Ιούδας: Κώστας Βάρναλης

Ξυπόλητος μ' ένα ραβδί κι ένα ταγάρι σταυρωτά
Τη μέρα τη μέρα να κρυβόμαστε τη νύχτα να βρωμάμε
Ξυπνούν αλάργα τα σκυλιά και μας γαβγίζουν δυνατά
Πόσες ημέρες νηστικοί θυμάμαι δεν θυμάμαι
Αχ δε βαστώ καρδούλα μου κι ότι λογιάσεις κάνε

Στην 'Αγια Πόλη ως μπήκαμε βάγια πολλά και φοινικιές
Και ξένοι αρχόντοι και δικοί κρυμμένοι τρέμαν όλοι
Γιατί άνεμος ξεσήκωνε τα πλήθη ελπίδες ξαφνικές
Που πας σιγά τώρα καιρός για τη μεγάλη σχόλη
Ουράνιο το βασίλειο μου κι ουράνεια μάθε η πόλη

Για σας μανάδες κι αδελφοί και τώρα κι ύστερα σιγά
Θα κάνω απόψε που νογά της ανταρσίας το κρίμα
Και ξέρω η καταλαγιά τη μνήμη μου θα κυνηγά
Αν δεν πετύχει τούτο δα το πρώτο μέγα βήμα
Θα πουν οι εμπόροι των Θεών τον πρόδωσε το χρήμα.

Κώστας Βάρναλης: Δυσεύρετα και άγνωστα κείμενα

Στις
σελίδες του Νίκου Σαραντάκου

Κώστας Καρυωτάκης: Ο Μιχαλιός

Το Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη.
Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία
με το Μαρή και με τον Παναγιώτη.
Δεν μπόρεσε να μάθει καν το «επ' ώμου».
Ολο εμουρμούριζε: «Κυρ Δεκανέα,
άσε με να γυρίσω στο χωριό μου».

Τον άλλο χρόνο, στο νοσοκομείο,
αμίλητος τον ουρανό κοιτούσε.
Εκάρφωνε πέρα, σ' ένα σημείο,
το βλέμμα του νοσταλγικό και πράο,
σα να 'λέγε, σα να παρακαλούσε:
«Αφήστε με στο σπίτι μου να πάω».

Κι ο Μιχαλιός επέθανε στρατιώτης.
Τον ξεπροβόδισαν κάτι φαντάροι,
μαζί τους ο Μαρής κι ο Παναγιώτης.
Απάνω του σκεπάστηκεν ο λάκκος,
μα του άφησαν απέξω το ποδάρι:
Ηταν λίγο μακρύς ο φουκαράκος

Θυσία: Κώστας Βάρναλης

Το μυτερό σου το σκουφί,
Μίδ' απ' την άτριχη κορφή
πέτα κάτω
και φέρε απ' το χλωρό τ' αχούρι
το διχρονίτικο γαϊδούρι
το βαρβάτο!

Που λάμπ' η πέτσα του γιαλί
και κανείς δεν το καβαλλεί
και τη νιότη
την απερνάει στα πισινά του
ολόρθο, κ' είναι τ' αχαμνά του
όλο αξιότη!

Φέρτο στη μέση τ' αλωνιού
και στο ριζό του πλατανιού
ρίχτο χάμου,
είν’ η σειρά του να δοξάσει
τους γόνιμους θεούς, να πιάσ' η
προσφορά του!

‘Πόψε παντρεύομαι, γι' αυτό
σου άξιζε τέτιο ένα σφαχτό
κοτσονάτο,
εσένα, Πρίαπε, ασκημομούρη,
πού ‘σαι κι' εσύ σαν το γαϊδούρι,
το βαρβάτο!

Οι πόνοι της Παναγιάς: Κώστας Βάρναλης

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις.
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θάχεις μάτια γαλανά,θάχεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.

Tη νύχτα θα συκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ' ύστερα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι

Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

Τσιγγάνικο: Κώστας Βάρναλης

Βάρα γερά τον νταγερέ, πιωμένε μου λεβέντη!
Κορδέλλα κόκκινη κρεμώ στον άγριο εσέ ζουρνά σου!
Φλουρί κολλώ στο στήθος σου, ξυπόλυτη χορεύτρα!
στρογγυλοπαίζει σου η κοιλιά κι ο κόρφος σου πετάει
τα μπρούνζινα γιορτάνια σου και τα χοντροβραχιόλια.

Παίζει το μαύρο μάτι σου, μαργιόλικο, μεγάλο,
και φέρνει ο λάγνο σου χορός την πεθυμιά της νύχτας!..

Kρασί ας μη παύσουν τ' άταχτα μουστάκια μας να στάζουν!..
Ε συ, πατέρα! Η κόρη σου 'πόψε το παθαμύθι
θα μου είπει το τσιγγάνικο πα' στο προσκεφαλό μου!

Επιτροπή για τη διάσωση του Ελαιώνα

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 1:30 μ.μ.
ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΤΖΙΑ

Ασύλληπτη ζημιά για το δημόσιο συμφέρον!!!
ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΕ ΠΑΟ Περισσότερα εδώ

Ο δήμος Αθηναίων δίνει την δυνατότητα στην ΠΑΕ ΠΑΟ να

· Προσπορίζεται εντελώς αδικαιολόγητα χώρο 97 στρεμμάτων, όταν η ζώνη του γηπέδου είναι περίπου 40 στρέμματα

· Να βγάζει και κέρδος άνω των 100 εκατ ευρώ !!!

Καλούμε τις συλλογικότητες και τους πολίτες να αποτρέψουμε την ασύλληπτη επιδρομή κατά του περιβάλλοντος και κατά του δημοσίου συμφέροντος.

Ο Δήμος δεν έχει καμιά δουλειά να παριστάνει τον επιχειρηματία φτιάχνοντας γήπεδα, κάνοντας πλουσιότερους του πλούσιους και φορτώνοντας βάρη (περιβαλλοντικά, οικονομικά, κοινωνικά) στο λαό. Αντίθετα οφείλει να φτιάξει πράσινους πνεύμονες, που από το 1995 έχουν θεσμοθετηθεί στον Ελαιώνα.

ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ - ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Ο Ελαιώνας δεν θα γίνει τσιμεντώνας