεια: Το Κόμμα μας πάντοτε θα είναι μια μειοψηφία σε σχέση με τον υπόλοιπο λαό. Ας υποθέσουμε πως αναλογεί στην Κίνα ένας Κομμουνιστής στα εκατό άτομα˙ τότε στα 450.000.000 κινέζους πρέπει να αντιστοιχούν 4.500.000 κομμουνιστές. Κι αν ακόμα φθάσει η αριθμητική δύναμη του Κόμματός μας σ’ αυτό τον αριθμό, και τότε το ποσοστό των κομμουνιστών δεν θα ξεπερνάει το 1% ενώ το υπόλοιπο 99% του πληθυσμού δεν θα είναι κομμουνιστές. Όταν έχουν έτσι τα πράγματα, μπορούμε να αρνηθούμε τη συνεργασία με ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα μας;
Έχουμε καθήκον να συνεργασθούμε με όλους εκείνους που θέλουν να συνεργασθούν μαζί μας και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους αποκλείουμε. Αλλά υπάρχουν μέλη μας που δεν το κατανοούν αυτό και περιφρονούν ή απορρίπτουν τον καθένα που θέλει να συνεργασθεί μαζί μας. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που έφθασαν μέχρι το σημείο να διώξουν τέτοιους ανθρώπους. Μας έχουν διδάξει έτσι ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν; Όχι. Το αντίθετο, πάντοτε μας υποδείχνουν την ανάγκη να συνδεόμαστε στενά με το λαό και να μην απομονωνόμαστε ποτέ απ’ αυτόν. Μας υποδείχνει παρόμοιο τρόπο ενέργειας η Κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας; Όχι. Δεν υπάρχει κανένα σημείο, στις αποφάσεις της που να λέει ότι μπορούμε να ξεκόβουμε από το λαό και να πέφτουμε στην απομόνωση. Αντίθετα, το Κομματικό κέντρο μας καλεί πάντοτε να αναπτύσσουμε τους δεσμούς μας με το λαό και να μην ξεκόβουμε ποτέ απ’ αυτόν. Οποιαδήποτε ενέργεια που μας απομονώνει από το λαό είναι πάντοτε αδικαιολόγητη και είναι απλούστατα αποτέλεσμα των σεχταριστικών αντιλήψεων που υπάρχουν σε ορισμένους συντρόφους μας. Αφού ο σεχταρισμός εξακολουθεί να εκδηλώνεται σε σοβαρή μορφή σε ορισμένους συντρόφους μας και να υπονομεύει την εφαρμογή της γραμμής του Κόμματος, οφείλουμε να ανοίξουμε μια μεγάλη εκστρατεία διαπαιδαγώγησης μέσα στο Κόμμα που να κατευθύνεται εναντίον του. Πρώτα απ’ όλα, οφείλουμε να δώσουμε να καταλάβουν τα στελέχη μας πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα, και πως θα είναι εντελώς αδύνατο να νικήσουμε τους εχθρούς μας και να φθάσουμε στον επαναστατικό μας σκοπό αν οι κομμουνιστές δεν ενωθούν με τα εξωκομματικά στελέχη και το λαό.
Κάθε σεχταριστική αντίληψη είναι διαποτισμένη από τον υποκειμενισμό και είναι ασυμβίβαστη με τις πραγματικές ανάγκες της επανάστασης, και γι’ αυτό ο αγώνας εναντίον του υποκειμενισμού και ο αγώνας εναντίον του σεχταρισμού πρέπει να διεξάγεται ταυτόχρονα.
Για ότι αφορά το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο», δεν υπάρχει ο χρόνος για να ασχοληθούμε μ’ αυτό σήμερα και θα συζητήσουμε γι’ αυτό σε άλλη ευκαιρία. Το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» που είναι ένα δοχείο γεμάτο από κάθε είδους ακαθαρσίες και φαυλότητες, και αποτελεί την «εκλεκτή» μορφή έκφρασης του υποκειμενισμού και του σεχταρισμού, βλάφτει το λαό και ζημιώνει την επανάσταση και γι’ αυτό οφείλουμε να το ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά.
Μαζί με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού οφείλουμε να προπαγανδίζουμε τον υλισμό και τη διαλεκτική. Ωστόσο, υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που δεν δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στο καθήκον αυτό. Υπάρχουν επίσης άλλοι που παρακολουθούν ατάραχοι την διάδοση του υποκειμενισμού. Οι σύντροφοι αυτοί θεωρούνται πως κατέχουν το μαρξισμό, αλλά δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να προπαγανδίσουν το ματεριαλισμό και δεν εκφράζουν ποτέ καμιά άποψη όταν μπροστά στα μάτια τους γίνεται προφορική ή γραφτή προπαγάνδιση του υποκειμενισμού. Η στάση αυτή δεν είναι στάση ενός κομμουνιστή. Κατά συνέπεια, απ’ αυτό αποδείχνεται πως πολλοί από τους συντρόφους μας, έχουν ποτιστεί από το δηλητήριο του υποκειμενισμού, που τους ρίχνει στην αδράνεια και στην απάθεια. Γι’ αυτό οφείλουμε να ανοίξουμε μια εκστρατεία μεγάλης έκτασης στο Κόμμα για να απελευθερώσουμε το μυαλό πολλών συντρόφων μας, από την υποδούλωση του υποκειμενισμού και του δογματισμού και να καλέσουμε όλα τα μέλη του Κόμματος σε εξόρμηση για να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεχταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο». Τα πράγματα αυτά μοιάζουν πολύ με τα γιαπωνέζικα προϊόντα˙ μόνο ο εχθρός μας μπορεί να ενδιαφέρεται για τη διατήρησή τους, για να μας αποναρκώνει μ’ αυτά˙ αλλά γι’ αυτό πρέπει να υποστηρίζουμε το μποϊκοτάρισμα τους όπως το κάνουμε για τα γιαπωνέζικα προϊόντα. Οφείλουμε να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεκταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» για να εμποδίσουμε τη διάθεση των προϊόντων αυτών στην αγορά μας, για να τα εμποδίσουμε να βρουν αγοραστές ποντάροντας στο χαμηλό θεωρητικό επίπεδο του Κόμματός μας. Προς το σκοπό αυτό, οι σύντροφοι μας οφείλουν να αναπτύξουν την οξυδέρκεια τους˙ να οξύνουν την όσφρησή τους για να καθορίζουν αν ένα προϊόν είναι καλό ή κακό και να αποφασίζουν ανάλογα με την περίπτωση αν πρέπει να το δεχθούν ή να το μποϋκοτάρουν. Οι κομμουνιστές οφείλουν πάντοτε να εξετάζουν την προέλευση και το σκοπό και τη χρησιμότητα οποιουδήποτε πράγματος και να κρίνουν παίρνοντας υπόψη όλες του τις πλευρές, για το αν το πράγμα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και στην αλήθεια˙ σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ακολουθούνε τυφλά τους άλλους και να συμφωνούν κατά τον ίδιο τρόπο με τη γνώμη οποιουδήποτε.
Για να τελειώνουμε˙ στην πάλη μας εναντίον του υποκειμενισμού, του σεκταρισμού και του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου», οφείλουμε και πρέπει να τηρούμε απαρέγκλιτα δυό αρχές: Πρώτο: «να επιπλήττουμε για τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον» και δεύτερο: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο». Οφείλουμε να φέρνουμε στο φως όλα τα λάθη του παρελθόντος, να τα αναλύουμε και να τα κριτικάρουμε με επιστημονικό τρόπο με σκοπό να αποτρέψουμε την επανάληψή τους στο μέλλον, να βελτιώσουμε τη δουλειά μας, να γίνουμε καλλίτεροι στο μέλλον. Αυτό είναι το νόημα της πρώτης αρχής «να επιπλήττουμε για τα λάθη του παρελθόντος για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον». Αλλά αποκαλύπτοντας τα λάθη και κριτικάροντας τις αδυναμίες, οφείλουμε να ενεργούμε για να επιτύχουμε το σκοπό που επιδιώκει ο γιατρός, δηλαδή που προσπαθεί να θεραπεύσει τον άρρωστο από την αρρώστια του όχι για να τον πεθάνει αλλά για να τον σώσει. Όταν ένας άνθρωπος υποφέρει από σκωληκοειδίτη, ο γιατρός αφαιρεί τη σκωληκοειδή απόφυση και σώζει τον άρρωστο. Όλοι όσοι έχουν διαπράξει λάθη και δεν αρνούνται να θεραπευθούν και δεν επιμένουν στα λάθη τους σε σημείο που να εμποδίζουν τη θεραπεία είναι για μας καλοδεχούμενοι. Θα χαρούμε, αν εκδηλώσουν την επιθυμία, τίμια και ειλικρινά, να γιατρευτούν και να γίνουν καλοί σύντροφοι. Η βοήθειά μας θα τους δοθεί. Για να εκπληρώσουμε το καθήκον αυτό με επιτυχία, οφείλουμε να μην υποχωρούμε σε στιγμιαίες παρορμήσεις και να χτυπούμε ανελέητα. Η θεραπεία στις ιδεολογικές και πολιτικές ασθένειες δεν συνίσταται στο να κόβουμε μαζί με το σάπιο κομμάτι και το υγιές μέρος, αλλά στην εφαρμογή της αρχής: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο»˙ αυτή είναι η μόνη κατάλληλη και αποτελεσματική μέθοδος.
Επωφελήθηκα από την ευκαιρία αυτή, της έναρξης των εργασιών της Κομματικής Σχολής και σας απασχόλησα αρκετά με την ομιλία μου˙ ελπίζω, σύντροφοι πως θα σκεφθείτε όλα όσα σας είπα. (Θερμά χειροκροτήματα).
(2) Αναφέρεται στη μορφή της δοκιμασίας στις εξετάσεις της φεουδαρχικής Κίνας από το 15ο μέχρι το 19ο αιώνα. Οι εκθέσεις αυτές γράφονταν με βάση ένα άκαμπτο πρότυπο και σε καθορισμένη έκταση. Κάθε μέρος του δοκιμίου έπρεπε να ανταποκρίνεται σ’ ένα αυστηρά καθορισμένο σχήμα και να αποτελείται από ένα ορισμένο αριθμό χαρακτήρων. Με βάση την έννοια των χαρακτήρων που αποτελούσαν τον τίτλο του θέματος έπρεπε να γράφουν ένα έργο που το περιεχόμενό του δεν είχε καμιά σημασία αλλά υπηρετούσε το από τα πριν καθορισμένο σχήμα. Εδώ, ο συγγραφέας, παρομοιάζει με το «οκταμερές δοκίμιο» τα κείμενα ορισμένων ανθρώπων του κόμματος που δεν επέβλεπαν μ’ αυτά να εκθέτουν γεγονότα και αντιλήψεις αλλά ήθελαν να κάνουν εντύπωση με τη βαριά και άσκοπη επαναστατική φρασεολογία και με βερμπαλιστικές ακροβασίες.
(3) ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού.
(4) Η πρόταση αυτή είναι από τα «Κομφουκιανά Ανάλεκτα»
(5) Ο Τσανγκ Κούο – Τάο που πρόδωσε την κινέζικη επανάσταση, για μια ορισμένη περίοδο ανήκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Διέπραξε πολλά λάθη που τον οδήγησαν σε τερατώδη εγκλήματα. Το 1935 αντιτάχθηκε στην πορεία του Κόκκινου Στρατού προς το βορρά και εφάρμοσε το ηττοπαθές και λικβινταριστικό του σχέδιο παρασέρνοντας τις δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου του Κόκκινου Στρατού στις περιοχές των εθνικών μειονοτήτων στη μεθόριο του Σετσουάν και Σικάνγκ, πράγμα που επέφερε βαρύτατες απώλειες στις δυνάμεις αυτές. Ταυτόχρονα άνοιξε μέτωπο εναντίον του Κόμματος και του κομματικού κέντρου, δημιουργώντας μια ψευτο – κεντρική επιτροπή που την έθεσε κάτω από τον έλεγχό του˙ έτσι διέσπασε την ενότητα του κόμματος και του Κόκκινου Στρατού: Χάρη στην επίμονη διαπαιδαγωγική δουλειά του συντρόφου Μάο Τσε – Τουνγκ και του Κομματικού Κέντρου, οι δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου και τα στελέχη επανήλθαν κάτω από την ορθή καθοδήγηση του Κομματικού Κέντρου και επέδειξαν ανδρεία και ηρωισμό στους αγώνες που ακολούθησαν. Ο Τσανγκ παρέμεινε αδιόρθωτος και την άνοιξη του 1938 εγκατέλειψε τη μεθοριακή περιοχή Σενσί – Κανσού – Νιγκσία και πέρασε στη μυστική υπηρεσία του Κουόμιτανγκ.
(6)Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785.
(7) Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
